plakplaatje(s)

Ik heb vandaag maar weer eens een plaatje laten prikken. Ik moet bekennen dat ik tijdens de daad wel wat slaperig werd... gelukkig zag ik geen sterretjes toen ik wakker werd...

lekker impulsief

Ik zie dat ik gisteravond weer heerlijk impulsief mijn kwaadheid en teleurstelling in de nederlandse stemmer heb geuit. Ik denk dat ik voortaan maar eerst eens even lekker een nachtje slaap voordat een schrijfsel op m'n blog wordt gesmeten!

zo maar ff...

ik doe ff een gooi naar een korte discussie:

1:45 is werkzaam geweest, in het verzet in WO II, wat ook kan betekenen, dat je een wortel draagt in je revers, en of je wel eens anti-duitse taal uitspreekt....

Ruim 150.000 vrijwilligers bij de SS (schutzstaffel, er waren zelfs minder uit nederland gedeporteerde joden) hoeveel is dat in %: geen idee??

Ik geloof dat 1:3 fout was in de oorlog, oftewel gewillig meewerkte met het duitse gezag....

Wat ik eigenlijk bedoel met deze stompzinnige cijfertjes en uitermate achterhaalde en uit de tijd zijnde gedachten, IS... we zijn niet veel verder dan ons verstand hoopt te zijn...

Laten we niet vergeten dat Hitler GEKOZEN is.

afijn laten we ons niet te druk maken over dingen die NOG niet aan de orde zijn,
bij mij maken sommige triviale zaken iets los wat ik morgen weer ben vergeten, ik schiet me liever in de knie dan werkelijk mee te werken met welke fascist dan ook...

Tijd voor actie! Tijd voor de uitroeiing van welke persoon dan ook! De tijd is rijp om te denken aan de schifting van levens!? Tijd voor de vernietiging van de gebleekte haren, tijd voor de endlosung van een ongelovelijke gladde goebbels van onze "altijd wat we alles al willen hebbben zeggen goerroe" en "ich habe es gewust" MAN van de wereld... U weet wel

slaap lekker hoop ik

SIEG HEIL

Sieg heil

sieg heil,

eindelijk kunnen we zeggen wat we denken; de pvv (op dit moment meer stemmen dan de pvda....)
Ik voel een euforisch gevoel over me heen komen... Nu eindelijk DE gehele vrije meningsuiting in Europa!!!

SIEG SIEG SIEG HEIL

Ik heb er zin an!!!!!!

Was mijn held nog maar in leven dan konden we EINDELIJK schoon schip maken...

Ik loop al jaren me te irriteren aan mijn broer, elke keer als ik iets zeg, luistert ie niet... Zelfs niet door de MIJN BETAALDE apparaatjes... HUFTER!!!

Ik zeg afmaken zo'n gozer, je best doen en interegerelen is gewoon niet genoeg

Onze witgebleekte fuhrer zal ons eindelijk verlossen door medestanders in pak en zoetgevooisde stemmen...

Onze tijd is nu!!!!!!

Sieg heil SIEG SIEG SIEG HEIL!!!!!!

Zo maar ff… (heehaw)

Na een lichte beschuldiging laatst aan mijn adres, dat ik de laatste nieuwsfeitjes niet wist, was ik behoorlijk pissig… Maar eigenlijk vooral omdat het waar was.

Ik heb daar eens KORT over nagedacht. En ik heb tegelijkertijd maar weer eens het nieuws opgezet. Of laat ik wat specifieker zijn: Ik heb wat aandachtiger gekeken naar het nieuws en ja er waren hier en daar geen leuke dingen te melden… en ja, er waren momenten dat ik wat moest tranen.

Maar aan de andere kant, moest ik ook dat traantje wegpinken bij een of ander programma waarbij een tienjarig meisje, een of andere wedstrijd won???

En toen ging ik eens luisteren en lezen naar wat wereldverbeteraars en sommige andere bloggers (geheel toevallig)… En toen viel nog een pas gehouden discussie op in dat lege hoofd van mij… En toen... wist ik het gewoon… We zijn een voetnootje… een korte pas op de plek en waarschijnlijk dat zelfs niet.

