Goed even recapituleren. Een dag als geen ander, toch? Behalve dat ik vandaag om de gebruikelijke tijd mijn ogen open deed en schrok van de wekker, is er weinig anders aan deze dag dan mijn normale dag… Ok, ik zet mijn wekker doorgaans alleen als ik werkelijk ergens naar toe moet of! Als ik een lekker slapie heb gedaan in de middag of begin van de avond…
Vandaag dus die wekker… Gezet op de redelijke tijd van 12.15 en ja ik had het nodig!… Niet dit keer omdat ik me een stuk in de kraag had gezopen maar gewoon omdat ik voor de zoveelste keer op tijd moest zijn voor de tandarts. Tandartsleerling is het betere woord denk ik. En nee daar heb ik geen problemen mee.
Normaal gesproken (en dan heb ik het over een maand of twee geleden) ging ik fluitend naar de tandarts, 200 meter lopen met een peuk in de klauwen en alles op z’n beloop laten. Even de controleren en klaar…
Maar nu ben ik toch al zo’n anderhalve maand bezig met de pijnen in m’n bek… en nog langer met het spoelen met koud water (half jaar ofzo)… Goed het blijven studenten maar pijn blijft pijn en pijn moet onderzocht worden als je daardoor niet meer kan leven.,.. en nee dat kon (kan) ik niet meer…
Eerst was het een klein gat en een vernieuwde vulling. Daarna een afgebroken stuk kies en daarna weer de vulling die de pijn zou veroorzaken. Een week terug nadat ik een keertje of vier geholpen was kreeg ik wat meer pijn dan ik gewend ben…
Ik bellen naar de acta (lekker goedkoop, haha, mmm, krab, krab…) en ik kon een afspraak maken voor de aankomende maandag, maar de zaterdag daarvoor kreeg ik dreigende gedachten om niet alleen de kies zelve met een broodmes te verwijderen maar tevens de tanden in de buurt en zelfs tanden in de onderkaak… Ik kreeg onvervalste (‘fightclub’) neigingen om het gehele gebit eruit te rammen…
Ik dus naar de huisartsenpost en godzeidank na een uurtje of drie kreeg ik een recept voor betere pijnmedicatie… Een licht derivaat van morfine…
“Welke pijnstillers gebruikt u nu?
iboprufen, 600 mg en ik heb er nu zes op.
Vandaag?
Ja, vandaag, en een stuk of vijf paracetamol.
Das een beetje teveel!
Vind u? het helpt nog steeds niet… Ik wil niet moeilijk doen…
Ok. En u heeft ook gedronken?
Ja, wat zou u doen?
Welke kies is het?
Deze linksboven
Ok laat maar, ik zie het al!”
Duidelijk was te merken dat hij toch even moest kijken of ik niet een of andere junk was die zijn fix niet kon betalen en daarvoor drie uur in de rij heeft lopen wachten om ook maar iets van een opiaat in de bloedsomloop te krijgen…
Maar goed waar was ik gebleven in dit zeer onaantrekkelijk en te lang verhaal.
Ik ben ontzettend high geworden op die verdomde pillen en ben een uur of acht kwijtgeraakt of die bewuste zaterdag… Soms hebben artsen wel gelijk en moet je niet het dubbele nemen van datgene wat je wordt aangeraden, maar goed ik dacht: alcoholist? Die kan t wel hebben. En ja ik heb het weekend redelijk weten door te komen… Wat niet wil zeggen dat ik veel slaap heb gehad van de verminderende pijn, god nee, was het maar waar…
Maar na een onrustige nacht van zondag op maandag ging ik goedgemutst naar de tandarts… Niet wetend dat dat pas het begin van de pijn was… Een verdoving of zes later en een grondig onderzoek aan dat kleine kiesje van me bleek dat dat hele ding eigenlijk grondig verrot was…
En toen moesten de vele stompzinnige pijnen nog komen…
Tbc…
Posts tonen met het label tandarts. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tandarts. Alle posts tonen
vrijdag 4 december 2009
donderdag 10 september 2009
de vulling
Sinds anderhalve week loop ik met een pijnlijke kies rond. En aangezien ik nooit kiespijn heb gehad voordat ik bij de tandarts ben geweest,. is dat nogal een wonderlijke ervaring. Elke keer als ik een glas water naar binnen goot, gaf dat een, ja wat zal ik zeggen, nare pijnscheut, die doortrok tot diep in m’n hoofd, die vervolgens een uurtje of zes bleef hangen. Dus ik besloot maar eens eerder dan normaal de tandarts te bellen.
