fHet huis staat blauw…. En niet blauw zoals het normaal is… wel van de rook, ja dat wel… maar meer… blauw… letterlijk.
En met een gemiddelde van vier keer per uur naar de wc, draait deze overuren…
Ook mijn sloffen draaien overuren…
Ik loop van de tv en de pc en de wc en de koelkast naar een positie liggend naast mijn katten op de grond… ze aaiend over de buik of spelend met de tanden en hun poten, naar de bank waar de tv continu aan staat. Dan wel op de OS dan wel op een serie die ik maar halfslachtig bekijk (en heet de dame die af en toe de OS onderbreekt voor nieuws uit Den Haag echt anargie???) nee dat zal wel niet!
Ik neem een (lichte) overdoses aan pammetjes, maar ook dat helpt niet om een beetje rustig te worden… zelfs als ik aan mijn fles begin met geheime inhoud, die ik drink op het podium, wil ik niet een beetje rustig blijven… daar gaat de fles voor morgen…
En waar draait het nu allemaal om? Om een simpel optreden, meer niet godverdomme! Een minuutje of 25… Maar de enorme angst teksten te vergeten, te verstijven als ik de standaard pak, niet weten meer wat te doen.. of in een erger geval domme dingen te zeggen of domme dingen te doen…
Het doet me denken aan de lagere school musical… ik wilde niet het meisje zoenen, terwijl dat moest volgens het script… en dat was dan ook niet gerepeteerd, en op de uitvoering daarvan besloot ik mijn taak juist wel te volbrengen en dat kind te zoenen… wel heel erg jammer dat ze er niet meer op rekende… een omhelzing in de lucht en de lippen getuit naar de ouders die vrolijk hun kroost bekeken in het toneelstuk… en ik die languit voorover liggend dat smerige blauwe tapijt moest kussen.
Maar goed ik ga maar weer ‘ns naar de wc, kijken of ik alweer mijn eten (dat ik niet heb gehad) in dat kleine putje kan kotsen… kijken of de bierstront net zo hard het email kan raken, zoals de zenuwen mijn levensader doorboren… kijken in een spiegel die nog nooit heeft laten zien wie ik zou willen zijn… behalve dan dat jochie die soms een man ziet kijken naar dat jochie dat ie niet is: niets is waar… en zelfs dat niet… was het maar waar…
zaterdag 20 februari 2010
vrijdag 12 februari 2010
tja: laat me
De eerste teleurgang van mijn geestelijke verstandelijkheid ( geen idee of dit klopt, maar het klinkt wel aardig) was zo’n beetje in de jaren ’90. De jaren waarin ik een poging deed tot studeren, een poging tot een langdurige relatie, een poging tot samen zijn met familie, een poging tot leven in zwarte en witte perioden…
Ergens in maart keurig op bezoek geweest bij m’n tante die 50 werd. En een week of wat later aanwezig bij haar begrafenis. Ik en naast mijn familie, in het bijzonder mijn vader en opa en oma begroeven we ons gezicht in een onuitstaanbaar onbegrip. Tegenwoordig zou ik wat cynischer reageren… (en blij toe! loop niet in mijn zon!) Als ik meer had geweten van de omstandigheden had ik vast een prachtig idee kunnen lanceren over wat is en is niet… maar is dat het niet?
En toch had het een vreemd soortige invloed op me… Wat heet! Na een dag of wat zat ik te grienen bij welk droevig tv-programma dan ook… een prachtige dag later…. of eigenlijk een avond later, zat ik weer beneden in de huiskamer, daar waar niemand was::
“Iedereen slaapt… hou je emoties zoals ze moeten zijn… hoofd omlaag! slenter naar de keuken en in de keukenla pak je het scherpste mes… loop terug en ga rustig zitten…” en na een tijdje te hebben lopen puffen snijd ik twee mooie dikke kruisen in mijn schouders… “help me herinneren een messenslijper te kopen!!!”
Later ben ik op vakantie gegaan en heb meerdere malen moeten uitleggen dat de wonden van mijn schouders het resultaat waren van mijn legerervaring in Vietnam… Maar zelfs de meiden en jongens die mee waren op deze jongerenreis wilden dat niet geloven… Ik zou zeggen er is nog hoop voor de mensheid, want ik ben ook mensen tegen gekomen die dat verhaal echt geloofden, of zou ik ik hen niet begrijpen..
Ergens in maart keurig op bezoek geweest bij m’n tante die 50 werd. En een week of wat later aanwezig bij haar begrafenis. Ik en naast mijn familie, in het bijzonder mijn vader en opa en oma begroeven we ons gezicht in een onuitstaanbaar onbegrip. Tegenwoordig zou ik wat cynischer reageren… (en blij toe! loop niet in mijn zon!) Als ik meer had geweten van de omstandigheden had ik vast een prachtig idee kunnen lanceren over wat is en is niet… maar is dat het niet?
En toch had het een vreemd soortige invloed op me… Wat heet! Na een dag of wat zat ik te grienen bij welk droevig tv-programma dan ook… een prachtige dag later…. of eigenlijk een avond later, zat ik weer beneden in de huiskamer, daar waar niemand was::
“Iedereen slaapt… hou je emoties zoals ze moeten zijn… hoofd omlaag! slenter naar de keuken en in de keukenla pak je het scherpste mes… loop terug en ga rustig zitten…” en na een tijdje te hebben lopen puffen snijd ik twee mooie dikke kruisen in mijn schouders… “help me herinneren een messenslijper te kopen!!!”
Later ben ik op vakantie gegaan en heb meerdere malen moeten uitleggen dat de wonden van mijn schouders het resultaat waren van mijn legerervaring in Vietnam… Maar zelfs de meiden en jongens die mee waren op deze jongerenreis wilden dat niet geloven… Ik zou zeggen er is nog hoop voor de mensheid, want ik ben ook mensen tegen gekomen die dat verhaal echt geloofden, of zou ik ik hen niet begrijpen..
zondag 7 februari 2010
Dwang
“If you make fire with the devil, don’t be surprised when you get burned!”
En zo is het. Want zelfs op het moment dat ik over het vuur wil vertellen, valt het me moeilijk om de concentratie vast te houden. De muziek blijft zingen, beuken en dansen in mijn hoofd…
Eens in de paar maanden heb ik een plaat of band die ik niet uit m’n hoofd kan krijgen… Ik sta op met de melodieën, met een bepaalde zin uit een nummer of een naja iets, iets van wat me bezighoud, een toon misschien, een gevoel wat dat nummer me elke keer weer oproept.
Dit keer een vrij onbekend bandje (zoek maar op m’n last.fm) en het duurt nu al een tijdje. Een paar nummers die niet weg te denken zijn thuis als ik de muziek luister, maar ook in mijn dromen, in het opstaan, onder de douche, als ik fiets naar de winkel, als ik fiets terug naar huis… En dan thuis moet ik het telkens weer opzetten.
De laatste vervelende keer was met geloof ik “anthony and the johnsons” en ik ken de titels niet eens zeker. Ik had het al een paar keer gehoord en op een gegeven moment kon ik niet meer stoppen de nummers te luisteren. Mijn vriendin sliep bij me, of althans zij sliep en ik lag op de bank en draaide de drie nummers keer op keer af, zonder stop. Vanaf een uur of elf ’s avonds tot een uur of zes ’s ochtends, drie nummers… En als ik alleen was geweest dan had het waarschijnlijk nog een paar uur door gegaan. Maar gelukkig werd mijn op dat moment woedende vriendin toch wel overtuigend genoeg om de cd-speler uit te zetten.
En nu? Laten we eerlijk wezen: Het zijn geen oorwurmen! Die zijn namelijk vervelend om te luisteren! En als ik eerlijk ben, is het niet eens zulke grootse muziek maar er is iets ondefinieerbaars wat me de hele tijd gebiologeerd de nummers doet opzetten… De dubbele treinachtige drums, de rare stem die zo anders is dan normaal, de samenzang of de typische enkelvoudige tonen van de banjo??? Ik weet het niet…
Ach ja over drie maanden is het weer wat anders… en nee ik kan niet wachten…
En zo is het. Want zelfs op het moment dat ik over het vuur wil vertellen, valt het me moeilijk om de concentratie vast te houden. De muziek blijft zingen, beuken en dansen in mijn hoofd…
Eens in de paar maanden heb ik een plaat of band die ik niet uit m’n hoofd kan krijgen… Ik sta op met de melodieën, met een bepaalde zin uit een nummer of een naja iets, iets van wat me bezighoud, een toon misschien, een gevoel wat dat nummer me elke keer weer oproept.
Dit keer een vrij onbekend bandje (zoek maar op m’n last.fm) en het duurt nu al een tijdje. Een paar nummers die niet weg te denken zijn thuis als ik de muziek luister, maar ook in mijn dromen, in het opstaan, onder de douche, als ik fiets naar de winkel, als ik fiets terug naar huis… En dan thuis moet ik het telkens weer opzetten.
