Ik sta met mijn blote voeten
In de sneeuw
Starend naar de gesmolten kringen
Van gebroken ringen
Vastgelegd
In de warmte van mijn zolen
Het is zo koud
Zo koud
Dat mijn dromen
Mijn blanke huid doet minnen
De warmte van de vacht
Die de haren van mijn
Broer geeft
Zonder welk
Mijn vader doet bezinnen
En ik zonder dat haar
Ik niet het leven zou beginnen
‘Wijl ik niet degeen ben
Die ons nageslacht
Doet leven
Ben ik wel degeen
Die ons dochters en
Zonen doet geven
Ik zeg U niets
Ik fluister
En ik geef
U mijn koning
Alles wat ik U neem
Of op blote knieen
Op de steen offer
Is niets dan een leugen
En Jezus
Godszoon? is niets dan een
Poging
Tot zonde-offer
dinsdag 5 januari 2010
donderdag 24 december 2009
tja
Gister kreeg ik de vraag waarom ik zoveel grovere taal gebruikte dan ik normaal gesproken in mijn dagelijkse leven deed... Ik zou zeggen lees het zijbericht van mijn blog... Ik zelf vind het nogal meevallen... Als ik er de tijd voor zou nemen,(waar ik vaak geen zin in heb) dan zouden de meeste 'verhalen' beter tot z'n recht komen... dus nogmaals... pfff...
ps: Daarbij, weinigen lezen mijn blog, een schreeuw in de woestijn,dus wat maakt dat uit... XD
ps: Daarbij, weinigen lezen mijn blog, een schreeuw in de woestijn,dus wat maakt dat uit... XD
christmass
Men neme een heerlijke dag in de stad. En in elke winkel een prachtige hoeveelheid aan mensen die als een kip zonder kop en als mieren gelijk door de schappen neuzen en als een gek de juiste hoeveelheid vlees en andere eetwaren in hun kar douwen… Als je zo per ongeluk tegen deze insecten aanloopt dan hebben de gelukkige tijden en zoetigheden op zich geen plaats… Wat nou mieren… mieren weten wat hun plaats is…
Men neme een goed maal en een hele sterke koffie… Men neme een biertje of zes en wacht tot de kou op je maag staat en dat je hunkert naar een warm buikje… En als je daar aan toe bent, pak je een grote mok met een gezicht en een dikke neus en je giet het vol met een volstrekt smerig goedje wat alleen lekker wordt als je dat opwarmt in een pannetje net gebruikt voor een pindasaus met heel veel chili er in verweven…
En als je de gloed van alcohol langzaam door de aderen voelt stromen… dan ben je daar waar je moet wezen. Je hebt ieder glas nodig voor datgene wat de avond zo mooi maakt. Je geniet van de vrijheid… jouw vrijheid… Je blaast de rook uit richting het kruis met onze verlosser… daar zo mooi hangend aan je wand als een verlosser die zich geen kant weet op te bewegen… schreeuwend om zijn buren: “waarom heb je me verlaten…” maar hij weet het zelf eigenlijk ook wel… sprookjes zijn leuk wanneer je het goed hebt en als je het slecht hebt dan doe je gewoon alsof je geen onzin praat… hij schuttert wat met z’n familie die doet of er niet nog meer kinderen zijn om voor te zorgen…
Eindelijk: iedereen weg!!!
Je hebt voldoende waarheid in je zelf om te weten wat je wil…
Je zet de muziek uit omdat je jouw muziek wil horen… Alle kleren uit, de borst en schaamhaar geschoren en je loopt langzaam naar boven… Niemand heeft haar gehoord… En de vlieringtrap trek je open en daar ligt ze…
Vanmiddag maakte je nog een grap:
“Wil je nog bio-babies?
Nee, ik eet geen vlees!”
Zonder door te hebben dat ze het over aardappels had.
Vanmiddag heb je nog de messen geslepen en daar ligt ze dan… Volledig vastgebonden en geen kant opkunnend… ze is een jaar of vijftien en ze zal de nacht van haar leven hebben…
Althans: Ik wel…
Men neme een goed maal en een hele sterke koffie… Men neme een biertje of zes en wacht tot de kou op je maag staat en dat je hunkert naar een warm buikje… En als je daar aan toe bent, pak je een grote mok met een gezicht en een dikke neus en je giet het vol met een volstrekt smerig goedje wat alleen lekker wordt als je dat opwarmt in een pannetje net gebruikt voor een pindasaus met heel veel chili er in verweven…
En als je de gloed van alcohol langzaam door de aderen voelt stromen… dan ben je daar waar je moet wezen. Je hebt ieder glas nodig voor datgene wat de avond zo mooi maakt. Je geniet van de vrijheid… jouw vrijheid… Je blaast de rook uit richting het kruis met onze verlosser… daar zo mooi hangend aan je wand als een verlosser die zich geen kant weet op te bewegen… schreeuwend om zijn buren: “waarom heb je me verlaten…” maar hij weet het zelf eigenlijk ook wel… sprookjes zijn leuk wanneer je het goed hebt en als je het slecht hebt dan doe je gewoon alsof je geen onzin praat… hij schuttert wat met z’n familie die doet of er niet nog meer kinderen zijn om voor te zorgen…
Eindelijk: iedereen weg!!!
Je hebt voldoende waarheid in je zelf om te weten wat je wil…
Je zet de muziek uit omdat je jouw muziek wil horen… Alle kleren uit, de borst en schaamhaar geschoren en je loopt langzaam naar boven… Niemand heeft haar gehoord… En de vlieringtrap trek je open en daar ligt ze…
Vanmiddag maakte je nog een grap:
“Wil je nog bio-babies?
Nee, ik eet geen vlees!”
Zonder door te hebben dat ze het over aardappels had.
Vanmiddag heb je nog de messen geslepen en daar ligt ze dan… Volledig vastgebonden en geen kant opkunnend… ze is een jaar of vijftien en ze zal de nacht van haar leven hebben…
Althans: Ik wel…
dinsdag 22 december 2009
Herinnering
Ik heb vanavond heerlijk geoefend met de band 2HD. Hoewel niet alles even geweldig ging, heb ik toch weer iets er aan over gehouden. Een herinnering… eentje van een jaar of vijftien geleden in een diepe kou…
Nu ik zo zit achter m’n pc en de katten zie spelen met een nepmuis, bij gebrek van hun loopje buiten… en uiteraard de onvermijdelijke sigaret en het biertje dicht bij me op de tafel, is het gevoel van dat moment toch moeilijker voor me te halen dan ik dacht…
Ik weet al wat!!! Ik zet even een muziekje op.. klassiek uiteraard… maar niet te zwaar… Ok Pergolesi dan maar… het stabat mater, het doet een beetje denken aan mozart, beetje bach… ja meer bach maar dat komt vooral door het onderwerp… Even kijken? Nee last.fm pakt t niet, zoals de meeste klassieke muziek niet gepakt wordt… ach ja…
We zitten wat te kletsen in een zoveelste rookpauze en de bassist vraagt aan mij wat mijn favoriete schrijver is. En zonder na te denken geef ik celine op. Hij heeft het niet gelezen, wat ik aan de ene kant raar vind want ik heb het wel vaker tegen hem gezegd… Aan de andere kant ook weer niet, want het is niet echt heel erg makkelijk.