Over zo’n duizend jaar zijn wij niets (en zal een andere aap het misschien opnieuw proberen (plagiaat!) Als je je geschiedenis kent dan is onze kredietcrisis, onze tweestrijd met mens en dier, onze strijd met de polariserende ideeën van rechts en links hooguit voorbeeldjes van politiek en sociaal (on)benul… Hooguit aan de orde gesteld door een professor die is afgestudeerd op deze periode… Sterker nog dat weet ik wel zeker

heehaw oftewel joepie

woestijn (ik hier?)

Ik leef in een woestijn
Een gortdroge mond
Een lip gescheurd
Een trillende hand met een droge sigaret

Een trillende hand met goedkoop bier
Dat alleen maar vochtig word
Als je ‘t maar genoeg over
Je trillende ledematen strooit

Ik leef in een woestijn
Een enkele gedachte
Dat wie het ook is
We schuldig zijn aan welke droogte dan ook

- “doe niet zo raar!!!
- wie ik?
- Ja jij!
- Wat nou!?
- Ik heb de pest aan mensen die maar wat doen, laat staan aan mensen die proberen te doen alsof ze iets zijn… wat zelfs de meest grootste mongool kan…!
- Ik doe niet zomaar wat, rot toch op! Pislijer!!! Ik heb stront dat zich beter kan draaien dan dat jouw mening ooit zou kunnen!!!
- Dat MOET een compliment zijn, ik zag je zuster laatst echt zich totaal overgeven aan mijn smeuïge drol, die met kontkorsten en al, geheel naar binnen werd geschrokt…
- KLOOTZAK… ik zal je ballen zandstalen en je lul als een vuurkorf, met lamp…

Ik leef in een woestijn
Een gortdroge hersenpan
Waar ik elke zenuw en cel
Doden kan

Als ik links kijk
Dan zie ik rechts
En als ik rechts kijk
Zie ik links
En als ik mijn ogen dicht doe
Zie ik alles
In het donker
Is toch alles zwart
Zoals het is bedoeld
En zoals het 't geval is

schuld

Ik zat de laatste tijd weer eens te denken over de schuld. De schuld die iedereen wel voelt maar veelal onderdrukt. Het “wat als”- syndroom.

Twaalf jaar, ik denk dat ik dat ongeveer moet zijn geweest. We stonden op een camping en dat was niet de eerste keer. Mijn broer en ik liepen rond en we zagen dat de jonge gasten naast ons waren vertrokken. Hun tafel die stond nog op de plek met hun bladen erop achtergelaten… Liu of lui oftewel hem in het frans… Blaadjes met naakte vrouwen erin die anders dan in de playboy letterlijk de bloemen van hun naaktheid lieten zien.. laten we niet moeilijk doen: geile plaatjes van open kutten…. Laten we zeggen dat ik behoorlijk moeite had mijn lul in bedwang te houden. Het is geen mooi verhaal over de eerste ontluikende sexualiteit maar mooier kan ik het helaas niet maken….

We moesten deze lekkere porno alleen weten te verstoppen, want we wisten dat sex slecht is… Dat is iets wat we altijd hebben ingeprend gekregen… sex of liefde is iets romantisch, iets wat je samen met de liefde van je leven ondergaat… Oftewel mijn sexuele voorlichting bestond uit: je moet je ding wel schoonmaken aan de voorkant; wees altijd schoon!

Ik was niet echt met sex bezig, maar een open kut? daar ik kon toch echt niet omheen….
Dus waarheen… waar die blaadjes verstoppen… Uiteindelijk bedacht ik dat de foto’s onder de achterbank van de auto konden worden verstopt…

Thuis gekomen, een week of drie later, waarin we totaal waren vergeten dat we dingen hadden verstopt, maakt mijn moeder de auto schoon en komt uiteraard de blaadjes tegen…

Waar komen deze dingen vandaan!!! “Godverdomme zulke dingen tolereer ik niet!”
Ik maakte me sterk en zei dat die van mij waren en om het nog erger te maken hing ik de grootste posters op in m’n kamer, naast de posters van de bandjes waar ik op dat moment fan van was…

Na een weekend weg naar een vriend van mij waren de posters verwijderd… Nooit heb ik meer zulke dingen opgehangen…

Toen ik met m’n nieuwe wief samen was, moest ik m’n playboy- poster weghalen ook al weer te provocerend… Terwijl het gewoon een mooie jonge dame is met dikke tieten, en ja ik zou me zelf klaar kunnen maken op zo’n foto van een lekkere geile dame…