De laatste vervelende keer was met geloof ik “anthony and the johnsons” en ik ken de titels niet eens zeker. Ik had het al een paar keer gehoord en op een gegeven moment kon ik niet meer stoppen de nummers te luisteren. Mijn vriendin sliep bij me, of althans zij sliep en ik lag op de bank en draaide de drie nummers keer op keer af, zonder stop. Vanaf een uur of elf ’s avonds tot een uur of zes ’s ochtends, drie nummers… En als ik alleen was geweest dan had het waarschijnlijk nog een paar uur door gegaan. Maar gelukkig werd mijn op dat moment woedende vriendin toch wel overtuigend genoeg om de cd-speler uit te zetten.
En nu? Laten we eerlijk wezen: Het zijn geen oorwurmen! Die zijn namelijk vervelend om te luisteren! En als ik eerlijk ben, is het niet eens zulke grootse muziek maar er is iets ondefinieerbaars wat me de hele tijd gebiologeerd de nummers doet opzetten… De dubbele treinachtige drums, de rare stem die zo anders is dan normaal, de samenzang of de typische enkelvoudige tonen van de banjo??? Ik weet het niet…
Ach ja over drie maanden is het weer wat anders… en nee ik kan niet wachten…
zaterdag 30 januari 2010
And let the past go by
And there you sit in your chair
And you fade away for ever
And you know ya can’t forget it
Your past can’t do no good
And you hesitate in time
Telling stories from your life
But there’s no-one here to listen
Cause you’re alone in your mind
I hope that you found
Things I couldn’t give
I feel all alone and so very cold
where have we been where have we been where have we been
And you take another sigaret
Blowing smoke in thick air
You hear the voice of your wife:
“please don’t take another beer!”
you know you’d never listened
and now you know you didn’t care
and now you know could’t stop it
and now you know she’s been fair
you hear the tunes of music
“just like birds” we’d always sang
you danced with her with silly moves
and then slide slowly to the bed
and she always would laugh
when you bit her in the ear
now you can’t believe it’s over
so you take another beer
das echt de laatste hoor...
And you fade away for ever
And you know ya can’t forget it
Your past can’t do no good
And you hesitate in time
Telling stories from your life
But there’s no-one here to listen
Cause you’re alone in your mind
I hope that you found
Things I couldn’t give
I feel all alone and so very cold
where have we been where have we been where have we been
And you take another sigaret
Blowing smoke in thick air
You hear the voice of your wife:
“please don’t take another beer!”
you know you’d never listened
and now you know you didn’t care
and now you know could’t stop it
and now you know she’s been fair
you hear the tunes of music
“just like birds” we’d always sang
you danced with her with silly moves
and then slide slowly to the bed
and she always would laugh
when you bit her in the ear
now you can’t believe it’s over
so you take another beer
das echt de laatste hoor...
nr o! jenna
weet je wat ik gooi er gewoon nog een op: XD
O well I’m lost and found
I found myself lost in keys
And open doors just to break free
And then I’ll turn and then I’ll turn away
Do I sleep at night or is it a day
I’m feeling restless and down inside
And kicking bowels and throwing up
And nothing feels right, right, right
You call me names can’t you see
They’re buzzin’ round begin to seek
Towards haunted games, towards playful ways
Do I sleep at night and bleed today
There was a fight I wasn’t sure
How to keep the peace and the pain we’ll endure
And then I curse and then I’ll curse away
We hate each other and our lifes
But we find ourselves
We feel alive
ok het zijn geen geweldige Producten maar maakt dat wat uit, tja...
O well I’m lost and found
I found myself lost in keys
And open doors just to break free
And then I’ll turn and then I’ll turn away
Do I sleep at night or is it a day
I’m feeling restless and down inside
And kicking bowels and throwing up
And nothing feels right, right, right
You call me names can’t you see
They’re buzzin’ round begin to seek
Towards haunted games, towards playful ways
Do I sleep at night and bleed today
There was a fight I wasn’t sure
How to keep the peace and the pain we’ll endure
And then I curse and then I’ll curse away
We hate each other and our lifes
But we find ourselves
We feel alive
ok het zijn geen geweldige Producten maar maakt dat wat uit, tja...
two faced
ik dacht zo maar eens: laat ik de tekst geven waar de naam van dit plateau zijn naam aan dankt: tis niet best maar dat doet er toe... toch???
With my head between my knees
Remembranche of youth
Gotta make it clear
Am I a child or just a brute
Can I provoke myself, change the heart in one
Or return to anger, brake down the wall to fall
Why don’t ya get it
I’m not together
Two-faced forever
Why don’t I get it
Stumble down the dark
always see a light
Sleep through the days
hollow behind the eyes
faced to the ground
spinning around and round
gotta straighten my hands
before I burn down again
With my head between my knees
Remembranche of youth
Gotta make it clear
Am I a child or just a brute
Can I provoke myself, change the heart in one
Or return to anger, brake down the wall to fall
Why don’t ya get it
I’m not together
Two-faced forever
Why don’t I get it
Stumble down the dark
always see a light
Sleep through the days
hollow behind the eyes
faced to the ground
spinning around and round
gotta straighten my hands
before I burn down again
donderdag 28 januari 2010
leren
Over een paar weken moet ik optreden met mijn band Two Headed Dog. Zal vast wel leuk worden. Het enige nadeel is dat hoewel ik voor ruim 90 % mijn eigen teksten schrijf, ik ze nooit uit m’n hoofd leer… of niet wil leren of gewoon niet kan leren… ik heb ’t ook nooit echt gedaan… een poging daartoe bedoel ik dan.
Ok ergens begin jaren ’90 in een rokerig cafeetje genaamd Swaf zat ik eens te blowen en drinken op een prachtige vrijdagmiddag. Met twee vrienden zat ik een beetje tienerig om me heen te staren en te doen alsof ik tof was… en dat was ik ook! Dat lijkt me duidelijk…
Rond een uur of, wat zal het zijn geweest vijf? Komen er drie schoolgenoten binnen en lopen direct naar ons toe (voor insiders, wij zaten aan het tafeltje bij het raam en er was nog geen “sluis”) Ze hadden een voorstel, of eigenlijk een verzoek: Of ik de volgende dag wilde invallen voor hun zanger. De verloren zanger in kwestie zat nog met zijn klas in de Ardennen en was vergeten dat ie dat weekend een optreden had. En dus zat de band ( heel toepasselijk genaamd collected dust) zonder zanger. En ze vroegen mij…
Na heel veel zuchten en moeilijk kijken en zuchten en moeilijk kijken stemde ik er in toe dat ik de volgende dag op de Roode Steen om 14.00 uur met hen zou optreden. In ruil daarvoor kreeg ik een fles vodka en een voorgedraaide joint.
Na het avondeten ben ik als een speer naar het huis gegaan van de gitarist en we begonnen uit te zoeken welke nummers er door mij gezongen konden worden. Een aantal kende ik gelukkig al. Na de nodige drankjes en wat slap oefenen, ging ik met een bandje en teksten naar huis. Tot een uur of twee ’s nachts heb ik de teksten proberen te leren. Erg veel hielp het niet… Ik had mijn slaap nodig.
En toen was het de volgende dag… een uur of tien. Ik bevond me weer in het huis van de gitarist. Een fles vodka in de hand en de teksten voor mijn neus en we oefenden net zo hard als de drank de fles uit werd geschonken. En op een of andere manier lukte het me niet om de teksten juist te zingen… Ik verzon telkens mijn eigen tekst… Dus na een tijdje besloot ik ze op een A-3tje te kalken…
Bij het opbouwen plakte ik de teksten op de monitor voor mijn neus en zo kon ik goed de teksten lezen zonder ze uit mijn hoofd te moeten oplepelen en zo geen ‘onrecht’ te doen aan de nummers… Natuurlijk hielp dat geen zak… Doordat we te dronken waren deden we met z’n vijven juist totaal andere dingen dan normaal (vooral ik dan eigenlijk) Ik schreeuwde en zong lijnen die mij op dat moment het mooiste leken… geen tekst alleen oerkreten en melodieën…
En dat is altijd zo gebleven: Ik doe maar wat… ik zit in de richting van de tekst, maar de melodie gaat voor…
Angst voor vergeten is daar door ontstaan. Ik moet mijn teksten voor mijn neus hebben. En nu ben ik voor het eerst sinds dat optreden weer de teksten (onbewust soms) aan het leren. En elke keer verander ik wat in die teksten. Het hoopt beter te worden. Dat maakt het niet bepaald makkelijker. Ik moet gewoon een keer proberen zonder hulp een podium betreden. Zonder zwembandjes proberen te blijven drijven zeg maar…
Ok ergens begin jaren ’90 in een rokerig cafeetje genaamd Swaf zat ik eens te blowen en drinken op een prachtige vrijdagmiddag. Met twee vrienden zat ik een beetje tienerig om me heen te staren en te doen alsof ik tof was… en dat was ik ook! Dat lijkt me duidelijk…
Rond een uur of, wat zal het zijn geweest vijf? Komen er drie schoolgenoten binnen en lopen direct naar ons toe (voor insiders, wij zaten aan het tafeltje bij het raam en er was nog geen “sluis”) Ze hadden een voorstel, of eigenlijk een verzoek: Of ik de volgende dag wilde invallen voor hun zanger. De verloren zanger in kwestie zat nog met zijn klas in de Ardennen en was vergeten dat ie dat weekend een optreden had. En dus zat de band ( heel toepasselijk genaamd collected dust) zonder zanger. En ze vroegen mij…
Na heel veel zuchten en moeilijk kijken en zuchten en moeilijk kijken stemde ik er in toe dat ik de volgende dag op de Roode Steen om 14.00 uur met hen zou optreden. In ruil daarvoor kreeg ik een fles vodka en een voorgedraaide joint.