En vandaag was het dan zo ver. En ik had het niet beter kunnen timen, want vanochtend brak een deel van de vulling af. Een mooi wit stuk. Dus of het zeker een stuk vulling was, dat is de vraag.
Om 13.00 uur was ik bij de tandartsschool. En helaas maar waar, kreeg ik iemand anders dan normaal toegewezen… Mijn vaste vrouwelijke leerling had een overvolle agenda. Wat zoiets betekend als: “Ze is weer eens uitgelopen en loopt nu met iemands gebit te klooien in een tempo dat toch ietwat te langzaam is voor een vierdejaars.”
Om 13.05 uur kwam er een jongen met krullen die mijn naam riep. “Verdomme!!!” denk ik nog “een kerel, daar gaat m’n 5 minuten-pleziertje” Want wat is er mooier dan geholpen worden door een vrouw in een doorschijnende witte broek en deze twee trappen omhoog langzaam achterna te lopen. Een geiligheidje eersteklas voor een ouwe lul als ik.
Als ik een halfuurtje in de stoel heb gelegen en alles heb uitgelegd aan de docent en leerling besluiten ze dat er inderdaad een stuk kies is afgebroken en dat niet een, maar alle drie de vullingen (ja, in een kies) verwijderd moeten worden. De vierde laten ze maar zitten die ziet er niet onaardig uit.
Om 13.45 begint de jongen mijn kiezen uit elkaar te trekken door middel van haken en klemmen. Vervolgens wordt er een roze plastic lapje over mijn mond gespannen zodat ik de kaken niet meer op elkaar kan zetten. Geeft niks dat heb ik vaker gehad. De beitel wordt erbij gepakt en hij begint te schuren en te schrapen en te hakken.
Na een lange zucht vertelt de goede jongen dat er toch meer weg is gehaald dan hij had gedacht en dat hij de zenuw door het dunne laagje kies wat er nog over is, kan zien zitten.
- “Ik denk dat de kans groot is dat ik een zenuwkanaalbehandeling” (dit wordt door word verbeterd tot zenuwKWAALbehandeling overigens) “moet gaan doen”
- “Ros dat ding er dan maar uit, daar heb ik geen zin in!!!”
- “Waarom je bent nog hartstikke jong, begin 30… 35 zelfs, je hebt je halve leven nog voor je!
- “Wat heeft dat nou te maken met de pijn die ik dan zal hebben, da’s toch niet logisch… als dat moet, pak je gewoon een tang en rukt dat ding er uit!!!”
Om 14.30 wordt dezelfde docent erbij gehaald om nogmaals even te bekijken wat het plan nou eigenlijk is. De docente vraagt om een foto die niet duidelijk laat zien welke kies dat is. Ik vertel ze dat dat het gat is, die in mijn gehemelte een rare plek inneemt. Het fenomeen is ooit besproken vorig jaar in een artikel in een blad voor tandspecialisten.
Ze weet daar niks van en mompelt iets over een eventueel idee waardoor het misschien ontstaan kan zijn en gaat dan weer over tot de orde van mijn dag…
14.35 Ze besluiten de kies toch dicht te gooien… maar dan in kleine laagjes en de onderkant belegd met een spulletje dat de bovenkant van de zenuw moet beschermen. De normale verdovingen zijn al enigszins uitgewerkt of ze werken niet goed genoeg want elke keer dat die klojo een waterstraaltje of een briesje lucht langs mijn kies werpt, verga ik van de pijn. Maar dat zal alleen maar te zien zijn aan mijn knipperende ogen, want ik ben natuurlijk wel een grote vent.
Langzaamaan bouwt hij de kies weer op tot… naja tot een kies dus. Het irritante aan de opbouw en de boringen is wel dat zelfs de ‘verharder’ pijn doet en dat ik me op een gegeven moment verslik in een stukje overgebleven vulling.
“Ah, dat zal nog een restantje zijn…” zegt ie…
…
…
“o nee, verdomd dat is de vierde vulling… als je dan alles hebt, krijg je ook alles, hahaha, nou dan moet die straks ook maar even gedaan worden.”
Afijn, rond een uur of vier en geen enkele pijnmindering later loop ik weg met de mededeling dat als ik ’s nachts niet kan slapen van de pijn dat ik dan toch echt even contact moet opnemen en dat er dan opnieuw naar de kies moet worden gekeken. En ik kan alleen maar denken dat er ooit een tijd was dat je gewoon de rotte kies eruit trok… Ok het kauwt wat moeilijk, maar goed ik heb nog vijftien kiezen over.