Waar het om gaat: schuld wordt je aangedragen… veelal door anderen met gedachten die niet de jouwe zijn, maar je wordt altijd in dat keurslijf gedwongen, het kan je moeder zijn of je vriendin of de mensen om je heen (maar daar heb ik het nog niet overgehad)

De vraag is altijd waarom ga je deze mensen niet enorm haten, laat me zijn wie ik ben…
Het antwoord is altijd simpel, je bent degene wie je leeft, niet degene die je bent, want altijd komt het besef dat wat je bent is niet wat je hoopt en dat wat je hoopt is niet wat je bent

selffullfilling prophecy

Het is precies wat ik dacht. Opstaan om vier uur ’s ochtends brengt alleen maar vervelende dingen met zich mee. Je brengt iemand weg die zich hopelijk gaat vermaken in een leuke stad…

Om half twee heb ik m’n boek weggelegd en ben ik gaan slapen en wonderwel, dat lukte. Even met mijn stiefkatten geknuffeld, vooral met de zwaarste van de drie. Een lekkere dikkerd die altijd al een beetje op me heeft geleken. Een kat die door een stressstoornis (5 s-en toch?) compulsief het eten naar binnen werkt; een kat die daarna het eten voor een deel weer uitkotst; een kat die zich krabt omdat er overal (lichte) huidaandoeningen voordoen; een kat die schilfert; een kat die schrikt bij elk raar geluid; een kat die zich bij een fijne aanraking prompt laat vallen om de buik even grondig te laten verwennen; een kat die letterlijk geobsedeerd iets boeiend niets in de gaten kan houden; kortom gewoon een kat dus.

En als je dan opstaat om een uur of 4 ben je niet meer moe van de voorgaande dag die is afgelopen met het naar bed gaan. Maar je bent ook niet moe van het korte slaapje… zoals je wel eens bent als je te lang in je bed heb liggen dromen…

Er is een tijd geweest dat ik altijd moeilijk sliep. Eerst jarenlang omdat de film van mijn dagelijkse beslommeringen, schuldgedachten en de zeer irriterende wat als-gedachten als een rondje om de kerkroute mijn hoofd bezig hielden. En dat ik daarna deze zelfde gedachten probeerde uit te roeien door mezelf het leplazarus te zuipen… Als een volleerde nazi de Endlösung zoeken en alles wegwerken wat niet in mijn prettige leventje past. Alleen werkt de drank meestal averechts. Je kan net zoveel zuipen als je wil maar dat helpt maar voor een paar uurtjes…

En zo zit je dan weer op een ochtend te hopen op wat slaap. Ik probeer wat oude en nieuwe methodes uit, zoals een beetje doelloos muziek luisteren en meegaan op de melodie en daar een eigen verhaal van maken… Je eigen Peter en de wolf zullen we maar zeggen… En niet te vergeten mensen die je beledigen op soulseek, gevat terug te beledigen. (Het is (g)een kunst mensen te beledigen die te dom zijn voor... ach ja vul zelf maar in...

Maar ook ben ik blij dat ik van tevoren heb bedacht dat het moeilijk zou worden. Een vertrouwde fles port naast mijn zijde, word voor m’n neus, een “dingen te doen” lijstje gemaakt, een sigaret roken, spelen met de katten en verheugen op de dag van morgen… Een tiendelige serie kijken samen met een vriend, biertje erbij, wat junkfood, chips en ja toch ook weer bier en bier en bier en dan zien we wel… en natuurlijk twee dierenhuishoudens bestieren… maar dat gaat lukken

Het enige vervelende is dat oude gewoontes niet roesten… te weinig port, maar ach ik vind zo wel een veilige haven in mijn bank en een leuke dvd…

maandag 04 - 05...

Ik zou vandaag gaan helpen met de herdenking. Even aansluiten bij de ogenschijnlijk altijd even betrokken mensen die het leed van de oorlog en of andere oorlogen en slachtoffers en wat al niet meer in herinnering brengen… Zoals de meeste mensen dat heel beleefd doen… (en dan begint de film...)