Na het avondeten ben ik als een speer naar het huis gegaan van de gitarist en we begonnen uit te zoeken welke nummers er door mij gezongen konden worden. Een aantal kende ik gelukkig al. Na de nodige drankjes en wat slap oefenen, ging ik met een bandje en teksten naar huis. Tot een uur of twee ’s nachts heb ik de teksten proberen te leren. Erg veel hielp het niet… Ik had mijn slaap nodig.
En toen was het de volgende dag… een uur of tien. Ik bevond me weer in het huis van de gitarist. Een fles vodka in de hand en de teksten voor mijn neus en we oefenden net zo hard als de drank de fles uit werd geschonken. En op een of andere manier lukte het me niet om de teksten juist te zingen… Ik verzon telkens mijn eigen tekst… Dus na een tijdje besloot ik ze op een A-3tje te kalken…
Bij het opbouwen plakte ik de teksten op de monitor voor mijn neus en zo kon ik goed de teksten lezen zonder ze uit mijn hoofd te moeten oplepelen en zo geen ‘onrecht’ te doen aan de nummers… Natuurlijk hielp dat geen zak… Doordat we te dronken waren deden we met z’n vijven juist totaal andere dingen dan normaal (vooral ik dan eigenlijk) Ik schreeuwde en zong lijnen die mij op dat moment het mooiste leken… geen tekst alleen oerkreten en melodieën…
En dat is altijd zo gebleven: Ik doe maar wat… ik zit in de richting van de tekst, maar de melodie gaat voor…
Angst voor vergeten is daar door ontstaan. Ik moet mijn teksten voor mijn neus hebben. En nu ben ik voor het eerst sinds dat optreden weer de teksten (onbewust soms) aan het leren. En elke keer verander ik wat in die teksten. Het hoopt beter te worden. Dat maakt het niet bepaald makkelijker. Ik moet gewoon een keer proberen zonder hulp een podium betreden. Zonder zwembandjes proberen te blijven drijven zeg maar…
donderdag 14 januari 2010
jay reatard
Het begon zo lekker vandaag. Wakker worden om een uur of elf, half twaalf. Met geluiden om me heen van een rommelende vrouw achter de pc en die langzaam wegsterven omdat ze verdwijnt naar de (vegan)bakker om een heerlijk brood te halen… Die heeft ze overigens nodig voor haar catering… de andere hapjes heb ik al de dag daarvoor kunnen proeven.
Ik verleg mijn rug om het kwartier en onze witte duivel van Kos ligt gewillig tussen m’n benen en draait op mijn tempo mee. Tegen de tijd dat mijn wekker om een uur of half een begint te schreeuwen komt ze vloekend binnen… het brood is besteld voor de dag daarvoor, wat nogal raar is, want dat is de dag dat ze het bestelde???
Maar goed laten we tot het puntje gaan…
Ik heb heerlijk op de bank gelegen… een beetje voetbal kijken en toen m’n ouders belde dat ze wat later kwamen heb ik ook nog lekker snooker aangezet. En snooker vind ik heerlijk om te kijken niet alleen omdat het een vrij moeilijke (ehm??) sport is maar ook omdat ik dan langzaam aan weer een tukkie kan doen. Langzaam wegvallen in dagdromen en rare fantasien en wie weet teksten…
Het spijt me voor de mensen die werken maar dit is echt mijn beste manier van werken. Zorgen dat je in een staat van halve slaap en droom komt en daar je voordeel mee doen… Ok je moet niet geheel wegvallen, maar de beste films heb achter mijn ogen gezien… de beste teksten maak ik in een staat van totale amorphie… uiteraard kan dat door drank of welk middel dan ook bereikt worden, maar de slaap en droom maakt je waar.
Ok nu dus niet dat lijkt me duidelijk, ik ben nu kennelijk te wakker?
Ik heb een pizza in de oven gedouwd (een halve: meer is niet nodig ik haat eten soms!) en ben naar voetbal gegaan… Erg slecht gespeeld, bla bla bla etc, maar toch ook na die tijd lekker geklets… mijn vriend frommel was er niet, maar dat gebeurd wel eens, zeker met z’n rug (en mijn zelfbedachte reden daarvoor ;) Ik heb een paar keer in de rookruimte gestaan en daar het een en ander uitgelegd over godsdienst en de verscheidene gedachtes daarover, maar probeer maar eens duidelijk te zijn tegen mensen die A: de taal slecht spreken en B: toch een vast vertrouwen hebben in een God)
Daarna heerlijk met een muts op m’n kop en over mijn ogen door de kou naar huis gefietst en ontzettend actief de deur van mijn huis open gegooid en ik wilde snelle muziek…
Ik doe de pc aan en vraag mijn beste frommel waarom ie er niet was: rugpijn!
Ok? Prima… dat ken gebeure he… en de tweede bericht was Jaf Reatard is dood volgens de meeste mensen op het www:
???
dat meen je niet? En ja dat meende ie wel…
GODVERDOMME!!! En ik wilde juist de plaat van m luisteren: Of het nou gelijktijdig was dat ik de geweldige plaat “blood visions” wilde opzetten is niet meer te achterhalen, maar ik had wel heel heel veel zin in die energie van de plaat…
Waar het dus na al dit omslachtige gebrabbel om gaat is dit: Jay is dood!!!
Ik weet de ontelbare keren dat ik zijn platen opzette en ging afwassen… Soms met een biertje op, maar zeker niet altijd, maar wel altijd zo heerlijk opgefokt dat ik regelmatig een glas heb stukgeslagen op de rand van de wasbak, terwijl ik dacht dat ik de maat en wat al dan niet meer aan het slaan was met de afwasborstel!
Een geweldig muzikant is dood! En ik heb ‘m maar een keer kunnen zien!!! GODVERDOMME!!!
Door dit lange stuk blijkt wel weer dat ik iets moois wilde zeggen over hem, maar dat kan ik niet: Ik draai erom heen, het lijkt me nog niet te lukken om werkelijk iets te zeggen, maar dat maakt niet uit ik zet gewoon nog een keer “blood visions” op…
Het enige wat me op dit moment nog gelukkig zou kunnen maken is dat JPB valt en dat onze goede vriend Wilders de doodstraf krijgt (oog om oog tand om tand is toch zijn idee) ja enig geluk ken ik wel gebruiken…
http://www.youtube.com/watch?v=dG65eqfg6bc
Ik verleg mijn rug om het kwartier en onze witte duivel van Kos ligt gewillig tussen m’n benen en draait op mijn tempo mee. Tegen de tijd dat mijn wekker om een uur of half een begint te schreeuwen komt ze vloekend binnen… het brood is besteld voor de dag daarvoor, wat nogal raar is, want dat is de dag dat ze het bestelde???
Maar goed laten we tot het puntje gaan…
Ik heb heerlijk op de bank gelegen… een beetje voetbal kijken en toen m’n ouders belde dat ze wat later kwamen heb ik ook nog lekker snooker aangezet. En snooker vind ik heerlijk om te kijken niet alleen omdat het een vrij moeilijke (ehm??) sport is maar ook omdat ik dan langzaam aan weer een tukkie kan doen. Langzaam wegvallen in dagdromen en rare fantasien en wie weet teksten…
Het spijt me voor de mensen die werken maar dit is echt mijn beste manier van werken. Zorgen dat je in een staat van halve slaap en droom komt en daar je voordeel mee doen… Ok je moet niet geheel wegvallen, maar de beste films heb achter mijn ogen gezien… de beste teksten maak ik in een staat van totale amorphie… uiteraard kan dat door drank of welk middel dan ook bereikt worden, maar de slaap en droom maakt je waar.
Ok nu dus niet dat lijkt me duidelijk, ik ben nu kennelijk te wakker?
Ik heb een pizza in de oven gedouwd (een halve: meer is niet nodig ik haat eten soms!) en ben naar voetbal gegaan… Erg slecht gespeeld, bla bla bla etc, maar toch ook na die tijd lekker geklets… mijn vriend frommel was er niet, maar dat gebeurd wel eens, zeker met z’n rug (en mijn zelfbedachte reden daarvoor ;) Ik heb een paar keer in de rookruimte gestaan en daar het een en ander uitgelegd over godsdienst en de verscheidene gedachtes daarover, maar probeer maar eens duidelijk te zijn tegen mensen die A: de taal slecht spreken en B: toch een vast vertrouwen hebben in een God)
Daarna heerlijk met een muts op m’n kop en over mijn ogen door de kou naar huis gefietst en ontzettend actief de deur van mijn huis open gegooid en ik wilde snelle muziek…
Ik doe de pc aan en vraag mijn beste frommel waarom ie er niet was: rugpijn!
Ok? Prima… dat ken gebeure he… en de tweede bericht was Jaf Reatard is dood volgens de meeste mensen op het www:
???
dat meen je niet? En ja dat meende ie wel…
GODVERDOMME!!! En ik wilde juist de plaat van m luisteren: Of het nou gelijktijdig was dat ik de geweldige plaat “blood visions” wilde opzetten is niet meer te achterhalen, maar ik had wel heel heel veel zin in die energie van de plaat…
Waar het dus na al dit omslachtige gebrabbel om gaat is dit: Jay is dood!!!