Zijn schrijver is niet geheel duidelijk maar een paar van de schrijvers die voorbij komen zijn Bukowski, Doyle en Poe. Ik moet zeggen dat ik deze laatste wel veel in m’n kast heb staan maar ik heb hem nooit gelezen. We praten wat over de eerste twee en langzaam aan kan ik mijn eerste herinnering vertellen:
Mijn hoofd voelt zwaar, het is een uur of half zes en ik heb weer eens niet geslapen…. Over een uur moet ik op… Zeven over half acht de trein naar Amsterdam… kwart over acht langzaam lopen over het damrak richting de keizersgracht in een oud pand plaats nemen en luisteren naar een kerel die me gaat uitleggen op welke drie manieren ik moet kunnen lezen…
Ik stap uit mijn bed en heel zachtjes loop ik naar beneden. Ik zal en moet nog minstens een uur slapen, het is donderdag en dag vijf dat ik niet of bijna niet heb geslapen… In de keuken doe ik de koelkast open en ik pak de fles jenever… ik giet de jenever in een glas neem twee vreselijke slokken en doe water bij het glas… neem nog een slok en ja dat is beter… ik vul de fles bij met water en denk: “Binnenkort maar even een fles kopen om alles weer bij te vullen.” De fles die ik al tijden leeg drink is van m’n vader… Ik loop weer naar boven en in mijn bed gooi ik het glas in een keer naar binnen… echt helpen doet t niet… en zo gaat mijn wekker een uur later…
Om een uur of zeven stap ik op de fiets… Ik heb een thermosfles koffie en een boterham of vier in m’n tas zitten en langzaam rij ik naar het park in de stad… ik heb er geen zin meer in… na acht jaar op de middelbare school (waarbij ik het record aan 5 HAVO overdoen heb verbeterd) heb ik geen zin meer in dingen die er voor mij op dat moment niet toe doen… Ik wilde nederlands studeren voor de literatuur en niet voor weet ik wat voor stompzinnige gelul over hoe een zin in elkaar hoort te zitten…
Ik ging zitten op een bankje… ik keek uit over de haven van Hoorn en de weinige schepen die daar lagen en ik pakte mijn boek: Reis naar het einde van de nacht! Elk woord, elk beeld slokte me op en ik had het niet koud meer… ik las over WO I en over zijn reis naar Afrika en zijn remedie tegen malaria en zijn reis naar new york en zijn belevenissen met al die stompzinnige mensen met kwaaltjes waar de meeste mensen tegenwoordig nog steeds mee aankomen, over eeltknobbels en te strakke schoenen over vrouwen met verwijde anussen en te weinig voorbehoedsmiddelen en eerlijk gezegd wat al niet meer…”
Veel kan ik me niet meer herinneren, ik MOET het nog altijd een keer nalezen en ik raad het eenieder aan… Mijn voorliefde voor drie puntjes is er uit voortgekomen… … …
Nooit heb ik meer een boek zo intens beleeft als dat boek… zittend in park met de temperatuur rond het vriespunt, een kop koffie, een paar broodjes en dat vanaf een uur of half acht tot een uur of half vijf
Ja ik moet ‘m een keer herlezen…
Nu ik zo zit achter m’n pc en de katten zie spelen met een nepmuis, bij gebrek van hun loopje buiten… en uiteraard de onvermijdelijke sigaret en het biertje dicht bij me op de tafel, is het gevoel van dat moment toch moeilijker voor me te halen dan ik dacht…
Ik weet al wat!!! Ik zet even een muziekje op.. klassiek uiteraard… maar niet te zwaar… Ok Pergolesi dan maar… het stabat mater, het doet een beetje denken aan mozart, beetje bach… ja meer bach maar dat komt vooral door het onderwerp… Even kijken? Nee last.fm pakt t niet, zoals de meeste klassieke muziek niet gepakt wordt… ach ja…
We zitten wat te kletsen in een zoveelste rookpauze en de bassist vraagt aan mij wat mijn favoriete schrijver is. En zonder na te denken geef ik celine op. Hij heeft het niet gelezen, wat ik aan de ene kant raar vind want ik heb het wel vaker tegen hem gezegd… Aan de andere kant ook weer niet, want het is niet echt heel erg makkelijk.
Zijn schrijver is niet geheel duidelijk maar een paar van de schrijvers die voorbij komen zijn Bukowski, Doyle en Poe. Ik moet zeggen dat ik deze laatste wel veel in m’n kast heb staan maar ik heb hem nooit gelezen. We praten wat over de eerste twee en langzaam aan kan ik mijn eerste herinnering vertellen:
Mijn hoofd voelt zwaar, het is een uur of half zes en ik heb weer eens niet geslapen…. Over een uur moet ik op… Zeven over half acht de trein naar Amsterdam… kwart over acht langzaam lopen over het damrak richting de keizersgracht in een oud pand plaats nemen en luisteren naar een kerel die me gaat uitleggen op welke drie manieren ik moet kunnen lezen…
Ik stap uit mijn bed en heel zachtjes loop ik naar beneden. Ik zal en moet nog minstens een uur slapen, het is donderdag en dag vijf dat ik niet of bijna niet heb geslapen… In de keuken doe ik de koelkast open en ik pak de fles jenever… ik giet de jenever in een glas neem twee vreselijke slokken en doe water bij het glas… neem nog een slok en ja dat is beter… ik vul de fles bij met water en denk: “Binnenkort maar even een fles kopen om alles weer bij te vullen.” De fles die ik al tijden leeg drink is van m’n vader… Ik loop weer naar boven en in mijn bed gooi ik het glas in een keer naar binnen… echt helpen doet t niet… en zo gaat mijn wekker een uur later…
Om een uur of zeven stap ik op de fiets… Ik heb een thermosfles koffie en een boterham of vier in m’n tas zitten en langzaam rij ik naar het park in de stad… ik heb er geen zin meer in… na acht jaar op de middelbare school (waarbij ik het record aan 5 HAVO overdoen heb verbeterd) heb ik geen zin meer in dingen die er voor mij op dat moment niet toe doen… Ik wilde nederlands studeren voor de literatuur en niet voor weet ik wat voor stompzinnige gelul over hoe een zin in elkaar hoort te zitten…
Ik ging zitten op een bankje… ik keek uit over de haven van Hoorn en de weinige schepen die daar lagen en ik pakte mijn boek: Reis naar het einde van de nacht! Elk woord, elk beeld slokte me op en ik had het niet koud meer… ik las over WO I en over zijn reis naar Afrika en zijn remedie tegen malaria en zijn reis naar new york en zijn belevenissen met al die stompzinnige mensen met kwaaltjes waar de meeste mensen tegenwoordig nog steeds mee aankomen, over eeltknobbels en te strakke schoenen over vrouwen met verwijde anussen en te weinig voorbehoedsmiddelen en eerlijk gezegd wat al niet meer…”
Veel kan ik me niet meer herinneren, ik MOET het nog altijd een keer nalezen en ik raad het eenieder aan… Mijn voorliefde voor drie puntjes is er uit voortgekomen… … …
Nooit heb ik meer een boek zo intens beleeft als dat boek… zittend in park met de temperatuur rond het vriespunt, een kop koffie, een paar broodjes en dat vanaf een uur of half acht tot een uur of half vijf
Ja ik moet ‘m een keer herlezen…
vrijdag 18 december 2009
deo volente
Een prachtig tijdstip… een uur of twee ’s nachts. In plaats van dat ik een tekst schrijf voor het laatste nummer van O’jenna zit ik op de bank mezelf te vernikkelen van de kou en kijk ik naar lost… een serie die ik heb geleend van een vriend van mij. Er zijn nog twee afleveringen te gaan…
Ik heb alle ramen opengezet om het winterse gevoel ook in mijn hoofd te krijgen…
Ik heb een hekel aan kou. Een pokkehekel want kanker daar spot ik niet mee. Maar op deze manier vind ik het toch heerlijk om te kunnen kijken of ik kan genieten van warmte….
Ik herinner me een moment, dat ik met een vriendin naakt door haar ouderlijk huis liep, waarbij alles verwarmd was. Ze hadden vloerverwarming… echt een aanrader… En we liepen door de keuken en we liepen door de gang en we liepen door de woonkamer en we dronken warme choco en we aten warme broodjes en we hadden warme sex op de bank…
De enige kou die op ons viel waren de buren, zij konden heerlijk genieten van de open raammentaliteit.
En nu ik terugdenk valt me weer de onnuttigheid van mezelf dwars door mijn hersenpan…
Ik moet wel iets schrijven, iets wat nodig is: een goede tekst… maar ik vrees dat dat er niet in zit, want ik heb nog twee afleveringen van lost te kijken en mijn inspiratie lijkt verloren... mmm
Ik heb alle ramen opengezet om het winterse gevoel ook in mijn hoofd te krijgen…
Ik heb een hekel aan kou. Een pokkehekel want kanker daar spot ik niet mee. Maar op deze manier vind ik het toch heerlijk om te kunnen kijken of ik kan genieten van warmte….
Ik herinner me een moment, dat ik met een vriendin naakt door haar ouderlijk huis liep, waarbij alles verwarmd was. Ze hadden vloerverwarming… echt een aanrader… En we liepen door de keuken en we liepen door de gang en we liepen door de woonkamer en we dronken warme choco en we aten warme broodjes en we hadden warme sex op de bank…
De enige kou die op ons viel waren de buren, zij konden heerlijk genieten van de open raammentaliteit.
En nu ik terugdenk valt me weer de onnuttigheid van mezelf dwars door mijn hersenpan…
Ik moet wel iets schrijven, iets wat nodig is: een goede tekst… maar ik vrees dat dat er niet in zit, want ik heb nog twee afleveringen van lost te kijken en mijn inspiratie lijkt verloren... mmm
zondag 6 december 2009
Het uur u: niets! Echt niet?! Nee, echt niet, helaas!