En eigenlijk was ik blij dat ik niet hoefde te helpen. Ik ga altijd grappen maken op momenten dat het niet schijnt te horen en laten we eerlijk zijn, mijn bescheiden hulp bestond alleen maar uit het sjouwen van een podium NA het hele gebeuren… ik was niet echt nodig.

Dus in mijn nieuw verworven goede humeur was ik van plan om lekker te gaan oefenen met de band. Eerder dan ik had aangegeven. Ik had er zin in, lekker krijsen, schreeuwen en nieuwe nrs maken. Maar nee… een bandlid belde af… Geen zin, ik zou toch een uur later komen, dus had het geen zin om voor een schamele anderhalve uur in een smerige kelder te zitten.

Ook nadat ik vertelde dat ik wel op tijd zou zijn , bleek mijn onvermoede gedachtegang waar… (en dat heb ik al een tijdje), geen zin is geen zin….

Als je jezelf nergens toe aanzet gebeurd er ook nix!

Maar als je jezelf wel inzet, maar niet voor dat gene wat mensen om je heen vragen of datgene waar jezelf rijker van wordt zonder dat anderen dat worden of dat de eenzijdigheid in het presteren juist alleen in je werk of de maatschappelijke ladder bevindt, hoever kan je dan grenzen stellen in wat belangrijk is… oftewel wanneer is iets belangrijk…?

Kijk: ik stelde deze zin ook uit vanwege het draaien van een sigaret, het pakken van een nieuw biertje… of nog erger het uitstellen van een goede sexpartij…. En dat alleen omdat ik op dit moment heb besloten om zoiets kleins boven iets anders kleins te stellen, namelijk toch naar mijn eigen stekkie te gaan, nieuwe muziek te luisteren, te drinken en dom te denken, te rommelen in m’n huis, mijn katten te beschermen door ze te aaien terwijl ze zo krols zijn en elke voet voor een lul aanzien die hen zou kunnen verkrachten…

Laatst was ik in de supermarkt en er was iemand die de caissière erop wees dat er nog een lampje in ’t karretje lag van zijn voorganger!? Ik voelde een plaatsvervangende schaamte, omdat iemand werd verraden! Maar als je dan de “verrader” vraagt waarom hij dat deed, vertelt ie dat hij zelf niet benadeeld wilde worden… zo wordt iedereen namelijk benadeeld en erger nog… beoordeeld… een willekeurige schuld wordt ieders schuld…

Ik weet niet precies wat ik hiermee wil zeggen, of eigenlijk is niet precies nog te specifiek… misschien wel dit: Ik kan wel iets willen, maar willen is de schuld van ons allen, en schuld zit in ons allen en door ons allen is er geen ontkomen aan…

Oftewel ik had moeten kiezen voor de herdenking, de hulp en voor de sex en niet dat stompzinnige hangen voor de pc… toch…???



toren van babel

egypte foto's 2

meer van hetzelfde...

egypte foto's

Omdat ik geen tot weinig inspiratie heb voor een stukje gooi ik maar wat foto's van Egypte op m'n blogje....

slaap kindje slaap

Het was gisternacht weer eens ouderwets niet kunnen slapen. En zo vroeg was het nou ook niet. Eerst lekker alle amerikaanse detectiveseries gekeken die te slecht zijn om op primetime te worden uitgezonden (wat geen maatstaf is voor degenen die dat wel worden.) En daarna lekker een boek pakken en lezen. Nog een beetje worstelen met de katten die bij me willen liggen... Oftewel op m´n boek en tegen m´n gezicht aan.

Het eerste kwartier gaat best, je weet wat je leest. Na dat kwartier wordt dat steeds slechter. Je gaat lezen alsof je morgen een mondeling examen hebt, hardop in jezelf en de alineas opnieuw en opnieuw en opnieuw... "concentratieverlies, ik zal wel moe zijn" is wat ik denk...

Nog een keer naar de wc en dan lekker slapen.