Ik weet de ontelbare keren dat ik zijn platen opzette en ging afwassen… Soms met een biertje op, maar zeker niet altijd, maar wel altijd zo heerlijk opgefokt dat ik regelmatig een glas heb stukgeslagen op de rand van de wasbak, terwijl ik dacht dat ik de maat en wat al dan niet meer aan het slaan was met de afwasborstel!
Een geweldig muzikant is dood! En ik heb ‘m maar een keer kunnen zien!!! GODVERDOMME!!!
Door dit lange stuk blijkt wel weer dat ik iets moois wilde zeggen over hem, maar dat kan ik niet: Ik draai erom heen, het lijkt me nog niet te lukken om werkelijk iets te zeggen, maar dat maakt niet uit ik zet gewoon nog een keer “blood visions” op…
Het enige wat me op dit moment nog gelukkig zou kunnen maken is dat JPB valt en dat onze goede vriend Wilders de doodstraf krijgt (oog om oog tand om tand is toch zijn idee) ja enig geluk ken ik wel gebruiken…
http://www.youtube.com/watch?v=dG65eqfg6bc
dinsdag 5 januari 2010
Alsof Esau mij is
Ik sta met mijn blote voeten
In de sneeuw
Starend naar de gesmolten kringen
Van gebroken ringen
Vastgelegd
In de warmte van mijn zolen
Het is zo koud
Zo koud
Dat mijn dromen
Mijn blanke huid doet minnen
De warmte van de vacht
Die de haren van mijn
Broer geeft
Zonder welk
Mijn vader doet bezinnen
En ik zonder dat haar
Ik niet het leven zou beginnen
‘Wijl ik niet degeen ben
Die ons nageslacht
Doet leven
Ben ik wel degeen
Die ons dochters en
Zonen doet geven
Ik zeg U niets
Ik fluister
En ik geef
U mijn koning
Alles wat ik U neem
Of op blote knieen
Op de steen offer
Is niets dan een leugen
En Jezus
Godszoon? is niets dan een
Poging
Tot zonde-offer
In de sneeuw
Starend naar de gesmolten kringen
Van gebroken ringen
Vastgelegd
In de warmte van mijn zolen
Het is zo koud
Zo koud
Dat mijn dromen
Mijn blanke huid doet minnen
De warmte van de vacht
Die de haren van mijn
Broer geeft
Zonder welk
Mijn vader doet bezinnen
En ik zonder dat haar
Ik niet het leven zou beginnen
‘Wijl ik niet degeen ben
Die ons nageslacht
Doet leven
Ben ik wel degeen
Die ons dochters en
Zonen doet geven
Ik zeg U niets
Ik fluister
En ik geef
U mijn koning
Alles wat ik U neem
Of op blote knieen
Op de steen offer
Is niets dan een leugen
En Jezus
Godszoon? is niets dan een
Poging
Tot zonde-offer
donderdag 24 december 2009
tja
Gister kreeg ik de vraag waarom ik zoveel grovere taal gebruikte dan ik normaal gesproken in mijn dagelijkse leven deed... Ik zou zeggen lees het zijbericht van mijn blog... Ik zelf vind het nogal meevallen... Als ik er de tijd voor zou nemen,(waar ik vaak geen zin in heb) dan zouden de meeste 'verhalen' beter tot z'n recht komen... dus nogmaals... pfff...
ps: Daarbij, weinigen lezen mijn blog, een schreeuw in de woestijn,dus wat maakt dat uit... XD
ps: Daarbij, weinigen lezen mijn blog, een schreeuw in de woestijn,dus wat maakt dat uit... XD
christmass
Men neme een heerlijke dag in de stad. En in elke winkel een prachtige hoeveelheid aan mensen die als een kip zonder kop en als mieren gelijk door de schappen neuzen en als een gek de juiste hoeveelheid vlees en andere eetwaren in hun kar douwen… Als je zo per ongeluk tegen deze insecten aanloopt dan hebben de gelukkige tijden en zoetigheden op zich geen plaats… Wat nou mieren… mieren weten wat hun plaats is…
Men neme een goed maal en een hele sterke koffie… Men neme een biertje of zes en wacht tot de kou op je maag staat en dat je hunkert naar een warm buikje… En als je daar aan toe bent, pak je een grote mok met een gezicht en een dikke neus en je giet het vol met een volstrekt smerig goedje wat alleen lekker wordt als je dat opwarmt in een pannetje net gebruikt voor een pindasaus met heel veel chili er in verweven…
En als je de gloed van alcohol langzaam door de aderen voelt stromen… dan ben je daar waar je moet wezen. Je hebt ieder glas nodig voor datgene wat de avond zo mooi maakt. Je geniet van de vrijheid… jouw vrijheid… Je blaast de rook uit richting het kruis met onze verlosser… daar zo mooi hangend aan je wand als een verlosser die zich geen kant weet op te bewegen… schreeuwend om zijn buren: “waarom heb je me verlaten…” maar hij weet het zelf eigenlijk ook wel… sprookjes zijn leuk wanneer je het goed hebt en als je het slecht hebt dan doe je gewoon alsof je geen onzin praat… hij schuttert wat met z’n familie die doet of er niet nog meer kinderen zijn om voor te zorgen…
Eindelijk: iedereen weg!!!
Je hebt voldoende waarheid in je zelf om te weten wat je wil…
Je zet de muziek uit omdat je jouw muziek wil horen… Alle kleren uit, de borst en schaamhaar geschoren en je loopt langzaam naar boven… Niemand heeft haar gehoord… En de vlieringtrap trek je open en daar ligt ze…
Vanmiddag maakte je nog een grap:
“Wil je nog bio-babies?
Nee, ik eet geen vlees!”
Zonder door te hebben dat ze het over aardappels had.
Vanmiddag heb je nog de messen geslepen en daar ligt ze dan… Volledig vastgebonden en geen kant opkunnend… ze is een jaar of vijftien en ze zal de nacht van haar leven hebben…
Althans: Ik wel…
Men neme een goed maal en een hele sterke koffie… Men neme een biertje of zes en wacht tot de kou op je maag staat en dat je hunkert naar een warm buikje… En als je daar aan toe bent, pak je een grote mok met een gezicht en een dikke neus en je giet het vol met een volstrekt smerig goedje wat alleen lekker wordt als je dat opwarmt in een pannetje net gebruikt voor een pindasaus met heel veel chili er in verweven…
En als je de gloed van alcohol langzaam door de aderen voelt stromen… dan ben je daar waar je moet wezen. Je hebt ieder glas nodig voor datgene wat de avond zo mooi maakt. Je geniet van de vrijheid… jouw vrijheid… Je blaast de rook uit richting het kruis met onze verlosser… daar zo mooi hangend aan je wand als een verlosser die zich geen kant weet op te bewegen… schreeuwend om zijn buren: “waarom heb je me verlaten…” maar hij weet het zelf eigenlijk ook wel… sprookjes zijn leuk wanneer je het goed hebt en als je het slecht hebt dan doe je gewoon alsof je geen onzin praat… hij schuttert wat met z’n familie die doet of er niet nog meer kinderen zijn om voor te zorgen…
Eindelijk: iedereen weg!!!
Je hebt voldoende waarheid in je zelf om te weten wat je wil…
Je zet de muziek uit omdat je jouw muziek wil horen… Alle kleren uit, de borst en schaamhaar geschoren en je loopt langzaam naar boven… Niemand heeft haar gehoord… En de vlieringtrap trek je open en daar ligt ze…
Vanmiddag maakte je nog een grap:
“Wil je nog bio-babies?
Nee, ik eet geen vlees!”
Zonder door te hebben dat ze het over aardappels had.
Vanmiddag heb je nog de messen geslepen en daar ligt ze dan… Volledig vastgebonden en geen kant opkunnend… ze is een jaar of vijftien en ze zal de nacht van haar leven hebben…
Althans: Ik wel…
dinsdag 22 december 2009
Herinnering
Ik heb vanavond heerlijk geoefend met de band 2HD. Hoewel niet alles even geweldig ging, heb ik toch weer iets er aan over gehouden. Een herinnering… eentje van een jaar of vijftien geleden in een diepe kou…
Nu ik zo zit achter m’n pc en de katten zie spelen met een nepmuis, bij gebrek van hun loopje buiten… en uiteraard de onvermijdelijke sigaret en het biertje dicht bij me op de tafel, is het gevoel van dat moment toch moeilijker voor me te halen dan ik dacht…
Ik weet al wat!!! Ik zet even een muziekje op.. klassiek uiteraard… maar niet te zwaar… Ok Pergolesi dan maar… het stabat mater, het doet een beetje denken aan mozart, beetje bach… ja meer bach maar dat komt vooral door het onderwerp… Even kijken? Nee last.fm pakt t niet, zoals de meeste klassieke muziek niet gepakt wordt… ach ja…
We zitten wat te kletsen in een zoveelste rookpauze en de bassist vraagt aan mij wat mijn favoriete schrijver is. En zonder na te denken geef ik celine op. Hij heeft het niet gelezen, wat ik aan de ene kant raar vind want ik heb het wel vaker tegen hem gezegd… Aan de andere kant ook weer niet, want het is niet echt heel erg makkelijk.