En vandaag was het dan zo ver. En ik had het niet beter kunnen timen, want vanochtend brak een deel van de vulling af. Een mooi wit stuk. Dus of het zeker een stuk vulling was, dat is de vraag.
Om 13.00 uur was ik bij de tandartsschool. En helaas maar waar, kreeg ik iemand anders dan normaal toegewezen… Mijn vaste vrouwelijke leerling had een overvolle agenda. Wat zoiets betekend als: “Ze is weer eens uitgelopen en loopt nu met iemands gebit te klooien in een tempo dat toch ietwat te langzaam is voor een vierdejaars.”
Om 13.05 uur kwam er een jongen met krullen die mijn naam riep. “Verdomme!!!” denk ik nog “een kerel, daar gaat m’n 5 minuten-pleziertje” Want wat is er mooier dan geholpen worden door een vrouw in een doorschijnende witte broek en deze twee trappen omhoog langzaam achterna te lopen. Een geiligheidje eersteklas voor een ouwe lul als ik.
Als ik een halfuurtje in de stoel heb gelegen en alles heb uitgelegd aan de docent en leerling besluiten ze dat er inderdaad een stuk kies is afgebroken en dat niet een, maar alle drie de vullingen (ja, in een kies) verwijderd moeten worden. De vierde laten ze maar zitten die ziet er niet onaardig uit.
Om 13.45 begint de jongen mijn kiezen uit elkaar te trekken door middel van haken en klemmen. Vervolgens wordt er een roze plastic lapje over mijn mond gespannen zodat ik de kaken niet meer op elkaar kan zetten. Geeft niks dat heb ik vaker gehad. De beitel wordt erbij gepakt en hij begint te schuren en te schrapen en te hakken.
Na een lange zucht vertelt de goede jongen dat er toch meer weg is gehaald dan hij had gedacht en dat hij de zenuw door het dunne laagje kies wat er nog over is, kan zien zitten.
- “Ik denk dat de kans groot is dat ik een zenuwkanaalbehandeling” (dit wordt door word verbeterd tot zenuwKWAALbehandeling overigens) “moet gaan doen”
- “Ros dat ding er dan maar uit, daar heb ik geen zin in!!!”
- “Waarom je bent nog hartstikke jong, begin 30… 35 zelfs, je hebt je halve leven nog voor je!
- “Wat heeft dat nou te maken met de pijn die ik dan zal hebben, da’s toch niet logisch… als dat moet, pak je gewoon een tang en rukt dat ding er uit!!!”
Om 14.30 wordt dezelfde docent erbij gehaald om nogmaals even te bekijken wat het plan nou eigenlijk is. De docente vraagt om een foto die niet duidelijk laat zien welke kies dat is. Ik vertel ze dat dat het gat is, die in mijn gehemelte een rare plek inneemt. Het fenomeen is ooit besproken vorig jaar in een artikel in een blad voor tandspecialisten.
Ze weet daar niks van en mompelt iets over een eventueel idee waardoor het misschien ontstaan kan zijn en gaat dan weer over tot de orde van mijn dag…
14.35 Ze besluiten de kies toch dicht te gooien… maar dan in kleine laagjes en de onderkant belegd met een spulletje dat de bovenkant van de zenuw moet beschermen. De normale verdovingen zijn al enigszins uitgewerkt of ze werken niet goed genoeg want elke keer dat die klojo een waterstraaltje of een briesje lucht langs mijn kies werpt, verga ik van de pijn. Maar dat zal alleen maar te zien zijn aan mijn knipperende ogen, want ik ben natuurlijk wel een grote vent.
Langzaamaan bouwt hij de kies weer op tot… naja tot een kies dus. Het irritante aan de opbouw en de boringen is wel dat zelfs de ‘verharder’ pijn doet en dat ik me op een gegeven moment verslik in een stukje overgebleven vulling.
“Ah, dat zal nog een restantje zijn…” zegt ie…
…
…
“o nee, verdomd dat is de vierde vulling… als je dan alles hebt, krijg je ook alles, hahaha, nou dan moet die straks ook maar even gedaan worden.”
Afijn, rond een uur of vier en geen enkele pijnmindering later loop ik weg met de mededeling dat als ik ’s nachts niet kan slapen van de pijn dat ik dan toch echt even contact moet opnemen en dat er dan opnieuw naar de kies moet worden gekeken. En ik kan alleen maar denken dat er ooit een tijd was dat je gewoon de rotte kies eruit trok… Ok het kauwt wat moeilijk, maar goed ik heb nog vijftien kiezen over.
Abonneren op:
Posts (Atom)