Nee, niet bepaald. Altijd duikt er in mijn geest een onderwerp op, misschien over wat ik net heb gelezen, of wat ik die avond heb meegemaakt, of wat ik in het weekend heb gezegd bij dat feestje waar het weer veel te laat is geworden, of waarom ik zo verknipt over bepaalde dingen denk, of dat ik niet verknipt over bepaalde dingen denk... of juist wel... of niet, of dat ik de laatste twee dagen nog geen sex heb gehad... he ja laat ik lekker over sex dromen... En nog geen halve minuut later ben ik dat alweer vergeten en bedenk ik leuke verhaallijnen, zonder een verhaal te vertellen

Maar goed. Het merendeel van alles wat ik als een overspringende plaat bedenk, is de volgende dag alweer vergeten. En ik weet dat als ik opsta alleen maar weet dat ik zo moe ben en dat de nacht lang was, maar waarom ook al weer, wat had ik moeten opschrijven, wat was er ook alweer zo belangrijk dat me de hele nacht heeft gekost? Het antwoord is niets, alleen wat trivia, niet iets om wakker van te liggen.

een avondje matheuspassion: altijd lachen

Na een weer eens uit de hand gelopen woensdagavond met te snel en vooral te veel drinken, sta ik wat brak op. De avond zal lang worden. Het is de tweede keer dat we naar de matheuspassion gaan in Naarden. Toch wel het meest prestieuze concert in nederland. De kaartjes zijn weer wat duurder dan het jaar daarvoor en daar hopen we toch wel van te profiteren.

Op het heerlijk in de zon gelegen terras leg ik m'n jas over de stoel en draai de zoveelste sigaret. Het is toch een zit van pakweg drie uur en lang niet alles is boeiend. Dus alles voor die tijd is meegenomen. Hoewel het aan de mensen niet kan liggen... Die schijnen in de passion, god zelve te herkennen... Tja...

"Wilt u wat wat drinken?"
"Ja, ik lust wel een rode wijn."
"En wat wilt u drinken?'
"Ik lust ook wel een rode wijn... Maar doe maar een sinas... ik heb gister al te veel bloed zien vloeien."

Met de ogen dichtgeknepen vervloek ik mezelf, omdat ik geen zonnebril heb meegenomen en tegelijkertijd zie ik jezus aan mij voorbijgaan... Oke, het is onze eigenste prive - jezus van de eo, gekleed in een allercharmanst leren jasje met bijbehorende baard en naar achtergekamde haren... en zijn kleren nog aan... maar het is hem wel. Ik zal hem verder niet meer tegenkomen in het overspoelde kleine stadje.

Naarden is vandaag geplaagd met grijze mensen. Zelfbetitelde gedistingeerde mensen in pak en blauwe stropdas... vrouwen in piratenlaarzen en keurige kleding en zelfs hier en daar een bontje... De taalklanken achter in de keel en een hoog jenever- fijne rode wijngehalte...

Nadat we de wc''s (dixies... alles in stijl!), hebben bezocht gaan we maar in de rij staan. Ik doe mijn laatste peuk en heb een fantastische blik op de rij...Zwart is de kleur en grijs dus... het lijkt bijna of ik op m'n plek ben... (Mocht u mij zoeken dan ben ik die gast naast die man met een .felgeel vakantieshirt en een aldi-spijkerjasje aan... misschien zouden de nogal wijduiteenstaande piekharen ook nog opvallen.

Het is een mooie kerk, althans de bovenkant, waar er nog resten van schilderingen te zien zijn. De rest van de kerk, is een vreselijke hervormde kerk. Tot nu toe vermaak ik me redelijk...

De zitplaatsen bleken nog erger te zijn dan het jaar daarvoor. Rechtsachter met bijna geen zicht op het koor, laat staan op wat muzikanten. Er zijn nog drie rijen achter ons en die liggen tegen het enige toilet in de kerk aan... Als we onze dertigste rij bekijken zit er aan het begin een nogal vadsige dame (pardon, ik ben niet dik ik ben een beetje gezet) haar stoel te overmannen en op den duur te veroveren. Aan het eind zitten twee wat oudere dames. Als ik goed kijk, lijkt de oudste van de twee de moeder te zijn. Ik vermoed dat zij de blijde boodschap nog heeft meegemaakt. In de pauze toveren ze een bruine boterham te voorschijn, met kaas uiteraard. Een flesje water er bij. Een minuut voordat de passion begint komt er een man in ons rijtje zitten. Hij gaat naast m'n vader zitten en het begint...