Zijn schrijver is niet geheel duidelijk maar een paar van de schrijvers die voorbij komen zijn Bukowski, Doyle en Poe. Ik moet zeggen dat ik deze laatste wel veel in m’n kast heb staan maar ik heb hem nooit gelezen. We praten wat over de eerste twee en langzaam aan kan ik mijn eerste herinnering vertellen:
Mijn hoofd voelt zwaar, het is een uur of half zes en ik heb weer eens niet geslapen…. Over een uur moet ik op… Zeven over half acht de trein naar Amsterdam… kwart over acht langzaam lopen over het damrak richting de keizersgracht in een oud pand plaats nemen en luisteren naar een kerel die me gaat uitleggen op welke drie manieren ik moet kunnen lezen…
Ik stap uit mijn bed en heel zachtjes loop ik naar beneden. Ik zal en moet nog minstens een uur slapen, het is donderdag en dag vijf dat ik niet of bijna niet heb geslapen… In de keuken doe ik de koelkast open en ik pak de fles jenever… ik giet de jenever in een glas neem twee vreselijke slokken en doe water bij het glas… neem nog een slok en ja dat is beter… ik vul de fles bij met water en denk: “Binnenkort maar even een fles kopen om alles weer bij te vullen.” De fles die ik al tijden leeg drink is van m’n vader… Ik loop weer naar boven en in mijn bed gooi ik het glas in een keer naar binnen… echt helpen doet t niet… en zo gaat mijn wekker een uur later…
Om een uur of zeven stap ik op de fiets… Ik heb een thermosfles koffie en een boterham of vier in m’n tas zitten en langzaam rij ik naar het park in de stad… ik heb er geen zin meer in… na acht jaar op de middelbare school (waarbij ik het record aan 5 HAVO overdoen heb verbeterd) heb ik geen zin meer in dingen die er voor mij op dat moment niet toe doen… Ik wilde nederlands studeren voor de literatuur en niet voor weet ik wat voor stompzinnige gelul over hoe een zin in elkaar hoort te zitten…
Ik ging zitten op een bankje… ik keek uit over de haven van Hoorn en de weinige schepen die daar lagen en ik pakte mijn boek: Reis naar het einde van de nacht! Elk woord, elk beeld slokte me op en ik had het niet koud meer… ik las over WO I en over zijn reis naar Afrika en zijn remedie tegen malaria en zijn reis naar new york en zijn belevenissen met al die stompzinnige mensen met kwaaltjes waar de meeste mensen tegenwoordig nog steeds mee aankomen, over eeltknobbels en te strakke schoenen over vrouwen met verwijde anussen en te weinig voorbehoedsmiddelen en eerlijk gezegd wat al niet meer…”
Veel kan ik me niet meer herinneren, ik MOET het nog altijd een keer nalezen en ik raad het eenieder aan… Mijn voorliefde voor drie puntjes is er uit voortgekomen… … …
Nooit heb ik meer een boek zo intens beleeft als dat boek… zittend in park met de temperatuur rond het vriespunt, een kop koffie, een paar broodjes en dat vanaf een uur of half acht tot een uur of half vijf
Ja ik moet ‘m een keer herlezen…
Nu ik zo zit achter m’n pc en de katten zie spelen met een nepmuis, bij gebrek van hun loopje buiten… en uiteraard de onvermijdelijke sigaret en het biertje dicht bij me op de tafel, is het gevoel van dat moment toch moeilijker voor me te halen dan ik dacht…
Ik weet al wat!!! Ik zet even een muziekje op.. klassiek uiteraard… maar niet te zwaar… Ok Pergolesi dan maar… het stabat mater, het doet een beetje denken aan mozart, beetje bach… ja meer bach maar dat komt vooral door het onderwerp… Even kijken? Nee last.fm pakt t niet, zoals de meeste klassieke muziek niet gepakt wordt… ach ja…
We zitten wat te kletsen in een zoveelste rookpauze en de bassist vraagt aan mij wat mijn favoriete schrijver is. En zonder na te denken geef ik celine op. Hij heeft het niet gelezen, wat ik aan de ene kant raar vind want ik heb het wel vaker tegen hem gezegd… Aan de andere kant ook weer niet, want het is niet echt heel erg makkelijk.
Zijn schrijver is niet geheel duidelijk maar een paar van de schrijvers die voorbij komen zijn Bukowski, Doyle en Poe. Ik moet zeggen dat ik deze laatste wel veel in m’n kast heb staan maar ik heb hem nooit gelezen. We praten wat over de eerste twee en langzaam aan kan ik mijn eerste herinnering vertellen:
Mijn hoofd voelt zwaar, het is een uur of half zes en ik heb weer eens niet geslapen…. Over een uur moet ik op… Zeven over half acht de trein naar Amsterdam… kwart over acht langzaam lopen over het damrak richting de keizersgracht in een oud pand plaats nemen en luisteren naar een kerel die me gaat uitleggen op welke drie manieren ik moet kunnen lezen…
Ik stap uit mijn bed en heel zachtjes loop ik naar beneden. Ik zal en moet nog minstens een uur slapen, het is donderdag en dag vijf dat ik niet of bijna niet heb geslapen… In de keuken doe ik de koelkast open en ik pak de fles jenever… ik giet de jenever in een glas neem twee vreselijke slokken en doe water bij het glas… neem nog een slok en ja dat is beter… ik vul de fles bij met water en denk: “Binnenkort maar even een fles kopen om alles weer bij te vullen.” De fles die ik al tijden leeg drink is van m’n vader… Ik loop weer naar boven en in mijn bed gooi ik het glas in een keer naar binnen… echt helpen doet t niet… en zo gaat mijn wekker een uur later…
Om een uur of zeven stap ik op de fiets… Ik heb een thermosfles koffie en een boterham of vier in m’n tas zitten en langzaam rij ik naar het park in de stad… ik heb er geen zin meer in… na acht jaar op de middelbare school (waarbij ik het record aan 5 HAVO overdoen heb verbeterd) heb ik geen zin meer in dingen die er voor mij op dat moment niet toe doen… Ik wilde nederlands studeren voor de literatuur en niet voor weet ik wat voor stompzinnige gelul over hoe een zin in elkaar hoort te zitten…
Ik ging zitten op een bankje… ik keek uit over de haven van Hoorn en de weinige schepen die daar lagen en ik pakte mijn boek: Reis naar het einde van de nacht! Elk woord, elk beeld slokte me op en ik had het niet koud meer… ik las over WO I en over zijn reis naar Afrika en zijn remedie tegen malaria en zijn reis naar new york en zijn belevenissen met al die stompzinnige mensen met kwaaltjes waar de meeste mensen tegenwoordig nog steeds mee aankomen, over eeltknobbels en te strakke schoenen over vrouwen met verwijde anussen en te weinig voorbehoedsmiddelen en eerlijk gezegd wat al niet meer…”
Veel kan ik me niet meer herinneren, ik MOET het nog altijd een keer nalezen en ik raad het eenieder aan… Mijn voorliefde voor drie puntjes is er uit voortgekomen… … …
Nooit heb ik meer een boek zo intens beleeft als dat boek… zittend in park met de temperatuur rond het vriespunt, een kop koffie, een paar broodjes en dat vanaf een uur of half acht tot een uur of half vijf
Ja ik moet ‘m een keer herlezen…
vrijdag 18 december 2009
deo volente
Een prachtig tijdstip… een uur of twee ’s nachts. In plaats van dat ik een tekst schrijf voor het laatste nummer van O’jenna zit ik op de bank mezelf te vernikkelen van de kou en kijk ik naar lost… een serie die ik heb geleend van een vriend van mij. Er zijn nog twee afleveringen te gaan…
Ik heb alle ramen opengezet om het winterse gevoel ook in mijn hoofd te krijgen…
Ik heb een hekel aan kou. Een pokkehekel want kanker daar spot ik niet mee. Maar op deze manier vind ik het toch heerlijk om te kunnen kijken of ik kan genieten van warmte….
Ik herinner me een moment, dat ik met een vriendin naakt door haar ouderlijk huis liep, waarbij alles verwarmd was. Ze hadden vloerverwarming… echt een aanrader… En we liepen door de keuken en we liepen door de gang en we liepen door de woonkamer en we dronken warme choco en we aten warme broodjes en we hadden warme sex op de bank…
De enige kou die op ons viel waren de buren, zij konden heerlijk genieten van de open raammentaliteit.
En nu ik terugdenk valt me weer de onnuttigheid van mezelf dwars door mijn hersenpan…
Ik moet wel iets schrijven, iets wat nodig is: een goede tekst… maar ik vrees dat dat er niet in zit, want ik heb nog twee afleveringen van lost te kijken en mijn inspiratie lijkt verloren... mmm
Ik heb alle ramen opengezet om het winterse gevoel ook in mijn hoofd te krijgen…
Ik heb een hekel aan kou. Een pokkehekel want kanker daar spot ik niet mee. Maar op deze manier vind ik het toch heerlijk om te kunnen kijken of ik kan genieten van warmte….