Verdomme het is weer eens laat. Althans zo erg, verdomme, dat je de klok er op gelijk kan zetten… (is dat het juiste vervorming van het gezegde, ik geloof het niet, maar ja) Eindelijk voel ik me wat beter. Ik voel wat leven in mijn lijf komen en dan kijk je om je heen en je ziet de tv aanstaan. Totaal overbodige verspilling vooral als je kijkt wat er op een tijdstip als dit op de tv is. Ok je bent volledig thuis als je dames met grote borsten of klein, huisvrouwtjes, omasex of de juiste standjes tussen de geliefden jan en marlies ofzo wil weten. In dat geval toets nummer ehm ff wachten -pom pom pom- (geen onjuiste info geven he, ja daar is ie) 4242…
Het is voor mij altijd zo’n dubieus tijdstip dat ik niet weet of ik de gedachten opgedaan in de loop van de dag, week of maand wel op papier moet zetten. Meestal is het een gerotzooi in de spreekwoordelijke kantlijn van mijn leven. Maar toch springen er af en toe gedachten naar boven die ik MOET opschrijven. Volledige misvatting! Niet doen!!! AJB!
Ik begon met de gedachte over nieuwe muziek te schrijven die ik al ken, maar niet echt ken. Vervolgens had ik het idee te schrijven over gevoelens die ik niet begreep en waar ik een quasi-filosofische woordenstroom voor over had en waar ik de volgende dag met irritatie naar had kunnen kijken: “Wat voor onzin kraam ik nu weer uit… Wat een ongelooflijke … ben ik!” Maar ja de regel die ik heb is: Alles wat ik onder welke toestand dan ook domweg op een log kwak moet ik daar laten, want het is niet mooi maar wel een momentopname…
Dus zo zit ik drie alinea’s verder en heb ik niet opgeschreven wat ik werkelijk in m’n hoofd had… ook mooi… mmm… tja…
Dit klinkt alsof ik zeg dat ik de wijn van de Aldi in die lieterpakken zo ontzettend geweldig vind… En eerlijk gezegd zou ik die ook geweldig vinden… In een hutje op de hei, levend van gras, want schapen eet ik niet uiteraard…
Ik zou zeggen: ach ja… er komen wel betere momenten, zelfs als het zo laat zou zijn… verdomme!!!
Het is voor mij altijd zo’n dubieus tijdstip dat ik niet weet of ik de gedachten opgedaan in de loop van de dag, week of maand wel op papier moet zetten. Meestal is het een gerotzooi in de spreekwoordelijke kantlijn van mijn leven. Maar toch springen er af en toe gedachten naar boven die ik MOET opschrijven. Volledige misvatting! Niet doen!!! AJB!
Ik begon met de gedachte over nieuwe muziek te schrijven die ik al ken, maar niet echt ken. Vervolgens had ik het idee te schrijven over gevoelens die ik niet begreep en waar ik een quasi-filosofische woordenstroom voor over had en waar ik de volgende dag met irritatie naar had kunnen kijken: “Wat voor onzin kraam ik nu weer uit… Wat een ongelooflijke … ben ik!” Maar ja de regel die ik heb is: Alles wat ik onder welke toestand dan ook domweg op een log kwak moet ik daar laten, want het is niet mooi maar wel een momentopname…
Dus zo zit ik drie alinea’s verder en heb ik niet opgeschreven wat ik werkelijk in m’n hoofd had… ook mooi… mmm… tja…
Dit klinkt alsof ik zeg dat ik de wijn van de Aldi in die lieterpakken zo ontzettend geweldig vind… En eerlijk gezegd zou ik die ook geweldig vinden… In een hutje op de hei, levend van gras, want schapen eet ik niet uiteraard…
Ik zou zeggen: ach ja… er komen wel betere momenten, zelfs als het zo laat zou zijn… verdomme!!!
vrijdag 4 december 2009
Tandarts no. 6
Goed even recapituleren. Een dag als geen ander, toch? Behalve dat ik vandaag om de gebruikelijke tijd mijn ogen open deed en schrok van de wekker, is er weinig anders aan deze dag dan mijn normale dag… Ok, ik zet mijn wekker doorgaans alleen als ik werkelijk ergens naar toe moet of! Als ik een lekker slapie heb gedaan in de middag of begin van de avond…
Vandaag dus die wekker… Gezet op de redelijke tijd van 12.15 en ja ik had het nodig!… Niet dit keer omdat ik me een stuk in de kraag had gezopen maar gewoon omdat ik voor de zoveelste keer op tijd moest zijn voor de tandarts. Tandartsleerling is het betere woord denk ik. En nee daar heb ik geen problemen mee.
Normaal gesproken (en dan heb ik het over een maand of twee geleden) ging ik fluitend naar de tandarts, 200 meter lopen met een peuk in de klauwen en alles op z’n beloop laten. Even de controleren en klaar…
Maar nu ben ik toch al zo’n anderhalve maand bezig met de pijnen in m’n bek… en nog langer met het spoelen met koud water (half jaar ofzo)… Goed het blijven studenten maar pijn blijft pijn en pijn moet onderzocht worden als je daardoor niet meer kan leven.,.. en nee dat kon (kan) ik niet meer…
Eerst was het een klein gat en een vernieuwde vulling. Daarna een afgebroken stuk kies en daarna weer de vulling die de pijn zou veroorzaken. Een week terug nadat ik een keertje of vier geholpen was kreeg ik wat meer pijn dan ik gewend ben…
Ik bellen naar de acta (lekker goedkoop, haha, mmm, krab, krab…) en ik kon een afspraak maken voor de aankomende maandag, maar de zaterdag daarvoor kreeg ik dreigende gedachten om niet alleen de kies zelve met een broodmes te verwijderen maar tevens de tanden in de buurt en zelfs tanden in de onderkaak… Ik kreeg onvervalste (‘fightclub’) neigingen om het gehele gebit eruit te rammen…
Ik dus naar de huisartsenpost en godzeidank na een uurtje of drie kreeg ik een recept voor betere pijnmedicatie… Een licht derivaat van morfine…
“Welke pijnstillers gebruikt u nu?
iboprufen, 600 mg en ik heb er nu zes op.
Vandaag?
Ja, vandaag, en een stuk of vijf paracetamol.
Das een beetje teveel!
Vind u? het helpt nog steeds niet… Ik wil niet moeilijk doen…
Ok. En u heeft ook gedronken?
Ja, wat zou u doen?
Welke kies is het?
Deze linksboven
Ok laat maar, ik zie het al!”
Duidelijk was te merken dat hij toch even moest kijken of ik niet een of andere junk was die zijn fix niet kon betalen en daarvoor drie uur in de rij heeft lopen wachten om ook maar iets van een opiaat in de bloedsomloop te krijgen…
Maar goed waar was ik gebleven in dit zeer onaantrekkelijk en te lang verhaal.
Ik ben ontzettend high geworden op die verdomde pillen en ben een uur of acht kwijtgeraakt of die bewuste zaterdag… Soms hebben artsen wel gelijk en moet je niet het dubbele nemen van datgene wat je wordt aangeraden, maar goed ik dacht: alcoholist? Die kan t wel hebben. En ja ik heb het weekend redelijk weten door te komen… Wat niet wil zeggen dat ik veel slaap heb gehad van de verminderende pijn, god nee, was het maar waar…
Maar na een onrustige nacht van zondag op maandag ging ik goedgemutst naar de tandarts… Niet wetend dat dat pas het begin van de pijn was… Een verdoving of zes later en een grondig onderzoek aan dat kleine kiesje van me bleek dat dat hele ding eigenlijk grondig verrot was…
En toen moesten de vele stompzinnige pijnen nog komen…
Tbc…
Vandaag dus die wekker… Gezet op de redelijke tijd van 12.15 en ja ik had het nodig!… Niet dit keer omdat ik me een stuk in de kraag had gezopen maar gewoon omdat ik voor de zoveelste keer op tijd moest zijn voor de tandarts. Tandartsleerling is het betere woord denk ik. En nee daar heb ik geen problemen mee.