Stilte! Er wordt wat gekucht, er wordt wat geschraapt, er wordt wat geschoven... de beenderen kraken even en op de grote monitoren valt te zien dat de dirigent zijn aanloop neemt... wacht.. wacht... stilte... spanning... Hij gooit zijn armen omhoog en LOS... En op dat prachtige moment doet de man naast mijn vader zijn breed uitgepakte videocamera open, klikt op opnemen en begint de monitoren te filmen... helaas was de beste man vergeten de toontjes uit te schakelen.

Na drie keer heerlijk te hebben gepiept vroeg de bekakte dame voor hem of ie er mee op wilde houden. En geheel gewillig gaf hij gehoor aan dat gebod... Dat leek mij een behoorlijk goede beslissing. Ik zat namelijk al te denken hoe hij van plan was zijn arm omhoog te houden.... gedurende die drie uur...

Het geluid bleek slecht. Nogal vlak en dus daarom de dynamiek missend. Het zou kunnen dat de mensen om mij heen een nogal slaperige indruk achterlieten. Hier en daar knikkende hoofdjes, schokkende schouders en wanhopige pogingen om maar niet in te doezelen.

De bekakte dame aan mijn linkerzijde, in de voorgaande rij die zich nogal stoorde aan iedereen, heeft wel genoten van haar ergenissen. De maria in de hoek kreeg een hoestbui waar iedere christen zich van zou schamen... de dikke vrouw bracht een volledig nieuwe toepassing van het gebruik van snurken ten gehore... en ja haar man zette de videorecorder weer aan bij het laatste stuk van de passion... Hij heeft in elk geval kunnen bewijzen dat hij er was.

ochtend

Er zijn van die dagen, dat je knorrend van geluk wakker wordt. De handen onder je hoofd en de warmte van je dekens... Het geluid van de wekker maakt je wel wat mismoedig, maar je hebt het gevoel dat je het aankan. Er schijnt een zonnetje dwars door de vergane gordijnen heen. Een heerlijke opening verraad de zon. Mijn meissies strekken de rug, net als ik dat doe... De een komt langzaam op gang door enigszins verwilderd de slaap van zich af te gooien, zich langzaam strekkend uit de bermudadriehoek van mijn in foetushouding liggende benen. De ander, die zich een hele nacht heeft genesteld in de holte van mijn borst en buik, sluipt naar mijn mond... ff ruiken, ff neuzen...

Samen kijken we naar de zon, doen een poging in elkaar te kruipen. We knipperen naar elkaar en mijn hand gaat over de ruggetjes en als vanzelf vallen ze om... even de buikjes aaien, even de neus, even zoenen... En na een paar keer luidruchtig te hebben gegeeuwd, alsof ik een wookie nadoe sta ik op...

Ik verlang dan naar vloerverwarming en koude sneeuw die buiten ligt. Mezelf bijna verwennen met een heerlijk glas gluhwein of warme choco met rum. Een horrorfilm die alle kneusigheid versterkt en dan als ik weer zo zat ben als een aap... lekker in het zonnetje liggen woelen met mijn meissies... een mooie plaat op en maar staren naar de zon... Totdat je blind wordt van het verblindende licht en gek wordt van blijde gedachten... Net zolang tot je compleet uitgemergeld de kermis van je plafond en de achtbaan in je buik hebt bedwongen en weer wacht op die mooie ochtend, de neuzen bij elkaar en vrijen alsof je nooit een vrouw hebt gehad...

Egypte

Na twee biertjes in de trein te hebben genomen viel het inchecken van de bagage redelijk mee. Je papiertje laten zien, ff de koffers laten wegen en voor we het wisten waren we klaar. Dan alleen de douane nog... maar zelfs dat viel mee... Ik hoefde niet eens m'n gehele broek uit te trekken. (Ik had mijn rituele ontwijdingsmes niet in mijn handbagage gestopt... en dat was maar goed ook, want er waren behoorlijk wat mensen die een ware "goddelijke" castratie verdienden.)

Wat te doen, wat te doen... Zoveel tijd over en de moderne mens weet niet zijn tijd goed in te delen.... Dus: Eten, drinken en de doorzichtige tas volstoppen met hopelijk goedkopere spullen dan thuis... In mijn geval een literfles whiskey. Meer mocht een vriendelijk ogend mens niet meenemen. Na meer te hebben uitgegeven op Schiphol dan in de hele vakantie in de woestijn, stapten we in het vliegtuig. En daar kwamen de altijd weerzinwekkende, onogelijke en snobistische dames. Zij die het eten en de drank uitdelen op zo'n vlucht... De dames die ruiken naar pasgewassen linnen luiers en overdadige, dus dure parfums, die je ondertussen aankijken alsof je net bent klaargekomen op de stront van de krijsende babies die niet in toom te houden zijn. Babies, waarvan de moeders uit voorzorg al een mondmasker hebben voorgedaan...