Ik herinner me een moment, dat ik met een vriendin naakt door haar ouderlijk huis liep, waarbij alles verwarmd was. Ze hadden vloerverwarming… echt een aanrader… En we liepen door de keuken en we liepen door de gang en we liepen door de woonkamer en we dronken warme choco en we aten warme broodjes en we hadden warme sex op de bank…
De enige kou die op ons viel waren de buren, zij konden heerlijk genieten van de open raammentaliteit.
En nu ik terugdenk valt me weer de onnuttigheid van mezelf dwars door mijn hersenpan…
Ik moet wel iets schrijven, iets wat nodig is: een goede tekst… maar ik vrees dat dat er niet in zit, want ik heb nog twee afleveringen van lost te kijken en mijn inspiratie lijkt verloren... mmm
zondag 6 december 2009
Het uur u: niets! Echt niet?! Nee, echt niet, helaas!
Verdomme het is weer eens laat. Althans zo erg, verdomme, dat je de klok er op gelijk kan zetten… (is dat het juiste vervorming van het gezegde, ik geloof het niet, maar ja) Eindelijk voel ik me wat beter. Ik voel wat leven in mijn lijf komen en dan kijk je om je heen en je ziet de tv aanstaan. Totaal overbodige verspilling vooral als je kijkt wat er op een tijdstip als dit op de tv is. Ok je bent volledig thuis als je dames met grote borsten of klein, huisvrouwtjes, omasex of de juiste standjes tussen de geliefden jan en marlies ofzo wil weten. In dat geval toets nummer ehm ff wachten -pom pom pom- (geen onjuiste info geven he, ja daar is ie) 4242…
Het is voor mij altijd zo’n dubieus tijdstip dat ik niet weet of ik de gedachten opgedaan in de loop van de dag, week of maand wel op papier moet zetten. Meestal is het een gerotzooi in de spreekwoordelijke kantlijn van mijn leven. Maar toch springen er af en toe gedachten naar boven die ik MOET opschrijven. Volledige misvatting! Niet doen!!! AJB!
Ik begon met de gedachte over nieuwe muziek te schrijven die ik al ken, maar niet echt ken. Vervolgens had ik het idee te schrijven over gevoelens die ik niet begreep en waar ik een quasi-filosofische woordenstroom voor over had en waar ik de volgende dag met irritatie naar had kunnen kijken: “Wat voor onzin kraam ik nu weer uit… Wat een ongelooflijke … ben ik!” Maar ja de regel die ik heb is: Alles wat ik onder welke toestand dan ook domweg op een log kwak moet ik daar laten, want het is niet mooi maar wel een momentopname…
Dus zo zit ik drie alinea’s verder en heb ik niet opgeschreven wat ik werkelijk in m’n hoofd had… ook mooi… mmm… tja…
Dit klinkt alsof ik zeg dat ik de wijn van de Aldi in die lieterpakken zo ontzettend geweldig vind… En eerlijk gezegd zou ik die ook geweldig vinden… In een hutje op de hei, levend van gras, want schapen eet ik niet uiteraard…
Ik zou zeggen: ach ja… er komen wel betere momenten, zelfs als het zo laat zou zijn… verdomme!!!
Het is voor mij altijd zo’n dubieus tijdstip dat ik niet weet of ik de gedachten opgedaan in de loop van de dag, week of maand wel op papier moet zetten. Meestal is het een gerotzooi in de spreekwoordelijke kantlijn van mijn leven. Maar toch springen er af en toe gedachten naar boven die ik MOET opschrijven. Volledige misvatting! Niet doen!!! AJB!
Ik begon met de gedachte over nieuwe muziek te schrijven die ik al ken, maar niet echt ken. Vervolgens had ik het idee te schrijven over gevoelens die ik niet begreep en waar ik een quasi-filosofische woordenstroom voor over had en waar ik de volgende dag met irritatie naar had kunnen kijken: “Wat voor onzin kraam ik nu weer uit… Wat een ongelooflijke … ben ik!” Maar ja de regel die ik heb is: Alles wat ik onder welke toestand dan ook domweg op een log kwak moet ik daar laten, want het is niet mooi maar wel een momentopname…
Dus zo zit ik drie alinea’s verder en heb ik niet opgeschreven wat ik werkelijk in m’n hoofd had… ook mooi… mmm… tja…
Dit klinkt alsof ik zeg dat ik de wijn van de Aldi in die lieterpakken zo ontzettend geweldig vind… En eerlijk gezegd zou ik die ook geweldig vinden… In een hutje op de hei, levend van gras, want schapen eet ik niet uiteraard…
Ik zou zeggen: ach ja… er komen wel betere momenten, zelfs als het zo laat zou zijn… verdomme!!!
vrijdag 4 december 2009
Tandarts no. 6
Goed even recapituleren. Een dag als geen ander, toch? Behalve dat ik vandaag om de gebruikelijke tijd mijn ogen open deed en schrok van de wekker, is er weinig anders aan deze dag dan mijn normale dag… Ok, ik zet mijn wekker doorgaans alleen als ik werkelijk ergens naar toe moet of! Als ik een lekker slapie heb gedaan in de middag of begin van de avond…
Vandaag dus die wekker… Gezet op de redelijke tijd van 12.15 en ja ik had het nodig!… Niet dit keer omdat ik me een stuk in de kraag had gezopen maar gewoon omdat ik voor de zoveelste keer op tijd moest zijn voor de tandarts. Tandartsleerling is het betere woord denk ik. En nee daar heb ik geen problemen mee.
Normaal gesproken (en dan heb ik het over een maand of twee geleden) ging ik fluitend naar de tandarts, 200 meter lopen met een peuk in de klauwen en alles op z’n beloop laten. Even de controleren en klaar…
Maar nu ben ik toch al zo’n anderhalve maand bezig met de pijnen in m’n bek… en nog langer met het spoelen met koud water (half jaar ofzo)… Goed het blijven studenten maar pijn blijft pijn en pijn moet onderzocht worden als je daardoor niet meer kan leven.,.. en nee dat kon (kan) ik niet meer…
Eerst was het een klein gat en een vernieuwde vulling. Daarna een afgebroken stuk kies en daarna weer de vulling die de pijn zou veroorzaken. Een week terug nadat ik een keertje of vier geholpen was kreeg ik wat meer pijn dan ik gewend ben…
Ik bellen naar de acta (lekker goedkoop, haha, mmm, krab, krab…) en ik kon een afspraak maken voor de aankomende maandag, maar de zaterdag daarvoor kreeg ik dreigende gedachten om niet alleen de kies zelve met een broodmes te verwijderen maar tevens de tanden in de buurt en zelfs tanden in de onderkaak… Ik kreeg onvervalste (‘fightclub’) neigingen om het gehele gebit eruit te rammen…
Ik dus naar de huisartsenpost en godzeidank na een uurtje of drie kreeg ik een recept voor betere pijnmedicatie… Een licht derivaat van morfine…
“Welke pijnstillers gebruikt u nu?
iboprufen, 600 mg en ik heb er nu zes op.
Vandaag?
Ja, vandaag, en een stuk of vijf paracetamol.
Das een beetje teveel!
Vind u? het helpt nog steeds niet… Ik wil niet moeilijk doen…
Ok. En u heeft ook gedronken?
Ja, wat zou u doen?
Welke kies is het?
Deze linksboven
Ok laat maar, ik zie het al!”
Duidelijk was te merken dat hij toch even moest kijken of ik niet een of andere junk was die zijn fix niet kon betalen en daarvoor drie uur in de rij heeft lopen wachten om ook maar iets van een opiaat in de bloedsomloop te krijgen…
Maar goed waar was ik gebleven in dit zeer onaantrekkelijk en te lang verhaal.
Ik ben ontzettend high geworden op die verdomde pillen en ben een uur of acht kwijtgeraakt of die bewuste zaterdag… Soms hebben artsen wel gelijk en moet je niet het dubbele nemen van datgene wat je wordt aangeraden, maar goed ik dacht: alcoholist? Die kan t wel hebben. En ja ik heb het weekend redelijk weten door te komen… Wat niet wil zeggen dat ik veel slaap heb gehad van de verminderende pijn, god nee, was het maar waar…
Maar na een onrustige nacht van zondag op maandag ging ik goedgemutst naar de tandarts… Niet wetend dat dat pas het begin van de pijn was… Een verdoving of zes later en een grondig onderzoek aan dat kleine kiesje van me bleek dat dat hele ding eigenlijk grondig verrot was…
En toen moesten de vele stompzinnige pijnen nog komen…
Tbc…
Vandaag dus die wekker… Gezet op de redelijke tijd van 12.15 en ja ik had het nodig!… Niet dit keer omdat ik me een stuk in de kraag had gezopen maar gewoon omdat ik voor de zoveelste keer op tijd moest zijn voor de tandarts. Tandartsleerling is het betere woord denk ik. En nee daar heb ik geen problemen mee.
