christmass

Men neme een heerlijke dag in de stad. En in elke winkel een prachtige hoeveelheid aan mensen die als een kip zonder kop en als mieren gelijk door de schappen neuzen en als een gek de juiste hoeveelheid vlees en andere eetwaren in hun kar douwen… Als je zo per ongeluk tegen deze insecten aanloopt dan hebben de gelukkige tijden en zoetigheden op zich geen plaats… Wat nou mieren… mieren weten wat hun plaats is…

Men neme een goed maal en een hele sterke koffie… Men neme een biertje of zes en wacht tot de kou op je maag staat en dat je hunkert naar een warm buikje… En als je daar aan toe bent, pak je een grote mok met een gezicht en een dikke neus en je giet het vol met een volstrekt smerig goedje wat alleen lekker wordt als je dat opwarmt in een pannetje net gebruikt voor een pindasaus met heel veel chili er in verweven…

En als je de gloed van alcohol langzaam door de aderen voelt stromen… dan ben je daar waar je moet wezen. Je hebt ieder glas nodig voor datgene wat de avond zo mooi maakt. Je geniet van de vrijheid… jouw vrijheid… Je blaast de rook uit richting het kruis met onze verlosser… daar zo mooi hangend aan je wand als een verlosser die zich geen kant weet op te bewegen… schreeuwend om zijn buren: “waarom heb je me verlaten…” maar hij weet het zelf eigenlijk ook wel… sprookjes zijn leuk wanneer je het goed hebt en als je het slecht hebt dan doe je gewoon alsof je geen onzin praat… hij schuttert wat met z’n familie die doet of er niet nog meer kinderen zijn om voor te zorgen…

Eindelijk: iedereen weg!!!

Je hebt voldoende waarheid in je zelf om te weten wat je wil…

Je zet de muziek uit omdat je jouw muziek wil horen… Alle kleren uit, de borst en schaamhaar geschoren en je loopt langzaam naar boven… Niemand heeft haar gehoord… En de vlieringtrap trek je open en daar ligt ze…

Vanmiddag maakte je nog een grap:

“Wil je nog bio-babies?
Nee, ik eet geen vlees!”

Zonder door te hebben dat ze het over aardappels had.

Vanmiddag heb je nog de messen geslepen en daar ligt ze dan… Volledig vastgebonden en geen kant opkunnend… ze is een jaar of vijftien en ze zal de nacht van haar leven hebben…

Althans: Ik wel…

Als de kou op mijn tanden staat

Als ieder weldenkend mens heb je het wel eens moeilijk. De een wat meer dan de ander. De een kan niet slapen omdat zijn werk er niet meer toe doet, en de ander omdat zijn werk er niet meer is. De een omdat zijn liefde er niet toe doet, de ander omdat de liefde er niet meer is. Soms luister je naar al die verhalen, die al even schrijnend als zielig zijn en ze veranderen in verhalen die er niet toe doen. En dan heb ik het over verhalen waarbij je oren zich terugtrekken en denken dat ze er niet meer toe doen.

Dit is zo’n verhaal… Het doet er niet toe of iemand luistert, omdat je weet dat luisteren er niet toe doet… laat staan of je nog wel weet of het werkelijk gebeurd is.

Na een avond redelijk gezellig gekletst en gedronken te hebben, ben je weer thuis… Meerdere mensen aangehoord… En je zit thuis, je zit thuis… Die fijne warme plek waar alles is zoals je hoopt dat het zal zijn.

Een tijd lang klets je met mensen via de telefoon, met mensen op msn en steeds vaker met mensen die er niet zijn. Je klets met mensen aan de telefoon en op msn en steeds vaker voel je een afstand groeien…. Steeds vaker voel je een afstand tussen jou en de interactieve belevingswereld…. Een bord vol toetsen met letters die meer chinees aandoen dan iedereen die je tegenkomt, want die ken je… je kent iedereen: Wie KEN ik niet???

Langzaam loop je heen en weer van stoel tot stoel: De muziek is af! Naar de de wc! Pak een biertje! Pak de telefoon! Wacht!? Was dat een klik!? Ja! Ze reageert… eindelijk op msn: ok….

Ja dat is het! Het is ok… Maar wat was de vraag ook al weer???