Maar goed. Na een vlucht van ongeveer vier uur en drie wijntjes en twee whiskey's later kwamen we in Cairo. Het was plaatselijke tijd een uurtje of twee en we kwamen aan in het hotel. En daarna... uitslapen.. half tien gingen we naar de prachtige verbeelding die de pyramiden zijn...

En ja ze zijn prachtig. Als je ze van dichtbij zo ziet (althans wat je er van kan zien!) geeft het een dusdanige energie dat je als rechtgeaarde atheist, god of de goden om je heen voelt... Het is bijna niet te beschrijven... sterker nog: Het is niet mogelijk... Zo vreemd...

Met een gebogen rug en de knieen in negentig graden loop ik naar beneden... Mijn haar schuurt van het zand en mijn kleding smeekt om vocht... net als mijn keel... het wordt warmer en warmer... Buiten waar mijn moeder en de gids staan, is het maar een graad of 20. En binnenin dat driehoekige gevaarte wordt het alleen maar warmer en warmer... een simpele sauna is niet genoeg... Tigduizend ton steen leunt op mijn schouders, de longen schreeuwen om lucht... verse lucht... maar ook mijn hele spierstelsel verslapt

erbarme mich (de teneergang van een simpele ziel)

Er schalt muziek uit de stereo. Waarschijnlijk een requiem... Mozart... De pijn in het lichaam, elke bot, elke zenuw, elke huid sterft bij de aanraking, zelfs de denkbeeldige...

Ik heb een nare smaak in mn bek, alsof ik na al die jaren een stuk vlees, ongekookt, ongebakken in mn mond heb gestopt en als een een gek heb lopen kauwen en achter mn kiezen heb verstopt.

Als ik zo wakker wordt en mijn hoofd krampachtig draai naar de slaapkamermuur, zie ik de dikke tieten van de playmate op mijn playboykalender... ik walg... Ik sla mn linkerhand naar het open gedeelte van het bed... en woel in iets nats...

Langzaamaan begint mijn verdorde geest, een herinnering te vormen...

Met uitgestreken gezicht zit ik weer op de bank, tv kijkend, en zie ik ze langsglijden, die irritante, kleine mensen, maar eentje springt er uit...

Het is Bach wat ik nu hoor: Erbarme dich... mein gott... en ja, dat is het...

Na een kwartier te hebben gekeken naar die verveelde gezichten, die flirtige schouders, die lonkende blikken schijn ik het besluit te hebben genomen: Ik pak 'r...

Ik kijk naar links in mn bed en zie het levenloze lichaam van mijn meissie liggen... de buik opengereten van kut tot borst en een dode blik...

Ik grijp naar mijn pijnlijke lichaam, er ligt koud staal naast mijn been... mijn handen wassen zich in bloed... het vlees van mijn heupen in de mond...

En ik kauw, kauw, kauw...

Egypte

Aanstaande vrijdag ga ik op vakantie. Een fijne tien dagen. De dagen meegeteld dat we vliegen.
Dus eigenlijk acht dagen.
De dagen meegeteld dat we in de nachttrein en bus zitten.
Dus eigenlijk zes dagen.
De dag meegeteld dat we in een bus zitten naar een optionele site (Abu Simbel).
Dus eigenlijk maar vijf dagen.
Affijn, een fijne vijf dagen dat we heerlijk als een hond in het zand kunnen rollen en kunnen genieten van stoffige pyramiden, een misvormde stenen leeuw en tempels uit lang vervlogen tijden.

Ik pretendeer zo nu en dan een beetje te weten van wat er is gebeurd in het verleden. Zo ben ik nogal ontstemd over het "feit" dat de reisorganisatie uitlegt dat de pyramiden zijn gebouwd door honderdduizenden slaven. Ach ja een klein foutje, denk ik... Helaas een foutje dat al een decade terug, is weerlegd door archeologen. Maar goed dat willen we graag geloven. ' Vroeger onderdrukten ze de mensen om grootse dingen te doen'. Het "echte" feit is dat de normale mens toen gewoon vrije tijd over had, omdat hun land voor minimaal vijf maanden overstroomd was.

