donderdag 5 november 2009

Als de kou op mijn tanden staat

Als ieder weldenkend mens heb je het wel eens moeilijk. De een wat meer dan de ander. De een kan niet slapen omdat zijn werk er niet meer toe doet, en de ander omdat zijn werk er niet meer is. De een omdat zijn liefde er niet toe doet, de ander omdat de liefde er niet meer is. Soms luister je naar al die verhalen, die al even schrijnend als zielig zijn en ze veranderen in verhalen die er niet toe doen. En dan heb ik het over verhalen waarbij je oren zich terugtrekken en denken dat ze er niet meer toe doen.

Dit is zo’n verhaal… Het doet er niet toe of iemand luistert, omdat je weet dat luisteren er niet toe doet… laat staan of je nog wel weet of het werkelijk gebeurd is.

Na een avond redelijk gezellig gekletst en gedronken te hebben, ben je weer thuis… Meerdere mensen aangehoord… En je zit thuis, je zit thuis… Die fijne warme plek waar alles is zoals je hoopt dat het zal zijn.

Een tijd lang klets je met mensen via de telefoon, met mensen op msn en steeds vaker met mensen die er niet zijn. Je klets met mensen aan de telefoon en op msn en steeds vaker voel je een afstand groeien…. Steeds vaker voel je een afstand tussen jou en de interactieve belevingswereld…. Een bord vol toetsen met letters die meer chinees aandoen dan iedereen die je tegenkomt, want die ken je… je kent iedereen: Wie KEN ik niet???

Langzaam loop je heen en weer van stoel tot stoel: De muziek is af! Naar de de wc! Pak een biertje! Pak de telefoon! Wacht!? Was dat een klik!? Ja! Ze reageert… eindelijk op msn: ok….

Ja dat is het! Het is ok… Maar wat was de vraag ook al weer???

Langzaam trekt de pijn in je kaken naar je hoofd. Je hebt al die tijd gelopen met kaken die dachten dat ze het wereldrecord bijten, kauwen en vermalen moesten verbeteren…. En ondanks het feit dat de verwarming op een comfortabele temperatuur staat, zeggen je spieren heel iets anders: Kou, kou en nog eens kou en je denkt: “Waarom kletsen mensen in mijn buurt en lachen ze zo opgewekt met anderen als ze juist achter zo’n bord zitten… Wat mis ik Godverdomme…”

Je schopt de tafel opzij en knielt voor het kruis, dat godverdomde kruis!!!: “Wat snap ik niet!!!” En je hoort mensen langs je huis gaan… lachend en schaterend en lachend…. En lachend…. En schaterend… En lachend…

‘ Ik pak het kruis en ruk de deur open en loop stormend op die smerige… vrolijke… zo irritante lui af en laat ze eens zien wat…’

En als je wakker word, voel je de kou en de pijn in je tanden…

zondag 25 oktober 2009

!!!AUW!!!

!!! AUW !!!

!!! Godverdomme !!!

Mijn teen, mijn leven

… “stel je toch niet aan!

Ik heb er een hekel als je je zo aanstelt!”

“sodemieter op! Doe eens alsof je leeft

Probeer me te begrijpen

Probeer eens te zien wat en wie ik

Ben…”

Ehm,

Dat snap ik niet:

Moet ik nou opeens doen of

Pijn

Je leven beheerst doordat je je teen stoot???

“Ja, leef nou met me mee,

PROBEER

EENS

In je leven te doen alsof het je werkelijk raakt!!!”

Ok, sorry, denk ik

Geen teen stoten

Dus…

Laten we vooral nix

Raken…

donderdag 22 oktober 2009

Luchtig wc-papier

Op een avond wanneer ik heerlijk aan het drinken ben en regelmatig de wc bezoek, is er niets zo heerlijk als luchtig toiletpapier. Je gaat zitten, staart wat in de spiegel die op de deur voor je is gehangen, trekt gekke bekken en pakt een boek.

Je probeert wat te lezen over de geschiedenis van de bijbel en als dat niet je pakkie aan is, leer je wat over de taoistische manier van neuken:

“Ga langzaam naar de lippen en spreid ze met je vingers… neem je tong erbij en ga van de anus langzaam omhoog totdat je zeker bent dat je de clitoris hebt gevonden… Draai dan 36 keer je tong met de klok mee (van rechts naar links) om de klit en zak dan weer naar beneden tot aan de anus. Dan vervolg je je weg weer naar boven en draai dan 36 keer tegen de klok in (van links naar rechts) om de klit en zak dan weer naar beneden…”

In de tussentijd is een van mijn katten al mauwend 36 keer rondom de wc-pot gelopen en zoekt wanhopig een opening tussen mijn benen en het boek… En als ik dan uit mijn concentratie ben, laat ik haar op m’n schoot…

We knuffelen… we geven kopjes… ik probeer haar wanhopige liefde te beantwoorden… net zoals ik mijn sexuele (her)opvoeding probeer te lezen… Dat gaat niet lukken!!!