Normaal gesproken (en dan heb ik het over een maand of twee geleden) ging ik fluitend naar de tandarts, 200 meter lopen met een peuk in de klauwen en alles op z’n beloop laten. Even de controleren en klaar…
Maar nu ben ik toch al zo’n anderhalve maand bezig met de pijnen in m’n bek… en nog langer met het spoelen met koud water (half jaar ofzo)… Goed het blijven studenten maar pijn blijft pijn en pijn moet onderzocht worden als je daardoor niet meer kan leven.,.. en nee dat kon (kan) ik niet meer…
Eerst was het een klein gat en een vernieuwde vulling. Daarna een afgebroken stuk kies en daarna weer de vulling die de pijn zou veroorzaken. Een week terug nadat ik een keertje of vier geholpen was kreeg ik wat meer pijn dan ik gewend ben…
Ik bellen naar de acta (lekker goedkoop, haha, mmm, krab, krab…) en ik kon een afspraak maken voor de aankomende maandag, maar de zaterdag daarvoor kreeg ik dreigende gedachten om niet alleen de kies zelve met een broodmes te verwijderen maar tevens de tanden in de buurt en zelfs tanden in de onderkaak… Ik kreeg onvervalste (‘fightclub’) neigingen om het gehele gebit eruit te rammen…
Ik dus naar de huisartsenpost en godzeidank na een uurtje of drie kreeg ik een recept voor betere pijnmedicatie… Een licht derivaat van morfine…
“Welke pijnstillers gebruikt u nu?
iboprufen, 600 mg en ik heb er nu zes op.
Vandaag?
Ja, vandaag, en een stuk of vijf paracetamol.
Das een beetje teveel!
Vind u? het helpt nog steeds niet… Ik wil niet moeilijk doen…
Ok. En u heeft ook gedronken?
Ja, wat zou u doen?
Welke kies is het?
Deze linksboven
Ok laat maar, ik zie het al!”
Duidelijk was te merken dat hij toch even moest kijken of ik niet een of andere junk was die zijn fix niet kon betalen en daarvoor drie uur in de rij heeft lopen wachten om ook maar iets van een opiaat in de bloedsomloop te krijgen…
Maar goed waar was ik gebleven in dit zeer onaantrekkelijk en te lang verhaal.
Ik ben ontzettend high geworden op die verdomde pillen en ben een uur of acht kwijtgeraakt of die bewuste zaterdag… Soms hebben artsen wel gelijk en moet je niet het dubbele nemen van datgene wat je wordt aangeraden, maar goed ik dacht: alcoholist? Die kan t wel hebben. En ja ik heb het weekend redelijk weten door te komen… Wat niet wil zeggen dat ik veel slaap heb gehad van de verminderende pijn, god nee, was het maar waar…
Maar na een onrustige nacht van zondag op maandag ging ik goedgemutst naar de tandarts… Niet wetend dat dat pas het begin van de pijn was… Een verdoving of zes later en een grondig onderzoek aan dat kleine kiesje van me bleek dat dat hele ding eigenlijk grondig verrot was…
En toen moesten de vele stompzinnige pijnen nog komen…
Tbc…
donderdag 26 november 2009
De oorlog die de mijne niet is:
De oorlog die de mijne niet is:
In dromen die de mijne zijn
Ik weet niet hoe het gekomen is, werkelijk niet?
Misschien de verhalen van mijn ouders (mijn moeder!?)
En nee, ik weet het echt niet: verdomme!!!
Ik moet eerlijk zeggen: ik ga dit niet inpakken op een mooi verhaalachtig manier…
Waarom niet???
omdat het niet zo voelt… Helaas… GVD
Lees:
Als ik een jaar of acht ben, is er dreiging in het dorp. Er zijn mensen die mensen zoeken om deze mensen op te pakken en weg te voeren… En deze mensen zijn toch wel heel duidelijk de “duitsers”…. Je herkent ze nu wel met de duidelijke helmen en pakken…
Omdat dat leger elk huis doorzoekt vertellen mijn ouders dat ik op de zolder in de garage moet gaan zitten: in de dubbele vliering die in ons huis zit… Niet scherp te onderscheiden van de vliering daar onder… Dus daar zijn we veilig!!!
Ik ben de enige die op tijd daar terechtkomt, mijn broer, wordt net op het moment dat ie naar boven wil onderuit gehaald en ze slaan hem met het uiteinde van hun geweer… zijn bril valt af en hij bloed hevig als ie weg gesleurd wordt…
Ik weet op dat moment niet waar mijn ouders zijn… Nadat mijn broer weggevoerd wordt, gaat een van de duitsers nog kijken of er iemand achtergebleven is… Hij ziet mij!!!
De duitser kijkt naar me! En hij wend zijn blik af en loopt weg en ik heb het gevoel dat ik zodra ze verdwijnen ik de bossen in moet gaan. Maar die duitser verraad me niet? Een goeie, lijkt wel…
Als ik een halve dag of wat heb gewacht pak ik wat spullen bij mekaar en vlucht de bossen in… Ik heb wat messen, goede kleding tegen de regen en een paar blikken (ik denk met bonen?) Ik ren het bos in en ik maak verschillende ondergrondse, door takken bedekte schuilplaatsen en leef zo ik wil…
Zo nu en dan merken mensen( waaronder duitsers) me op maar ik kom op een rare manier door de oorlog…
Afijn dit is een droom die ik op z’n minst een jaar of vijftien heb gehad….
Misschien dat ik het ooit op een jan terlouw manier zou kunnen vertellen, maar nu is het gewoon iets wat ff van me af moet…
Het heeft toch wat aardig wat zweetuurtjes in mn slaap nodig gehad
En ik heb een hekel aan zandlezerige verklaringen…
Het is helaas een feit dat dit toch wel een rode draad in mn leven is….
Ach ja
In dromen die de mijne zijn
Ik weet niet hoe het gekomen is, werkelijk niet?
Misschien de verhalen van mijn ouders (mijn moeder!?)
En nee, ik weet het echt niet: verdomme!!!
Ik moet eerlijk zeggen: ik ga dit niet inpakken op een mooi verhaalachtig manier…
Waarom niet???
omdat het niet zo voelt… Helaas… GVD
Lees:
Als ik een jaar of acht ben, is er dreiging in het dorp. Er zijn mensen die mensen zoeken om deze mensen op te pakken en weg te voeren… En deze mensen zijn toch wel heel duidelijk de “duitsers”…. Je herkent ze nu wel met de duidelijke helmen en pakken…
Omdat dat leger elk huis doorzoekt vertellen mijn ouders dat ik op de zolder in de garage moet gaan zitten: in de dubbele vliering die in ons huis zit… Niet scherp te onderscheiden van de vliering daar onder… Dus daar zijn we veilig!!!
Ik ben de enige die op tijd daar terechtkomt, mijn broer, wordt net op het moment dat ie naar boven wil onderuit gehaald en ze slaan hem met het uiteinde van hun geweer… zijn bril valt af en hij bloed hevig als ie weg gesleurd wordt…
Ik weet op dat moment niet waar mijn ouders zijn… Nadat mijn broer weggevoerd wordt, gaat een van de duitsers nog kijken of er iemand achtergebleven is… Hij ziet mij!!!
De duitser kijkt naar me! En hij wend zijn blik af en loopt weg en ik heb het gevoel dat ik zodra ze verdwijnen ik de bossen in moet gaan. Maar die duitser verraad me niet? Een goeie, lijkt wel…
Als ik een halve dag of wat heb gewacht pak ik wat spullen bij mekaar en vlucht de bossen in… Ik heb wat messen, goede kleding tegen de regen en een paar blikken (ik denk met bonen?) Ik ren het bos in en ik maak verschillende ondergrondse, door takken bedekte schuilplaatsen en leef zo ik wil…
Zo nu en dan merken mensen( waaronder duitsers) me op maar ik kom op een rare manier door de oorlog…
Afijn dit is een droom die ik op z’n minst een jaar of vijftien heb gehad….
Misschien dat ik het ooit op een jan terlouw manier zou kunnen vertellen, maar nu is het gewoon iets wat ff van me af moet…
Het heeft toch wat aardig wat zweetuurtjes in mn slaap nodig gehad
En ik heb een hekel aan zandlezerige verklaringen…
Het is helaas een feit dat dit toch wel een rode draad in mn leven is….
Ach ja
0:04
En daar zit je dan….
In je goedkope nepleren bureaustoel… Drinkend van je goedkope bier, rokend van je goedkope shag, kijkend naar je goedkope huurhuis naar je goedkope indeling en goedkope frutsels die voor sommige gedachten iets duurder zijn dan dat je goedkope gevoelens durven waar te nemen…
Je luistert naar je gekregen muziek… je kijkt naar je gekregen scherm en je zit aan een tafel die volledig van jou is, maar nooit de status zal krijgen die het had toen het gekocht werd…
Je wordt zo nu en dan getroost door de katten uit het asiel, wat al met al (strikt genomen) ook gekochte liefde is, want geef ze een ander baasje en binnen een maand (positief gedacht) zullen ze de hand liefhebben die ze voed…
En toch denk ik: Het is allemaal ergens goed voor…? Toch???