Normaal gesproken (en dan heb ik het over een maand of twee geleden) ging ik fluitend naar de tandarts, 200 meter lopen met een peuk in de klauwen en alles op z’n beloop laten. Even de controleren en klaar…
Maar nu ben ik toch al zo’n anderhalve maand bezig met de pijnen in m’n bek… en nog langer met het spoelen met koud water (half jaar ofzo)… Goed het blijven studenten maar pijn blijft pijn en pijn moet onderzocht worden als je daardoor niet meer kan leven.,.. en nee dat kon (kan) ik niet meer…
Eerst was het een klein gat en een vernieuwde vulling. Daarna een afgebroken stuk kies en daarna weer de vulling die de pijn zou veroorzaken. Een week terug nadat ik een keertje of vier geholpen was kreeg ik wat meer pijn dan ik gewend ben…
Ik bellen naar de acta (lekker goedkoop, haha, mmm, krab, krab…) en ik kon een afspraak maken voor de aankomende maandag, maar de zaterdag daarvoor kreeg ik dreigende gedachten om niet alleen de kies zelve met een broodmes te verwijderen maar tevens de tanden in de buurt en zelfs tanden in de onderkaak… Ik kreeg onvervalste (‘fightclub’) neigingen om het gehele gebit eruit te rammen…
Ik dus naar de huisartsenpost en godzeidank na een uurtje of drie kreeg ik een recept voor betere pijnmedicatie… Een licht derivaat van morfine…
“Welke pijnstillers gebruikt u nu?
iboprufen, 600 mg en ik heb er nu zes op.
Vandaag?
Ja, vandaag, en een stuk of vijf paracetamol.
Das een beetje teveel!
Vind u? het helpt nog steeds niet… Ik wil niet moeilijk doen…
Ok. En u heeft ook gedronken?
Ja, wat zou u doen?
Welke kies is het?
Deze linksboven
Ok laat maar, ik zie het al!”
Duidelijk was te merken dat hij toch even moest kijken of ik niet een of andere junk was die zijn fix niet kon betalen en daarvoor drie uur in de rij heeft lopen wachten om ook maar iets van een opiaat in de bloedsomloop te krijgen…
Maar goed waar was ik gebleven in dit zeer onaantrekkelijk en te lang verhaal.
Ik ben ontzettend high geworden op die verdomde pillen en ben een uur of acht kwijtgeraakt of die bewuste zaterdag… Soms hebben artsen wel gelijk en moet je niet het dubbele nemen van datgene wat je wordt aangeraden, maar goed ik dacht: alcoholist? Die kan t wel hebben. En ja ik heb het weekend redelijk weten door te komen… Wat niet wil zeggen dat ik veel slaap heb gehad van de verminderende pijn, god nee, was het maar waar…
Maar na een onrustige nacht van zondag op maandag ging ik goedgemutst naar de tandarts… Niet wetend dat dat pas het begin van de pijn was… Een verdoving of zes later en een grondig onderzoek aan dat kleine kiesje van me bleek dat dat hele ding eigenlijk grondig verrot was…
En toen moesten de vele stompzinnige pijnen nog komen…
Tbc…
donderdag 26 november 2009
De oorlog die de mijne niet is:
De oorlog die de mijne niet is:
In dromen die de mijne zijn
Ik weet niet hoe het gekomen is, werkelijk niet?
Misschien de verhalen van mijn ouders (mijn moeder!?)
En nee, ik weet het echt niet: verdomme!!!
Ik moet eerlijk zeggen: ik ga dit niet inpakken op een mooi verhaalachtig manier…
Waarom niet???
omdat het niet zo voelt… Helaas… GVD
Lees:
Als ik een jaar of acht ben, is er dreiging in het dorp. Er zijn mensen die mensen zoeken om deze mensen op te pakken en weg te voeren… En deze mensen zijn toch wel heel duidelijk de “duitsers”…. Je herkent ze nu wel met de duidelijke helmen en pakken…
Omdat dat leger elk huis doorzoekt vertellen mijn ouders dat ik op de zolder in de garage moet gaan zitten: in de dubbele vliering die in ons huis zit… Niet scherp te onderscheiden van de vliering daar onder… Dus daar zijn we veilig!!!
Ik ben de enige die op tijd daar terechtkomt, mijn broer, wordt net op het moment dat ie naar boven wil onderuit gehaald en ze slaan hem met het uiteinde van hun geweer… zijn bril valt af en hij bloed hevig als ie weg gesleurd wordt…
Ik weet op dat moment niet waar mijn ouders zijn… Nadat mijn broer weggevoerd wordt, gaat een van de duitsers nog kijken of er iemand achtergebleven is… Hij ziet mij!!!
De duitser kijkt naar me! En hij wend zijn blik af en loopt weg en ik heb het gevoel dat ik zodra ze verdwijnen ik de bossen in moet gaan. Maar die duitser verraad me niet? Een goeie, lijkt wel…
Als ik een halve dag of wat heb gewacht pak ik wat spullen bij mekaar en vlucht de bossen in… Ik heb wat messen, goede kleding tegen de regen en een paar blikken (ik denk met bonen?) Ik ren het bos in en ik maak verschillende ondergrondse, door takken bedekte schuilplaatsen en leef zo ik wil…
Zo nu en dan merken mensen( waaronder duitsers) me op maar ik kom op een rare manier door de oorlog…
Afijn dit is een droom die ik op z’n minst een jaar of vijftien heb gehad….
Misschien dat ik het ooit op een jan terlouw manier zou kunnen vertellen, maar nu is het gewoon iets wat ff van me af moet…
Het heeft toch wat aardig wat zweetuurtjes in mn slaap nodig gehad
En ik heb een hekel aan zandlezerige verklaringen…
Het is helaas een feit dat dit toch wel een rode draad in mn leven is….
Ach ja
In dromen die de mijne zijn
Ik weet niet hoe het gekomen is, werkelijk niet?
Misschien de verhalen van mijn ouders (mijn moeder!?)
En nee, ik weet het echt niet: verdomme!!!
Ik moet eerlijk zeggen: ik ga dit niet inpakken op een mooi verhaalachtig manier…
Waarom niet???
omdat het niet zo voelt… Helaas… GVD
Lees:
Als ik een jaar of acht ben, is er dreiging in het dorp. Er zijn mensen die mensen zoeken om deze mensen op te pakken en weg te voeren… En deze mensen zijn toch wel heel duidelijk de “duitsers”…. Je herkent ze nu wel met de duidelijke helmen en pakken…
Omdat dat leger elk huis doorzoekt vertellen mijn ouders dat ik op de zolder in de garage moet gaan zitten: in de dubbele vliering die in ons huis zit… Niet scherp te onderscheiden van de vliering daar onder… Dus daar zijn we veilig!!!
Ik ben de enige die op tijd daar terechtkomt, mijn broer, wordt net op het moment dat ie naar boven wil onderuit gehaald en ze slaan hem met het uiteinde van hun geweer… zijn bril valt af en hij bloed hevig als ie weg gesleurd wordt…
Ik weet op dat moment niet waar mijn ouders zijn… Nadat mijn broer weggevoerd wordt, gaat een van de duitsers nog kijken of er iemand achtergebleven is… Hij ziet mij!!!
De duitser kijkt naar me! En hij wend zijn blik af en loopt weg en ik heb het gevoel dat ik zodra ze verdwijnen ik de bossen in moet gaan. Maar die duitser verraad me niet? Een goeie, lijkt wel…
Als ik een halve dag of wat heb gewacht pak ik wat spullen bij mekaar en vlucht de bossen in… Ik heb wat messen, goede kleding tegen de regen en een paar blikken (ik denk met bonen?) Ik ren het bos in en ik maak verschillende ondergrondse, door takken bedekte schuilplaatsen en leef zo ik wil…
Zo nu en dan merken mensen( waaronder duitsers) me op maar ik kom op een rare manier door de oorlog…
Afijn dit is een droom die ik op z’n minst een jaar of vijftien heb gehad….
Misschien dat ik het ooit op een jan terlouw manier zou kunnen vertellen, maar nu is het gewoon iets wat ff van me af moet…
Het heeft toch wat aardig wat zweetuurtjes in mn slaap nodig gehad
En ik heb een hekel aan zandlezerige verklaringen…
Het is helaas een feit dat dit toch wel een rode draad in mn leven is….
Ach ja
0:04
En daar zit je dan….
In je goedkope nepleren bureaustoel… Drinkend van je goedkope bier, rokend van je goedkope shag, kijkend naar je goedkope huurhuis naar je goedkope indeling en goedkope frutsels die voor sommige gedachten iets duurder zijn dan dat je goedkope gevoelens durven waar te nemen…
Je luistert naar je gekregen muziek… je kijkt naar je gekregen scherm en je zit aan een tafel die volledig van jou is, maar nooit de status zal krijgen die het had toen het gekocht werd…
Je wordt zo nu en dan getroost door de katten uit het asiel, wat al met al (strikt genomen) ook gekochte liefde is, want geef ze een ander baasje en binnen een maand (positief gedacht) zullen ze de hand liefhebben die ze voed…
En toch denk ik: Het is allemaal ergens goed voor…? Toch???
