Druk druk druk (de farce die ik heet)

Ik heb t druk gehad deze laatste paar weken van 2008 en de eerste week van 2009. Heel druk met het verkankeren van m’n longen en het verzuipen van míjn brein. Uiteraard was daar de voorbode van de kerst en de donkere dagen. Het te vaak naar de kroeg gaan. In de kroeg mezelf voor schut zetten door in de rol te kruipen van overenthousiaste dronkelap. Hier en daar mensen beledigen door precies de verkeerde provocerende opmerkingen te maken. Buik vooruit, armen wijd… in de ene klauw een sigaret en de andere een bier. Een klassiek geval van overacting.

En nu... tja. Nu al drie weken, drie dagen per week de alcohol laten staan. (Of zijn 't pas twee weken?) Op de dagen dat ik er geen reden toe zie een biertje te pakken, pak ik geen biertje. Rationeel gezien erg goed van me... tap tap tap op de schouders.
En tap tap tap met de voetjes. Ik ben aan het fitnessen op een wijvencomputer, aan het sporten op een wijvencomputer. En zo fanatiek dat ik soms een uur of vier aan het tennissen ben. Het gevolg: tennisarm. Ik ben zo serieus bezig dat ik zelfs bijna ben begonnen met joggen. Het moet toch niet gekker worden.

Toch is de behoefte om te drinken niet geheel weg. Vaak is drinken de bron om iets te schrijven. De woorden vloeien wat sneller uit mijn hoofd de pc in. En niet alleen met schrijven... Ook met het zingen en verzinnen van melodien bij het horen van een gitaarstukje heb ik een versnapering nodig (maak ik mezelf wijs... maar wijs is wijs denk ik dan... misschien dan toch een beetje, waarschijnlijk een beetje...)

Ook daar ben ik mee begonnen. Het maken van liedjes met heel iemand anders dan de band 'two headed dog' waar ik in speel. Minder schreeuwen en wat meer zingen. Het gaat aardig, maar twijfel sluipt altijd rond in het hoofd. Het idee dat het niet klinkt, is groot. Ook al zeggen mensen iets anders. En dan denk ik weer aan een biertje... Het redmiddel om niet te lang aan iets negatiefs te denken, het gevoel te krijgen een extra arm te hebben om te boksen tegen mezelf. Maar als dan de trek weer verdwijnt, hoor ik mezelf weer uitkafferen... Ik hoor me de zwakte vervloeken... De farce die ik heet...

En toch... de winst is daar, door te zien dat je met mensen om kunt gaan zonder die extra arm. Ik kan nu ook zonder arm een winkel in en soms zelfs genieten van dingen die ik voorheen haatte. Ik kan de rust bewaren wanneer dat nodig is. De rust die nodig is om mezelf niet meer te spelen.

slaap

Het is een uurtje of twee ’s nachts en de slaap wil nog niet bepaald komen. Ik heb al wat wijntjes op en de pillen geslikt die ik tegenwoordig slik. Pillen waarvan de bijsluiter zegt dat je 1: op moet passen met drank; en 2: dat je er slaperig van wordt; en 3: een hele lijst met bijwerkingen geeft (waarbij ik zelve moet oppassen ze niet hypochondrieren). Helaas is de eerste optie tot nu toe geen succes geworden en is de tweede soms van toepassing. De derde daarentegen geniet ik weer elke dag weer van.

Ik kan de slaap niet vatten. Ik denk dingen door elkaar heen. Ik kijk porno die me hooguit een pleziertje van een halve seconde oplevert. Ik ben er altijd snel bij, zullen we maar zeggen… als ’t moet. En het enige wat de hele tijd door m’n hoofd spookt, is dat ik zo ontzettend moe ben en wil slapen. Dat wat ik voor me zie zijn vervormde lullen en kutten met of zonder haar… gillende tienermeisjes van 27 a 28 jaar… vrouwen en mannen die duidelijk er zoveel plezier aan beleven dat de desbetreffende lul niet stijf te krijgen is en de vrouwen al klaarkomen doordat de lucht die tussen hun benen waait kennelijk erg lekker is.

En nog kan ik niet slapen. Ik heb het wijntje verruild voor een biertje. Dit is meer “noodzaak” omdat ik weer eens verkeerd heb ingeschat hoeveel ik zou drinken. Eens moet de slaap toch kunnen komen. Godzijdank heb ik tegenwoordig internet en een dvd-speler. Heb ik wat afleiding. Vroeger had je alleen nog maar de tv-reclames, met ene mike (“what do you think about this abdominal bla bla, mike???” “ Nou ik moet je eerlijk zeggen breedgeschouderde, te klein uitgevallen fitnesshobbit, dit is het beste wat je…”

Het is inmiddels een uur of vijf ’s ochtends. Ik lig in bed te lezen, maar na een half uurtje naar dansende letters gekeken te hebben en naar verdwaalde gedachten te hebben geluisterd, ga ik naar m’n laatste redmiddel.: Cabaret luisteren op letterlijk een oortje. En ja dat helpt een beetje. Het verdringt het malen in m’n hoofd en voel ik de rust in mijn lichaam komen. Ik vat eindelijk de slaap.