0:44
Zoals de vogels zijn, wachten we op ons gefluister om tot een bulderend lawaai uit te breken uit onze kooi…
0:56
…
01:01
Als op braak liggend terrein, schaterlacht de kraai om zijn gevangen muis…
01:07
Nadat je gillend van het lachen je blaas hebt geleegd, (een spiegel is de remedie), spring je gelukzalig door je kamer… Je kamer die zo eerst zo vervelend leek is nu godzeidank ruim genoeg om als een debiel met beide armen mee te swingen met de muziek… Een warmte gaat door je lichaam en je wilt dat ene opzwepende nummer nog eens horen en nog eens…. En nog eens…
En dan voel je een ander nummer en nog een en nog een… En je denkt aan een lekkere slok van dat vreselijke bier en je steekt nog een peuk op van die gruwelijk slechte shag en je hoort melodieën in je hoofd, dansbaar… zingbaar en zelfs soms heel, heel erg mooi en je maakt teksten waarvan je weet dat op dit moment het zeker de beste teksten zijn die je ooit hebt geschreven…
En je voelt dat het kan… Ja het kan… Je kan jezelf vrolijker maken dan je denkt dat…
In je goedkope nepleren bureaustoel… Drinkend van je goedkope bier, rokend van je goedkope shag, kijkend naar je goedkope huurhuis naar je goedkope indeling en goedkope frutsels die voor sommige gedachten iets duurder zijn dan dat je goedkope gevoelens durven waar te nemen…
Je luistert naar je gekregen muziek… je kijkt naar je gekregen scherm en je zit aan een tafel die volledig van jou is, maar nooit de status zal krijgen die het had toen het gekocht werd…
Je wordt zo nu en dan getroost door de katten uit het asiel, wat al met al (strikt genomen) ook gekochte liefde is, want geef ze een ander baasje en binnen een maand (positief gedacht) zullen ze de hand liefhebben die ze voed…
En toch denk ik: Het is allemaal ergens goed voor…? Toch???
0:44
Zoals de vogels zijn, wachten we op ons gefluister om tot een bulderend lawaai uit te breken uit onze kooi…
0:56
…
01:01
Als op braak liggend terrein, schaterlacht de kraai om zijn gevangen muis…
01:07
Nadat je gillend van het lachen je blaas hebt geleegd, (een spiegel is de remedie), spring je gelukzalig door je kamer… Je kamer die zo eerst zo vervelend leek is nu godzeidank ruim genoeg om als een debiel met beide armen mee te swingen met de muziek… Een warmte gaat door je lichaam en je wilt dat ene opzwepende nummer nog eens horen en nog eens…. En nog eens…
En dan voel je een ander nummer en nog een en nog een… En je denkt aan een lekkere slok van dat vreselijke bier en je steekt nog een peuk op van die gruwelijk slechte shag en je hoort melodieën in je hoofd, dansbaar… zingbaar en zelfs soms heel, heel erg mooi en je maakt teksten waarvan je weet dat op dit moment het zeker de beste teksten zijn die je ooit hebt geschreven…
En je voelt dat het kan… Ja het kan… Je kan jezelf vrolijker maken dan je denkt dat…
vrijdag 20 november 2009
ik zat eens te denken
Ik las gister een blog van een vriend van mij. De vraag: “Kort maar krachtig! Nummers die mooie langere titels van album en nummer vragen…” En vandaag luisterde ik naar wat muziek en toen kwam bij mij in een keer de vraag op: “Wat is de mooiste openingszin van een nummer…” Maakt niet uit of het een verantwoorde artiest of niet is… maar gewoon een openingszin waarvan je gelijk denkt dit nummer is een nummer waar ik van houd! Dit is een nummer wat me pakt (en of dat werkelijk zo is, doet niet terzake)…
Wat ik bedoel te zeggen is, (zonder bla bla), wat is de mooiste (openings-) zin van een nummer!!!
Ik zelf heb bijvoorbeeld heel veel met: “ain’t found a way to kill me yet, eyes burn with stingin’ sweat” van alice in chains – rooster… Waarom? Geen idee… maar dat maakt niet uit…
Dus als er mensen zijn die dit lezen (0) dan merk ik het wel… Zo ja dan heb ik gelijk weer mooie muziek (hopelijk) te downloaden en kan ik bekijken en voelen waar de schoonheid zich bevind…
Wat ik bedoel te zeggen is, (zonder bla bla), wat is de mooiste (openings-) zin van een nummer!!!
Ik zelf heb bijvoorbeeld heel veel met: “ain’t found a way to kill me yet, eyes burn with stingin’ sweat” van alice in chains – rooster… Waarom? Geen idee… maar dat maakt niet uit…
Dus als er mensen zijn die dit lezen (0) dan merk ik het wel… Zo ja dan heb ik gelijk weer mooie muziek (hopelijk) te downloaden en kan ik bekijken en voelen waar de schoonheid zich bevind…
zondag 15 november 2009
belegen dag
Wat zou ik moeten doen met een belegen dag?
Ik heb de hele avond gekeken naar zogenaamd onderhoudende films.
Ik heb muziek op de achtergrond geluisterd…
Ik heb iemand geholpen mijn lege koelkast te vullen met spullen die morgen weer geserveerd moeten worden…
Ik heb gelachen om de meest bizarre slashermomenten op de tv….
Ik heb geluisterd naar muziek waar zanglijnen over bedacht moeten worden…
Ik kon nix bedenken… hoewel de melodie langzaam graaft in m’n hoofd…
Dus eigenlijk heb ik weer eens nix gedaan vandaag..
Behalve dat iedere keer het bloed aan mijn tanden kleeft
En ik proef de dij van mijn onschuldige zuster…
De zuster die ik niet heb
Ik luister naar een liedje van R.E. en ja ik voel mij
Als in de nacht van een vampier
Ontbloot de tanden…
Ontbloot je onschuld
Weet dat je niets bent’
Dan weet je te overleven
Overleven is dat wat je bent
… dat wat je zal zijn….
Als je t maar niet vergeet
Elk eind is jouw zijn
Mijn hand vult zich met bloed...
En als ik mijn arm strek,
omhoog... omhoog
dan glijdt het langs mijn lichaam,
Naar mijn hart
En het tik... tokt...
Naar mijn knieen
Ik zak terug in een koorts
waar liefde mijn haat zal zijn
Ik heb de hele avond gekeken naar zogenaamd onderhoudende films.
Ik heb muziek op de achtergrond geluisterd…
Ik heb iemand geholpen mijn lege koelkast te vullen met spullen die morgen weer geserveerd moeten worden…
Ik heb gelachen om de meest bizarre slashermomenten op de tv….
Ik heb geluisterd naar muziek waar zanglijnen over bedacht moeten worden…
Ik kon nix bedenken… hoewel de melodie langzaam graaft in m’n hoofd…
Dus eigenlijk heb ik weer eens nix gedaan vandaag..
Behalve dat iedere keer het bloed aan mijn tanden kleeft
En ik proef de dij van mijn onschuldige zuster…
De zuster die ik niet heb
Ik luister naar een liedje van R.E. en ja ik voel mij
Als in de nacht van een vampier
Ontbloot de tanden…
Ontbloot je onschuld
Weet dat je niets bent’
Dan weet je te overleven
Overleven is dat wat je bent
… dat wat je zal zijn….
Als je t maar niet vergeet
Elk eind is jouw zijn
Mijn hand vult zich met bloed...
En als ik mijn arm strek,
omhoog... omhoog
dan glijdt het langs mijn lichaam,
Naar mijn hart
En het tik... tokt...
Naar mijn knieen
Ik zak terug in een koorts
waar liefde mijn haat zal zijn
zondag 8 november 2009
Als engelen moeten sterven
Ik stap langzaam binnen
Achter mijn mooie vrouw
Ik weet niet wat ik wil
Ik weet niet waar mijn liefde
voor muziek en vrouwen
deze stommiteiten kunnen beginnen.