0:44
Zoals de vogels zijn, wachten we op ons gefluister om tot een bulderend lawaai uit te breken uit onze kooi…
0:56
…
01:01
Als op braak liggend terrein, schaterlacht de kraai om zijn gevangen muis…
01:07
Nadat je gillend van het lachen je blaas hebt geleegd, (een spiegel is de remedie), spring je gelukzalig door je kamer… Je kamer die zo eerst zo vervelend leek is nu godzeidank ruim genoeg om als een debiel met beide armen mee te swingen met de muziek… Een warmte gaat door je lichaam en je wilt dat ene opzwepende nummer nog eens horen en nog eens…. En nog eens…
En dan voel je een ander nummer en nog een en nog een… En je denkt aan een lekkere slok van dat vreselijke bier en je steekt nog een peuk op van die gruwelijk slechte shag en je hoort melodieën in je hoofd, dansbaar… zingbaar en zelfs soms heel, heel erg mooi en je maakt teksten waarvan je weet dat op dit moment het zeker de beste teksten zijn die je ooit hebt geschreven…
En je voelt dat het kan… Ja het kan… Je kan jezelf vrolijker maken dan je denkt dat…
In je goedkope nepleren bureaustoel… Drinkend van je goedkope bier, rokend van je goedkope shag, kijkend naar je goedkope huurhuis naar je goedkope indeling en goedkope frutsels die voor sommige gedachten iets duurder zijn dan dat je goedkope gevoelens durven waar te nemen…
Je luistert naar je gekregen muziek… je kijkt naar je gekregen scherm en je zit aan een tafel die volledig van jou is, maar nooit de status zal krijgen die het had toen het gekocht werd…
Je wordt zo nu en dan getroost door de katten uit het asiel, wat al met al (strikt genomen) ook gekochte liefde is, want geef ze een ander baasje en binnen een maand (positief gedacht) zullen ze de hand liefhebben die ze voed…
En toch denk ik: Het is allemaal ergens goed voor…? Toch???
0:44
Zoals de vogels zijn, wachten we op ons gefluister om tot een bulderend lawaai uit te breken uit onze kooi…
0:56
…
01:01
Als op braak liggend terrein, schaterlacht de kraai om zijn gevangen muis…
01:07
Nadat je gillend van het lachen je blaas hebt geleegd, (een spiegel is de remedie), spring je gelukzalig door je kamer… Je kamer die zo eerst zo vervelend leek is nu godzeidank ruim genoeg om als een debiel met beide armen mee te swingen met de muziek… Een warmte gaat door je lichaam en je wilt dat ene opzwepende nummer nog eens horen en nog eens…. En nog eens…
En dan voel je een ander nummer en nog een en nog een… En je denkt aan een lekkere slok van dat vreselijke bier en je steekt nog een peuk op van die gruwelijk slechte shag en je hoort melodieën in je hoofd, dansbaar… zingbaar en zelfs soms heel, heel erg mooi en je maakt teksten waarvan je weet dat op dit moment het zeker de beste teksten zijn die je ooit hebt geschreven…
En je voelt dat het kan… Ja het kan… Je kan jezelf vrolijker maken dan je denkt dat…
vrijdag 20 november 2009
ik zat eens te denken
Ik las gister een blog van een vriend van mij. De vraag: “Kort maar krachtig! Nummers die mooie langere titels van album en nummer vragen…” En vandaag luisterde ik naar wat muziek en toen kwam bij mij in een keer de vraag op: “Wat is de mooiste openingszin van een nummer…” Maakt niet uit of het een verantwoorde artiest of niet is… maar gewoon een openingszin waarvan je gelijk denkt dit nummer is een nummer waar ik van houd! Dit is een nummer wat me pakt (en of dat werkelijk zo is, doet niet terzake)…
Wat ik bedoel te zeggen is, (zonder bla bla), wat is de mooiste (openings-) zin van een nummer!!!
Ik zelf heb bijvoorbeeld heel veel met: “ain’t found a way to kill me yet, eyes burn with stingin’ sweat” van alice in chains – rooster… Waarom? Geen idee… maar dat maakt niet uit…
Dus als er mensen zijn die dit lezen (0) dan merk ik het wel… Zo ja dan heb ik gelijk weer mooie muziek (hopelijk) te downloaden en kan ik bekijken en voelen waar de schoonheid zich bevind…
Wat ik bedoel te zeggen is, (zonder bla bla), wat is de mooiste (openings-) zin van een nummer!!!
Ik zelf heb bijvoorbeeld heel veel met: “ain’t found a way to kill me yet, eyes burn with stingin’ sweat” van alice in chains – rooster… Waarom? Geen idee… maar dat maakt niet uit…
Dus als er mensen zijn die dit lezen (0) dan merk ik het wel… Zo ja dan heb ik gelijk weer mooie muziek (hopelijk) te downloaden en kan ik bekijken en voelen waar de schoonheid zich bevind…
zondag 15 november 2009
belegen dag
Wat zou ik moeten doen met een belegen dag?
Ik heb de hele avond gekeken naar zogenaamd onderhoudende films.
Ik heb muziek op de achtergrond geluisterd…
Ik heb iemand geholpen mijn lege koelkast te vullen met spullen die morgen weer geserveerd moeten worden…
Ik heb gelachen om de meest bizarre slashermomenten op de tv….
Ik heb geluisterd naar muziek waar zanglijnen over bedacht moeten worden…
Ik kon nix bedenken… hoewel de melodie langzaam graaft in m’n hoofd…
Dus eigenlijk heb ik weer eens nix gedaan vandaag..
Behalve dat iedere keer het bloed aan mijn tanden kleeft
En ik proef de dij van mijn onschuldige zuster…
De zuster die ik niet heb
Ik luister naar een liedje van R.E. en ja ik voel mij
Als in de nacht van een vampier
Ontbloot de tanden…
Ontbloot je onschuld
Weet dat je niets bent’
Dan weet je te overleven
Overleven is dat wat je bent
… dat wat je zal zijn….
Als je t maar niet vergeet
Elk eind is jouw zijn
Mijn hand vult zich met bloed...
En als ik mijn arm strek,
omhoog... omhoog
dan glijdt het langs mijn lichaam,
Naar mijn hart
En het tik... tokt...
Naar mijn knieen
Ik zak terug in een koorts
waar liefde mijn haat zal zijn
Ik heb de hele avond gekeken naar zogenaamd onderhoudende films.
Ik heb muziek op de achtergrond geluisterd…
Ik heb iemand geholpen mijn lege koelkast te vullen met spullen die morgen weer geserveerd moeten worden…
Ik heb gelachen om de meest bizarre slashermomenten op de tv….
Ik heb geluisterd naar muziek waar zanglijnen over bedacht moeten worden…
Ik kon nix bedenken… hoewel de melodie langzaam graaft in m’n hoofd…
Dus eigenlijk heb ik weer eens nix gedaan vandaag..
Behalve dat iedere keer het bloed aan mijn tanden kleeft
En ik proef de dij van mijn onschuldige zuster…
De zuster die ik niet heb
Ik luister naar een liedje van R.E. en ja ik voel mij
Als in de nacht van een vampier
Ontbloot de tanden…
Ontbloot je onschuld
Weet dat je niets bent’
Dan weet je te overleven
Overleven is dat wat je bent
… dat wat je zal zijn….
Als je t maar niet vergeet
Elk eind is jouw zijn
Mijn hand vult zich met bloed...
En als ik mijn arm strek,
omhoog... omhoog
dan glijdt het langs mijn lichaam,
Naar mijn hart
En het tik... tokt...
Naar mijn knieen
Ik zak terug in een koorts
waar liefde mijn haat zal zijn
zondag 8 november 2009
Als engelen moeten sterven
Ik stap langzaam binnen
Achter mijn mooie vrouw
Ik weet niet wat ik wil
Ik weet niet waar mijn liefde
voor muziek en vrouwen
deze stommiteiten kunnen beginnen.
Ik doe alsof ik iets ben
Ik gun mijn schouders geen rust
Ik loop als een ruggenloze pauw
Schreeuwend om een oog
Dat mij het leven bewust
Wil ontnemen van
Onzekerheden
Enkel dat je weet dat
Elke broer, elke judas
Jou kust
En dan loop je langzaam
Met je bier en peuk
Naar de toilletten
Tik tik tik,
je blijft maar kijken
naar iedere vrouw
maar je merkt dat alles wat je hoopt
zal zorgen dat dat wat je hoopt
jouw eigen lot zal beletten…
laten we maar niet denken
dat doet alleen maar pijn
ik schiet wel een kogel door mn hoofd
en ik doe maar alsof we nooit kunnen zeggen… wij zijn….
Achter mijn mooie vrouw
Ik weet niet wat ik wil
Ik weet niet waar mijn liefde
voor muziek en vrouwen
deze stommiteiten kunnen beginnen.
Ik doe alsof ik iets ben
Ik gun mijn schouders geen rust
Ik loop als een ruggenloze pauw
Schreeuwend om een oog
Dat mij het leven bewust
Wil ontnemen van
Onzekerheden
Enkel dat je weet dat
Elke broer, elke judas
Jou kust
En dan loop je langzaam
Met je bier en peuk
Naar de toilletten
Tik tik tik,
je blijft maar kijken
naar iedere vrouw
maar je merkt dat alles wat je hoopt
zal zorgen dat dat wat je hoopt
jouw eigen lot zal beletten…
laten we maar niet denken
dat doet alleen maar pijn
ik schiet wel een kogel door mn hoofd
en ik doe maar alsof we nooit kunnen zeggen… wij zijn….
Abonneren op:
Posts (Atom)