Langzaam trekt de pijn in je kaken naar je hoofd. Je hebt al die tijd gelopen met kaken die dachten dat ze het wereldrecord bijten, kauwen en vermalen moesten verbeteren…. En ondanks het feit dat de verwarming op een comfortabele temperatuur staat, zeggen je spieren heel iets anders: Kou, kou en nog eens kou en je denkt: “Waarom kletsen mensen in mijn buurt en lachen ze zo opgewekt met anderen als ze juist achter zo’n bord zitten… Wat mis ik Godverdomme…”

Je schopt de tafel opzij en knielt voor het kruis, dat godverdomde kruis!!!: “Wat snap ik niet!!!” En je hoort mensen langs je huis gaan… lachend en schaterend en lachend…. En lachend…. En schaterend… En lachend…

‘ Ik pak het kruis en ruk de deur open en loop stormend op die smerige… vrolijke… zo irritante lui af en laat ze eens zien wat…’

En als je wakker word, voel je de kou en de pijn in je tanden…

!!!AUW!!!

!!! AUW !!!

!!! Godverdomme !!!

Mijn teen, mijn leven

… “stel je toch niet aan!

Ik heb er een hekel als je je zo aanstelt!”

“sodemieter op! Doe eens alsof je leeft

Probeer me te begrijpen

Probeer eens te zien wat en wie ik

Ben…”

Ehm,

Dat snap ik niet:

Moet ik nou opeens doen of

Pijn

Je leven beheerst doordat je je teen stoot???

“Ja, leef nou met me mee,

PROBEER

EENS

In je leven te doen alsof het je werkelijk raakt!!!”

Ok, sorry, denk ik

Geen teen stoten

Dus…

Laten we vooral nix

Raken…

de onvrede van een pavlovhond

Godverdomme.... godverdomme

Mijn pc doet raar en niet zo,n klein beetje maar gewoon kut, bagger en iedereen die me niet kan helpen moet op de brandstapel raar.

Meestal als ik al een idee heb (en dat zijn er nogal weinig de laatste tijd) zet ik een fijn muziekie op en ga achter word zitten... Een biertje of jointje erbij (tja gekregen dus het moet op...) en dan probeer ik een stukje te schrijven... Maar eigenlijk boeit het me niet meer zo. Maar nu kan dat gewoon niet meer en juist dan wil ik het...

Tuurlijk kan ik het zonder muziek, maar de magie van het ritme met de woorden en de muziek is weg...

Dus... Ik heb zin om een moord te plegen, ik weet nog niet hoe (alhoewel er zat ideetjes zijn) en ik weet ook niet wanneer... maar dat dat er aan zit te komen dat weet ik zeker...

kennelijk kan ik nix zonder het ritme van de muziek, nix zonder dat wat vroeger niet eens aan de orde was, ik ben dusdanig gemaakt in vastgeroeste ideeen dat er eigenlijk geen weg terug is...

misschien is het gewoon wel eens tijd weer een plaat of cd op te zetten... of sterker nog: de muziek in mijn hoofd weer door mijn lichaam te laten dansen, woorden te horen, melodien te zien praten en voorzichtig vragen aan mijn psych of ik de messen niet eens in bewaring moet stellen van proffesionele botklievers...

mijn familie

Zwart

ik kijk in mijn ogen,
het ziet

Zwart

Niet alleen de bal maar ook
De contouren zien

Zwart

Ik kijk in de spiegel en ik
Herken mezelf niet
Het ziet alleen maar

Zwart

Ik pak het mes
Krab de spiegel open en ik zie

Zwart

Maar als ik krab, krab, krab
Komt het licht
Naar mijn ogen

Ik zie mijn zoon:
“grijp m’n vinger!”
pak, pak, pak!

Ik ben mijn vader
Omdat ik ouder ben dan
Mijn jeugd

Ik ben mijn opa
Omdat het zaad
Elke dag verspilt

Ik ben MIJN leven
Ik ben mijn bloed
Ik ben het leven
Dat elke dag gilt

“Papa, papa…
ik ben je zoon!
mag ik uw vader zijn!”


Ik krab elke spiegel open
Ik buig mijn oog
Naar het glas dat
Schittert

Ik hoop eens
Een volwaardig lid
Van mijn familie te zijn