Toen de Hellenen en Romeinen, Egypte bezochten en uiteraard het voedsel (graan) wegkaapten, was de Egyptische beschaving al oud. Wat heet, zo oud dat er een bepaald ontzag was. Romantische jongens die Romeinen. Wat ik pas sinds kort weet is eigenlijk best wel frustrerend... ik heb het nooit geweten. Maar waarom is de Egyptische cultuur zo lang bewaard geweest en heeft het zolang kunnen bestaan? Dat is om maar een simpele reden: Het ligt ingesloten in de woestijn. Dit klinkt niet vreemd (en is het ook niet), maar het is wel een illusie armer. Je verwacht van een groot rijk dat het door de cultuur en door hun inventiviteit zich boven andere culturen uitsteekt en daarom zo lang kan bestaan. Maar dat is dus niet zo. Het was gewoon moeilijk aan te vallen... woestijn, woestijn, woestijn... Eigenlijk was het dus een moeilijk bereikbaar en "onvindbaar" rijk.... Ze hadden alle tijd om zo geavanceerd te worden. Oke, ze hebben jarenlang in hun nakie rondgelopen, maar dat neem je als welgeklede moderneling op de koop toe... Geef mij die Grieken of Romeinen maar...

Maar goed, eerst zien dan geloven. Ik heb geen idee wat voor een invloed de oude cultuur op me zal doen. Ik heb ook in Truva (Troje) rondgelopen met dat afzichtelijke touristische paard wat er staat. En de ongelofelijk slechte opgravingen die Schliemann daar heeft gedaan. Hij die als een woeste barbaar de grond heeft opengetrokken en de ene na de andere Troje heeft geslacht zonder het stoffelijk overschot in herkenbare staat achter te laten. Maar ik voelde de aanwezigheid van Achilles, Hector en Oddyseus en al die andere helden. De helden waarvan mijn vader vertelde op weg naar het zuiden van Frankrijk of op weg waar dan ook... Ik wilde de verhalen altijd horen... Die verhalen heb ik minder met die Egyptenaren. Hoewel ik graag nog de penis van Osiris zou willen vinden... Dus...

Dus vrijdag.. Een ritje van vier uur in een KLM-toestel, ff wat eten en hopelijk wat drinken. Gelukkig is er een aanslag in Cairo geweest... De mensen aldaar zijn bang dat de touristen wegblijven. Ik zie dat toch als iets positiefs! Dan hebben we geen rijen bij de tombes en musea. Bij de souvenirs zullen ze eerder tevreden zijn met een iets te laag bod en wie weet kan ik nog een geinige mummieschedel op de kop tikken.

zo maar ff...

Sjuul Paradijs (hoofdredacteur 'De Telegraaf') dat moet toch een pseudoniem of grap zijn???

zo maar ff...

Heerlijk zo'n zondagochtend. Kijken naar een lithurgische dienst. Is het niet vreemd dat elke vrouw een bril draagt? Hoe kan een passievolle religie zo'n ontzettende zouteloze muziek voortbrengen... En zulke ontzettende lelijke vrouwen... Daar moet toch een verband liggen... Ik kijk toch liever naar van die geile negerinnen uit amerika die lekkere soulvolle kristenhondenmuziek maken dan die in geen velden of wege te bevinden sexualiteit van die uit de achterhoeken van de nederlandse heiden dichtgeplamuurde poezen die het woord lul (letterlijk en figuurlijk) niet in de mond nemen. Maar goed laat ik zo vroeg nog geen oordeel vellen... Het is godzamme liefhebbe te vroeg om zelfs maar een beetje fatsoenlijk na te denken... Laat staan een stukkie te schrijven die ergens op slaat. (btw ik weet nog steeds niet na al die jaren wanneer een v een f is en...) ik ga nu me ff laven aan de onvoorwaardelijke liefde van m'n poezen... biertje erbij... peukie... en dan weer lekker pitten... zo maar ff dus...

zo maar ff...

als iets zeker is,
waarom twijfel je dan?