bloed prikken 2 (de waarden)

De uitslag is binnen. De waarden van mijn bloed zijn gemeten. De lever is niet aangetast, net als de nieren. Dus al dat jaren werk is voor niets geweest. Aan de andere kant is mijn cholesterol te hoog, net als de waarden van m’n schildklier.
‘Drinkt u alcohol’ vroeg de dokter.
‘Met heel mijn hart’ was m’n antwoord.
‘ah, dan kan ik de hoge waarden wel verklaren. Vind u het erg als er nog een keer wordt geprikt over een maandje of zo, want hoewel de waarden niet verontrustend zijn, zijn ze wel wat hoog.’
‘Ja, hoor, ik kan nog wel wat bloed missen. Ik hou toch nog wel een litertje of wat over, toch?’
‘Alleen dan moet u wel twee dagen nuchter blijven. Of gaat dat een probleem worden?’
‘Dat gaat een probleem worden.’
‘Ehm, oke in dat geval moet dan wat minder drinken dan normaal en om twaalf uur niks meer tot u nemen, gaat dat lukken?
‘Dat weet je nooit, het kan zo maar eens gebeuren.’
‘Oke, dus u doet uw best?’
‘Dat weet je nooit, het kan zo maar eens gebeuren.’

Ze pakt een formulier en kruist de betreffende onderdelen aan en krast de codes in de bovenhoek. Na het A-4-tje aan me te hebben gegeven, vraagt ze of dit alles was. Ik ontken:
‘Nee, een derde bal is iets goeds toch?’
Ik laat m’n broek zakken en trek de twee al volgroeide ballen naar de zijkant. Een prachtige paarse bobbel naast mijn zak springt in het oog.
‘Hij komt en gaat wanneer ie maar wil, maar heeft wel de neiging groter te worden dan zijn broeders.’
Ze wrijft met twee vingers over de bal en fronst een beetje. ‘Heeft u werkelijk het gevoel dat het een testikel is?’
‘Nee, niet echt maar ik wilde even een vrouwelijke hand daar waar ie de laatste tijd het hardst nodig is.’
‘Mmm, oke het is een onderhuidse ontsteking en die gaat vanzelf weer weg, maar kan ook weer zo opnieuw opduiken. We kunnen het wegsnijden?’
‘Nee, laat maar. Ik ben niet zo van de scherpe voorwerpen in die regio.’
‘Dat was het?’
‘Dat lijkt me wel, ja.’

Op de fiets naar huis zit ik wat ongemakkelijk op het zadel, drie ballen zijn moeilijk te verdelen. Maar ik fiets zo hard ik kan naar huis. Ik heb een ietwat droge keel.

bloed prikken

Eens in de twee jaar hoort een persoon die pillen slikt ter bevordering van zijn geestelijke gezondheid, bloed te prikken. Nooit geweten, ook nooit bij nagedacht. Ik kan niet zeggen dat ik bang ben voor het aftappen van wat bloed. Gewoon een naaldje in de arm, buisje erbij en gaan. Het is de eerste keer voor mij in de ruim acht jaar dat ik de legale xtc slik. De wondermiddelen van de psychiatrie. Ik vraag me alleen af waarom de mensen die mij geestelijk proberen bij te staan, nooit eerder het idee hebben gehad om mij te laten testen. Eens in de twee jaar moet alles gecontroleerd worden, zo men zegt. Misschien komt het wel door het vuistdikke dossier dat ik elke keer bij de begeleider in de handen zie liggen. Meestal ligt dat opengeslagen op het vel wat beschreven is met het verslag van het voorgaande gesprek. De rest is vaak moeilijk te vinden.

Elke keer als ik bij de psychiater kom, niet bijzonder liefkozend “de stuffrokende indiaan” genoemd door een mede drinker en “hulpbehoevende” vriend, ligt zijn pakje marlboro naast de pen en het dossier. Meestal heet ik Martijn of Jeroen, of ‘o nee, je bent zijn broer natuurlijk.’ Veelal krijg ik de halve doses medicatie meegestuurd die ik in een maand nodig heb, omdat hij met mij besproken heeft te minderen, terwijl ik kennelijk bij dat gesprek niet aanwezig ben geweest. Maar dat geeft niet, zoveel patienten op een dag is niet makkelijk en zo nu en dan vergeet je wel eens dat je horloge 16.00 uur aangeeft in plaats van 17.00 uur. De tijd om af te taaien en lekker relaxed op huis aan te gaan.

Maar morgen moet ik dus bloed prikken. Even testen of de nieren nog werken, de lever (uiteraard), de schildklieren en mijn cholesterol. Vanaf tien uur nuchter werd me verteld. Dat geld voor drinken en voor het eten. (Ik vraag me af of daar ook het drinken van water bij hoort.) Ik heb nog speciaal gevraagd of alcohol nuttigen werkelijk niet bij het nuchter zijn hoorde. En ik kreeg het serieuze antwoord dat dat het geval was. Gelukkig kreeg ik van een ander het advies dat twaalf uur makkelijk als uitgangspunt genomen mocht worden. Ook de vraag wanneer ochtendurine, ochtendurine is, was geen simpele vraag. Ik sta tegenwoordig rond een uur of half elf op, maar ik moet gedurende de nacht wel twee tot drie keer naar de wc. Welke plas mag ik rekenen tot de juiste ochtendurine. Wie van de drie zullen we maar zeggen.

Het is nu een uur of elf, dus ik heb nog een uur. Ik heb vandaag welgeteld 1 tosti naar binnen weten te krijgen. En de trek in eten wil maar niet komen. Het rare is dat de biertjes des te gewilder mijn keelgat inlopen. Ik rook me te pletter. En ik vraag me af of ik vannacht wel zal slapen. Het is des te stupide omdat ik normaal gesproken daar geen moeite meer mee heb. Het aantal biertjes dat ik tot mij genomen heb, is al anderhalve keer meer dan in de laatste drie dagen bij elkaar. Hoe gek kan je jezelf maken als je de vrijheid niet hebt om dingen te laten? Hoe gek kan je je maken als je geen keuze kan maken? Gewoonweg omdat die er niet is. Gelukkig hoef ik geen keuze te maken uit zoiets triviaals als het eten van bloembollen of de rond je neus en ogen cirkelende vliegen