Ik doe alsof ik iets ben
Ik gun mijn schouders geen rust
Ik loop als een ruggenloze pauw
Schreeuwend om een oog
Dat mij het leven bewust
Wil ontnemen van
Onzekerheden
Enkel dat je weet dat
Elke broer, elke judas
Jou kust
En dan loop je langzaam
Met je bier en peuk
Naar de toilletten
Tik tik tik,
je blijft maar kijken
naar iedere vrouw
maar je merkt dat alles wat je hoopt
zal zorgen dat dat wat je hoopt
jouw eigen lot zal beletten…
laten we maar niet denken
dat doet alleen maar pijn
ik schiet wel een kogel door mn hoofd
en ik doe maar alsof we nooit kunnen zeggen… wij zijn….
Achter mijn mooie vrouw
Ik weet niet wat ik wil
Ik weet niet waar mijn liefde
voor muziek en vrouwen
deze stommiteiten kunnen beginnen.
Ik doe alsof ik iets ben
Ik gun mijn schouders geen rust
Ik loop als een ruggenloze pauw
Schreeuwend om een oog
Dat mij het leven bewust
Wil ontnemen van
Onzekerheden
Enkel dat je weet dat
Elke broer, elke judas
Jou kust
En dan loop je langzaam
Met je bier en peuk
Naar de toilletten
Tik tik tik,
je blijft maar kijken
naar iedere vrouw
maar je merkt dat alles wat je hoopt
zal zorgen dat dat wat je hoopt
jouw eigen lot zal beletten…
laten we maar niet denken
dat doet alleen maar pijn
ik schiet wel een kogel door mn hoofd
en ik doe maar alsof we nooit kunnen zeggen… wij zijn….
zaterdag 7 november 2009
zo maar ff...
Wat is er mooier dan bij een geweldig frans nummer je eigen tekst mee te brullen... Je eigen gevoel te doen leven... Je eigen zwakheid, je eigen inferieuriteit te beschrijven... wat is er mooier dan te doen alsof je er toe doet: Doe maar of je iets bent: Je KAN het!!! YES YES YES Je kan het... Geef niet op...
Ach ja ik schurk me nog liever tegen de anus van mijn kat...
Ik schurk me liever tegen hun smoeltjes
Ik schurk me liever tegen hun buik waarvan ze duidelijk maken dat ze mijn hoofd in hun nek willen hebben...
Dat waarvan ze hooguit zien: Als je niet luistert!!! Dan pak ik je!!!
En als ik denk hoe het moet:??!!
Denk ik niets wat moet
'T Leeft in mijn hoofd
en 'T hoort niets dat het doet
Geef mij de wet,
Maar luister naar je oor
en je voelt het vuur
Ik smeek om vergeving
Als je kijkt naar elk
schijnheilige buur
Stop... stop...stop
Ach ja ik schurk me nog liever tegen de anus van mijn kat...
Ik schurk me liever tegen hun smoeltjes
Ik schurk me liever tegen hun buik waarvan ze duidelijk maken dat ze mijn hoofd in hun nek willen hebben...
Dat waarvan ze hooguit zien: Als je niet luistert!!! Dan pak ik je!!!
En als ik denk hoe het moet:??!!
Denk ik niets wat moet
'T Leeft in mijn hoofd
en 'T hoort niets dat het doet
Geef mij de wet,
Maar luister naar je oor
en je voelt het vuur
Ik smeek om vergeving
Als je kijkt naar elk
schijnheilige buur
Stop... stop...stop
donderdag 5 november 2009
Als de kou op mijn tanden staat
Als ieder weldenkend mens heb je het wel eens moeilijk. De een wat meer dan de ander. De een kan niet slapen omdat zijn werk er niet meer toe doet, en de ander omdat zijn werk er niet meer is. De een omdat zijn liefde er niet toe doet, de ander omdat de liefde er niet meer is. Soms luister je naar al die verhalen, die al even schrijnend als zielig zijn en ze veranderen in verhalen die er niet toe doen. En dan heb ik het over verhalen waarbij je oren zich terugtrekken en denken dat ze er niet meer toe doen.
Dit is zo’n verhaal… Het doet er niet toe of iemand luistert, omdat je weet dat luisteren er niet toe doet… laat staan of je nog wel weet of het werkelijk gebeurd is.
Na een avond redelijk gezellig gekletst en gedronken te hebben, ben je weer thuis… Meerdere mensen aangehoord… En je zit thuis, je zit thuis… Die fijne warme plek waar alles is zoals je hoopt dat het zal zijn.
Een tijd lang klets je met mensen via de telefoon, met mensen op msn en steeds vaker met mensen die er niet zijn. Je klets met mensen aan de telefoon en op msn en steeds vaker voel je een afstand groeien…. Steeds vaker voel je een afstand tussen jou en de interactieve belevingswereld…. Een bord vol toetsen met letters die meer chinees aandoen dan iedereen die je tegenkomt, want die ken je… je kent iedereen: Wie KEN ik niet???
Langzaam loop je heen en weer van stoel tot stoel: De muziek is af! Naar de de wc! Pak een biertje! Pak de telefoon! Wacht!? Was dat een klik!? Ja! Ze reageert… eindelijk op msn: ok….
Ja dat is het! Het is ok… Maar wat was de vraag ook al weer???
Langzaam trekt de pijn in je kaken naar je hoofd. Je hebt al die tijd gelopen met kaken die dachten dat ze het wereldrecord bijten, kauwen en vermalen moesten verbeteren…. En ondanks het feit dat de verwarming op een comfortabele temperatuur staat, zeggen je spieren heel iets anders: Kou, kou en nog eens kou en je denkt: “Waarom kletsen mensen in mijn buurt en lachen ze zo opgewekt met anderen als ze juist achter zo’n bord zitten… Wat mis ik Godverdomme…”
Je schopt de tafel opzij en knielt voor het kruis, dat godverdomde kruis!!!: “Wat snap ik niet!!!” En je hoort mensen langs je huis gaan… lachend en schaterend en lachend…. En lachend…. En schaterend… En lachend…
‘ Ik pak het kruis en ruk de deur open en loop stormend op die smerige… vrolijke… zo irritante lui af en laat ze eens zien wat…’
En als je wakker word, voel je de kou en de pijn in je tanden…
Dit is zo’n verhaal… Het doet er niet toe of iemand luistert, omdat je weet dat luisteren er niet toe doet… laat staan of je nog wel weet of het werkelijk gebeurd is.
Na een avond redelijk gezellig gekletst en gedronken te hebben, ben je weer thuis… Meerdere mensen aangehoord… En je zit thuis, je zit thuis… Die fijne warme plek waar alles is zoals je hoopt dat het zal zijn.
Een tijd lang klets je met mensen via de telefoon, met mensen op msn en steeds vaker met mensen die er niet zijn. Je klets met mensen aan de telefoon en op msn en steeds vaker voel je een afstand groeien…. Steeds vaker voel je een afstand tussen jou en de interactieve belevingswereld…. Een bord vol toetsen met letters die meer chinees aandoen dan iedereen die je tegenkomt, want die ken je… je kent iedereen: Wie KEN ik niet???
Langzaam loop je heen en weer van stoel tot stoel: De muziek is af! Naar de de wc! Pak een biertje! Pak de telefoon! Wacht!? Was dat een klik!? Ja! Ze reageert… eindelijk op msn: ok….
Ja dat is het! Het is ok… Maar wat was de vraag ook al weer???
Langzaam trekt de pijn in je kaken naar je hoofd. Je hebt al die tijd gelopen met kaken die dachten dat ze het wereldrecord bijten, kauwen en vermalen moesten verbeteren…. En ondanks het feit dat de verwarming op een comfortabele temperatuur staat, zeggen je spieren heel iets anders: Kou, kou en nog eens kou en je denkt: “Waarom kletsen mensen in mijn buurt en lachen ze zo opgewekt met anderen als ze juist achter zo’n bord zitten… Wat mis ik Godverdomme…”
Je schopt de tafel opzij en knielt voor het kruis, dat godverdomde kruis!!!: “Wat snap ik niet!!!” En je hoort mensen langs je huis gaan… lachend en schaterend en lachend…. En lachend…. En schaterend… En lachend…
‘ Ik pak het kruis en ruk de deur open en loop stormend op die smerige… vrolijke… zo irritante lui af en laat ze eens zien wat…’
En als je wakker word, voel je de kou en de pijn in je tanden…
zondag 25 oktober 2009
!!!AUW!!!
!!! AUW !!!
!!! Godverdomme !!!
Mijn teen, mijn leven
… “stel je toch niet aan!
Ik heb er een hekel als je je zo aanstelt!”
“sodemieter op! Doe eens alsof je leeft
Probeer me te begrijpen
Probeer eens te zien wat en wie ik
Ben…”
Ehm,
Dat snap ik niet:
Moet ik nou opeens doen of
Pijn
Je leven beheerst doordat je je teen stoot???
