0:04

En daar zit je dan….

In je goedkope nepleren bureaustoel… Drinkend van je goedkope bier, rokend van je goedkope shag, kijkend naar je goedkope huurhuis naar je goedkope indeling en goedkope frutsels die voor sommige gedachten iets duurder zijn dan dat je goedkope gevoelens durven waar te nemen…

Je luistert naar je gekregen muziek… je kijkt naar je gekregen scherm en je zit aan een tafel die volledig van jou is, maar nooit de status zal krijgen die het had toen het gekocht werd…

Je wordt zo nu en dan getroost door de katten uit het asiel, wat al met al (strikt genomen) ook gekochte liefde is, want geef ze een ander baasje en binnen een maand (positief gedacht) zullen ze de hand liefhebben die ze voed…

En toch denk ik: Het is allemaal ergens goed voor…? Toch???

0:44

Zoals de vogels zijn, wachten we op ons gefluister om tot een bulderend lawaai uit te breken uit onze kooi…

0:56

…

01:01

Als op braak liggend terrein, schaterlacht de kraai om zijn gevangen muis…

01:07

Nadat je gillend van het lachen je blaas hebt geleegd, (een spiegel is de remedie), spring je gelukzalig door je kamer… Je kamer die zo eerst zo vervelend leek is nu godzeidank ruim genoeg om als een debiel met beide armen mee te swingen met de muziek… Een warmte gaat door je lichaam en je wilt dat ene opzwepende nummer nog eens horen en nog eens…. En nog eens…

En dan voel je een ander nummer en nog een en nog een… En je denkt aan een lekkere slok van dat vreselijke bier en je steekt nog een peuk op van die gruwelijk slechte shag en je hoort melodieën in je hoofd, dansbaar… zingbaar en zelfs soms heel, heel erg mooi en je maakt teksten waarvan je weet dat op dit moment het zeker de beste teksten zijn die je ooit hebt geschreven…

En je voelt dat het kan… Ja het kan… Je kan jezelf vrolijker maken dan je denkt dat…

muze

We zijn weer begonnen. Two Headed Dog. De muze in mij draaft door en de wil te kunnen schreeuwen en krijsen, gek te doen en vol vervoering teksten te resumeren groot. Helaas is onze oude drummer niet lekker en de nieuwe moet nog wennen.

Ik weet niet wat de toekomst brengt. Ik hoop dat ik mijn emoties niet kan controleren en dat de muziek mij verlichting geeft… Wat mensen ook denken, wat mensen ook zeggen… Ik moet en zal mijn ding doen… in hoeverre het doodsverlangen en de opluchting in pijn zijn tol speelt… het tast mijn wil te leven en creëren niet aan… Ik zal en ik moet … er is geen enkele andere remedie te verzinnen. Behalve misschien liefde?

Maar de laatste vrouw waar ik mee heb gepraat en heb geflirt, dacht er heel anders over. Na vele leuke gesprekken vertelde ze mij dat ze voor het eerst had geflirt in haar leven. Ik was niet aanwezig in de desbetreffende kroeg, dus ik kan met zekerheid zeggen dat ik het niet was.

Dat soort dingen krijg je niet uit je hoofd. En achteraf ben ik daar ook wel weer blij om. Heb ik er weer een muze bij om mijn zogenaamde smart te ventileren. Weer een idee om mezelf belachelijk te maken, en weer een idee om lekker zielig te zijn. Dat kan af en toe erg opluchten. Laat cynisme me brengen waar ik wil zijn. Daar waar ik kan liggen in mijn ton en het kleed me beschermt in de kou van mijn wispelturige gedachtengang. Carpe noctum.