“Ja, leef nou met me mee,
PROBEER
EENS
In je leven te doen alsof het je werkelijk raakt!!!”
Ok, sorry, denk ik
Geen teen stoten
Dus…
Laten we vooral nix
Raken…
!!! Godverdomme !!!
Mijn teen, mijn leven
… “stel je toch niet aan!
Ik heb er een hekel als je je zo aanstelt!”
“sodemieter op! Doe eens alsof je leeft
Probeer me te begrijpen
Probeer eens te zien wat en wie ik
Ben…”
Ehm,
Dat snap ik niet:
Moet ik nou opeens doen of
Pijn
Je leven beheerst doordat je je teen stoot???
“Ja, leef nou met me mee,
PROBEER
EENS
In je leven te doen alsof het je werkelijk raakt!!!”
Ok, sorry, denk ik
Geen teen stoten
Dus…
Laten we vooral nix
Raken…
donderdag 22 oktober 2009
Luchtig wc-papier
Op een avond wanneer ik heerlijk aan het drinken ben en regelmatig de wc bezoek, is er niets zo heerlijk als luchtig toiletpapier. Je gaat zitten, staart wat in de spiegel die op de deur voor je is gehangen, trekt gekke bekken en pakt een boek.
Je probeert wat te lezen over de geschiedenis van de bijbel en als dat niet je pakkie aan is, leer je wat over de taoistische manier van neuken:
“Ga langzaam naar de lippen en spreid ze met je vingers… neem je tong erbij en ga van de anus langzaam omhoog totdat je zeker bent dat je de clitoris hebt gevonden… Draai dan 36 keer je tong met de klok mee (van rechts naar links) om de klit en zak dan weer naar beneden tot aan de anus. Dan vervolg je je weg weer naar boven en draai dan 36 keer tegen de klok in (van links naar rechts) om de klit en zak dan weer naar beneden…”
In de tussentijd is een van mijn katten al mauwend 36 keer rondom de wc-pot gelopen en zoekt wanhopig een opening tussen mijn benen en het boek… En als ik dan uit mijn concentratie ben, laat ik haar op m’n schoot…
We knuffelen… we geven kopjes… ik probeer haar wanhopige liefde te beantwoorden… net zoals ik mijn sexuele (her)opvoeding probeer te lezen… Dat gaat niet lukken!!!
Op mijn schoot draait ze net zo hard rond als mijn tong in mijn fantasie zou moeten draaien. Ze ontdekt de wc-rol en gaat als een malle haar nieuwe papieren liefde te lijf… ze gooit haar mooie tijgerpoten in de rol en laat het draaien zoals een rol nog nooit heeft gedraaid…
En opeens schrik ik wakker en denk: “Ben ik nou net wezen schijten???”
Ik kijk naar de rol: “He luchtig wc-papier… daar houd ik van!!!”
Ik veeg m’n reet af en doe m’n broek omhoog en ik voel aan mijn stramme kaken…
En ik denk: luchtig wc-papier daar zou ik iets mee moeten doen…
Je probeert wat te lezen over de geschiedenis van de bijbel en als dat niet je pakkie aan is, leer je wat over de taoistische manier van neuken:
“Ga langzaam naar de lippen en spreid ze met je vingers… neem je tong erbij en ga van de anus langzaam omhoog totdat je zeker bent dat je de clitoris hebt gevonden… Draai dan 36 keer je tong met de klok mee (van rechts naar links) om de klit en zak dan weer naar beneden tot aan de anus. Dan vervolg je je weg weer naar boven en draai dan 36 keer tegen de klok in (van links naar rechts) om de klit en zak dan weer naar beneden…”
In de tussentijd is een van mijn katten al mauwend 36 keer rondom de wc-pot gelopen en zoekt wanhopig een opening tussen mijn benen en het boek… En als ik dan uit mijn concentratie ben, laat ik haar op m’n schoot…
We knuffelen… we geven kopjes… ik probeer haar wanhopige liefde te beantwoorden… net zoals ik mijn sexuele (her)opvoeding probeer te lezen… Dat gaat niet lukken!!!
Op mijn schoot draait ze net zo hard rond als mijn tong in mijn fantasie zou moeten draaien. Ze ontdekt de wc-rol en gaat als een malle haar nieuwe papieren liefde te lijf… ze gooit haar mooie tijgerpoten in de rol en laat het draaien zoals een rol nog nooit heeft gedraaid…
En opeens schrik ik wakker en denk: “Ben ik nou net wezen schijten???”
Ik kijk naar de rol: “He luchtig wc-papier… daar houd ik van!!!”
Ik veeg m’n reet af en doe m’n broek omhoog en ik voel aan mijn stramme kaken…
En ik denk: luchtig wc-papier daar zou ik iets mee moeten doen…
maandag 19 oktober 2009
de onvrede van een pavlovhond
Godverdomme.... godverdomme
Mijn pc doet raar en niet zo,n klein beetje maar gewoon kut, bagger en iedereen die me niet kan helpen moet op de brandstapel raar.
Meestal als ik al een idee heb (en dat zijn er nogal weinig de laatste tijd) zet ik een fijn muziekie op en ga achter word zitten... Een biertje of jointje erbij (tja gekregen dus het moet op...) en dan probeer ik een stukje te schrijven... Maar eigenlijk boeit het me niet meer zo. Maar nu kan dat gewoon niet meer en juist dan wil ik het...
Tuurlijk kan ik het zonder muziek, maar de magie van het ritme met de woorden en de muziek is weg...
Dus... Ik heb zin om een moord te plegen, ik weet nog niet hoe (alhoewel er zat ideetjes zijn) en ik weet ook niet wanneer... maar dat dat er aan zit te komen dat weet ik zeker...
kennelijk kan ik nix zonder het ritme van de muziek, nix zonder dat wat vroeger niet eens aan de orde was, ik ben dusdanig gemaakt in vastgeroeste ideeen dat er eigenlijk geen weg terug is...
misschien is het gewoon wel eens tijd weer een plaat of cd op te zetten... of sterker nog: de muziek in mijn hoofd weer door mijn lichaam te laten dansen, woorden te horen, melodien te zien praten en voorzichtig vragen aan mijn psych of ik de messen niet eens in bewaring moet stellen van proffesionele botklievers...
Mijn pc doet raar en niet zo,n klein beetje maar gewoon kut, bagger en iedereen die me niet kan helpen moet op de brandstapel raar.
Meestal als ik al een idee heb (en dat zijn er nogal weinig de laatste tijd) zet ik een fijn muziekie op en ga achter word zitten... Een biertje of jointje erbij (tja gekregen dus het moet op...) en dan probeer ik een stukje te schrijven... Maar eigenlijk boeit het me niet meer zo. Maar nu kan dat gewoon niet meer en juist dan wil ik het...
Tuurlijk kan ik het zonder muziek, maar de magie van het ritme met de woorden en de muziek is weg...
Dus... Ik heb zin om een moord te plegen, ik weet nog niet hoe (alhoewel er zat ideetjes zijn) en ik weet ook niet wanneer... maar dat dat er aan zit te komen dat weet ik zeker...
kennelijk kan ik nix zonder het ritme van de muziek, nix zonder dat wat vroeger niet eens aan de orde was, ik ben dusdanig gemaakt in vastgeroeste ideeen dat er eigenlijk geen weg terug is...
misschien is het gewoon wel eens tijd weer een plaat of cd op te zetten... of sterker nog: de muziek in mijn hoofd weer door mijn lichaam te laten dansen, woorden te horen, melodien te zien praten en voorzichtig vragen aan mijn psych of ik de messen niet eens in bewaring moet stellen van proffesionele botklievers...
donderdag 15 oktober 2009
een avondje vol plannen ( een to do or don't lijstje...)
Het is nu een uur of half een en ik dacht eens aan wat ik allemaal wil. En dan heb ik het alleen over vanavond. Mijn hoofd zit vaak zo vol dat ik niet weet wat ik moet denken en nog vaker is mijn hoofd zo leeg, dat er niets te denken valt. En ook dat is wat ik om een uur of half een allemaal wil.
Ik wil zo graag bezig zijn met het maken van teksten en zanglijnen… in verschillende stijlen en verschillende ideeën…
Ik wil zo graag een serie zien met een gast die je moet haten of liefhebben…
Ik wil mijn koude biertje drinken zonder dat mijn lichaam denkt dat het eigenlijk tijd is voor een bittertje…
Ik wil hangen op de bank en knuffelen met mijn katjes… Ik wil om ze lachen…
Ik wil lekker tegen mijn vriendin aanliggen en mijn handen laten gaan over elk stukje huid dat ik maar kan bemachtigen…
Ik wil denken aan grappige momenten in mijn leven…
ik wil denken aan wat minder grappige dingen in mijn leven ( hoewel dat af en toe toch geweldige verhalen op zou leveren…)
Ik zou verhalen willen vertellen over die momenten…
Ik wil een sigaret draaien, terwijl ik er al (l) een brandend in mijn hand heb…
Ik wil smsen over grappige ideeën naar mensen die daar absoluut niet op zitten te wachten…
Ik wil dingen kopen waar ik totaal geen geld voor heb, (maar als ik snel ben kan ik nog dirkie proberen)
Momentje….
Ik wil pissen of schijten in een wc waar ik niet het gevoel krijg, dat mijn eikel een afmeting vormt van de grote van een kleine clitoris…
Ik wil me vasthouden aan een boomstam in een warm land, terwijl de diaree uit mijn darmen in een gat van 0,2 bij 0,2 m en een armlengte diep het zand inspuit… (ehm dat klinkt anders dan ik het in m’n hoofd had).…
Ik wil de warmte weer voelen als ik daarmee bezig ben…
Ik wil niet in herhaling vallen…
Ik wil niet in herhaling vallen...
Ik wil mijn kamers!!! Opruimen…
Ik wil weer klassieke boeken lezen (literair of geschiedkundig)..
(He!!! Cʓline lijkt me wel wat… (als arts is ie ooit in New York terechtgekomen, en het viel hem op dat de rectums (recta, aa, aa, aaaaaah) van de meeste vrouwen dusdanig verwijd waren dat er problemen ontstonden… Geen nakomelingen THAT IS…!!!)
Als voor nu, zou ik nog wel een goed fototoestel willen hebben die, zelfs in mijn handen een mooie blik zou kunnen werpen…
Momentje…
…op de vele fantastische bekken die ik kan trekken als ik zit te pissen op mijn wc, met die grote spiegel voor mijn neus (opgehangen, omdat iedereen moet kunnen zien wie hij is als ie dat doet wat elk BEEST doet: schijten…)
en ook dat is wat ik om een uur of half twee allemaal wil… slaap zacht…
Ik wil zo graag bezig zijn met het maken van teksten en zanglijnen… in verschillende stijlen en verschillende ideeën…
Ik wil zo graag een serie zien met een gast die je moet haten of liefhebben…
Ik wil mijn koude biertje drinken zonder dat mijn lichaam denkt dat het eigenlijk tijd is voor een bittertje…
Ik wil hangen op de bank en knuffelen met mijn katjes… Ik wil om ze lachen…
Ik wil lekker tegen mijn vriendin aanliggen en mijn handen laten gaan over elk stukje huid dat ik maar kan bemachtigen…
Ik wil denken aan grappige momenten in mijn leven…
ik wil denken aan wat minder grappige dingen in mijn leven ( hoewel dat af en toe toch geweldige verhalen op zou leveren…)
Ik zou verhalen willen vertellen over die momenten…
Ik wil een sigaret draaien, terwijl ik er al (l) een brandend in mijn hand heb…
Ik wil smsen over grappige ideeën naar mensen die daar absoluut niet op zitten te wachten…
Ik wil dingen kopen waar ik totaal geen geld voor heb, (maar als ik snel ben kan ik nog dirkie proberen)
Momentje….
Ik wil pissen of schijten in een wc waar ik niet het gevoel krijg, dat mijn eikel een afmeting vormt van de grote van een kleine clitoris…
Ik wil me vasthouden aan een boomstam in een warm land, terwijl de diaree uit mijn darmen in een gat van 0,2 bij 0,2 m en een armlengte diep het zand inspuit… (ehm dat klinkt anders dan ik het in m’n hoofd had).…
Ik wil de warmte weer voelen als ik daarmee bezig ben…
Ik wil niet in herhaling vallen…
Ik wil niet in herhaling vallen...
Ik wil mijn kamers!!! Opruimen…
Ik wil weer klassieke boeken lezen (literair of geschiedkundig)..
(He!!! Cʓline lijkt me wel wat… (als arts is ie ooit in New York terechtgekomen, en het viel hem op dat de rectums (recta, aa, aa, aaaaaah) van de meeste vrouwen dusdanig verwijd waren dat er problemen ontstonden… Geen nakomelingen THAT IS…!!!)
Als voor nu, zou ik nog wel een goed fototoestel willen hebben die, zelfs in mijn handen een mooie blik zou kunnen werpen…
Momentje…
…op de vele fantastische bekken die ik kan trekken als ik zit te pissen op mijn wc, met die grote spiegel voor mijn neus (opgehangen, omdat iedereen moet kunnen zien wie hij is als ie dat doet wat elk BEEST doet: schijten…)
en ook dat is wat ik om een uur of half twee allemaal wil… slaap zacht…
vrijdag 9 oktober 2009
louis van gaal
Het is natuurlijk een uniek feit dat iemand die nog leeft, een autobiografie schrijft.
???
???
donderdag 24 september 2009
Een nieuwe herfst een nieuw geluid
Elke dag, elke minuut denk je als mens wel eens dat het beter kan.
Zo ook nu…
Ik heb er al eerder over gedacht, maar nu ga ik het echt proberen: Ik rook niet meer in huis…
Ik zal alleen maar roken in mijn tuin die stinkt naar kattenstront. Ik zal alleen maar roken in mijn tuin die ruikt naar de sperma van de buurman die boven in zijn slaapkamer de sexreclames bekijkt… zo hard… zo hard…
Ik zal alleen maar roken in mijn tuin waarnaast de keffer van m’n buren loopt te gillen, omdat ie zo graag eens een keer het park zou willen bezoeken… En niet alleen de droge, grijze, stenen (anti-) tuin waar zelfs een spin geen lol kan hebben (anderhalf bij twee meter!!!), moet bevuilen.
Ik ga zorgen dat mijn kamer, daar waar ik slaap, eet en ach ja je weet wel wat voor dingen ik doe, weer zuiver van lucht wordt. Dat de penetrante geur van rook niet meer mijn fijne meiden kan schaden… En wie weet ook mezelf, maar dat is van geen belang.
En als ik dan zo sta, naast de deur in mijn shirt en Indi hartverscheurend staat te mauwen, omdat ze naar me toe wil en ik naar haar (het is heel, heeeeel fris) bedenk ik dat ik dit zeker ga halen. Al zou ik maar 99 keer van de 100 besluiten dat het toch wel ff binnen kan, is het toch een keer niet. Ik denk dat ik het op z’n minst wel een dag of twee kan volhouden…
Of dus 99 sigaretten niet…
Ach ja een nieuwe herfst, een nieuw jaar, een nieuwe dag, een nieuw uur… Oftewel de dag die begint wanneer de zon valt...
Zo ook nu…
Ik heb er al eerder over gedacht, maar nu ga ik het echt proberen: Ik rook niet meer in huis…
Ik zal alleen maar roken in mijn tuin die stinkt naar kattenstront. Ik zal alleen maar roken in mijn tuin die ruikt naar de sperma van de buurman die boven in zijn slaapkamer de sexreclames bekijkt… zo hard… zo hard…
Ik zal alleen maar roken in mijn tuin waarnaast de keffer van m’n buren loopt te gillen, omdat ie zo graag eens een keer het park zou willen bezoeken… En niet alleen de droge, grijze, stenen (anti-) tuin waar zelfs een spin geen lol kan hebben (anderhalf bij twee meter!!!), moet bevuilen.
Ik ga zorgen dat mijn kamer, daar waar ik slaap, eet en ach ja je weet wel wat voor dingen ik doe, weer zuiver van lucht wordt. Dat de penetrante geur van rook niet meer mijn fijne meiden kan schaden… En wie weet ook mezelf, maar dat is van geen belang.
En als ik dan zo sta, naast de deur in mijn shirt en Indi hartverscheurend staat te mauwen, omdat ze naar me toe wil en ik naar haar (het is heel, heeeeel fris) bedenk ik dat ik dit zeker ga halen. Al zou ik maar 99 keer van de 100 besluiten dat het toch wel ff binnen kan, is het toch een keer niet. Ik denk dat ik het op z’n minst wel een dag of twee kan volhouden…
Of dus 99 sigaretten niet…
Ach ja een nieuwe herfst, een nieuw jaar, een nieuwe dag, een nieuw uur… Oftewel de dag die begint wanneer de zon valt...
Abonneren op:
Posts (Atom)