Op mijn schoot draait ze net zo hard rond als mijn tong in mijn fantasie zou moeten draaien. Ze ontdekt de wc-rol en gaat als een malle haar nieuwe papieren liefde te lijf… ze gooit haar mooie tijgerpoten in de rol en laat het draaien zoals een rol nog nooit heeft gedraaid…

En opeens schrik ik wakker en denk: “Ben ik nou net wezen schijten???”
Ik kijk naar de rol: “He luchtig wc-papier… daar houd ik van!!!”
Ik veeg m’n reet af en doe m’n broek omhoog en ik voel aan mijn stramme kaken…

En ik denk: luchtig wc-papier daar zou ik iets mee moeten doen…

maandag 19 oktober 2009

de onvrede van een pavlovhond

Godverdomme.... godverdomme

Mijn pc doet raar en niet zo,n klein beetje maar gewoon kut, bagger en iedereen die me niet kan helpen moet op de brandstapel raar.

Meestal als ik al een idee heb (en dat zijn er nogal weinig de laatste tijd) zet ik een fijn muziekie op en ga achter word zitten... Een biertje of jointje erbij (tja gekregen dus het moet op...) en dan probeer ik een stukje te schrijven... Maar eigenlijk boeit het me niet meer zo. Maar nu kan dat gewoon niet meer en juist dan wil ik het...

Tuurlijk kan ik het zonder muziek, maar de magie van het ritme met de woorden en de muziek is weg...

Dus... Ik heb zin om een moord te plegen, ik weet nog niet hoe (alhoewel er zat ideetjes zijn) en ik weet ook niet wanneer... maar dat dat er aan zit te komen dat weet ik zeker...

kennelijk kan ik nix zonder het ritme van de muziek, nix zonder dat wat vroeger niet eens aan de orde was, ik ben dusdanig gemaakt in vastgeroeste ideeen dat er eigenlijk geen weg terug is...

misschien is het gewoon wel eens tijd weer een plaat of cd op te zetten... of sterker nog: de muziek in mijn hoofd weer door mijn lichaam te laten dansen, woorden te horen, melodien te zien praten en voorzichtig vragen aan mijn psych of ik de messen niet eens in bewaring moet stellen van proffesionele botklievers...

donderdag 15 oktober 2009

een avondje vol plannen ( een to do or don't lijstje...)

Het is nu een uur of half een en ik dacht eens aan wat ik allemaal wil. En dan heb ik het alleen over vanavond. Mijn hoofd zit vaak zo vol dat ik niet weet wat ik moet denken en nog vaker is mijn hoofd zo leeg, dat er niets te denken valt. En ook dat is wat ik om een uur of half een allemaal wil.

Ik wil zo graag bezig zijn met het maken van teksten en zanglijnen… in verschillende stijlen en verschillende ideeën…
Ik wil zo graag een serie zien met een gast die je moet haten of liefhebben…
Ik wil mijn koude biertje drinken zonder dat mijn lichaam denkt dat het eigenlijk tijd is voor een bittertje…
Ik wil hangen op de bank en knuffelen met mijn katjes… Ik wil om ze lachen…
Ik wil lekker tegen mijn vriendin aanliggen en mijn handen laten gaan over elk stukje huid dat ik maar kan bemachtigen…
Ik wil denken aan grappige momenten in mijn leven…
ik wil denken aan wat minder grappige dingen in mijn leven ( hoewel dat af en toe toch geweldige verhalen op zou leveren…)
Ik zou verhalen willen vertellen over die momenten…
Ik wil een sigaret draaien, terwijl ik er al (l) een brandend in mijn hand heb…
Ik wil smsen over grappige ideeën naar mensen die daar absoluut niet op zitten te wachten…
Ik wil dingen kopen waar ik totaal geen geld voor heb, (maar als ik snel ben kan ik nog dirkie proberen)

Momentje….

Ik wil pissen of schijten in een wc waar ik niet het gevoel krijg, dat mijn eikel een afmeting vormt van de grote van een kleine clitoris…
Ik wil me vasthouden aan een boomstam in een warm land, terwijl de diaree uit mijn darmen in een gat van 0,2 bij 0,2 m en een armlengte diep het zand inspuit… (ehm dat klinkt anders dan ik het in m’n hoofd had).…
Ik wil de warmte weer voelen als ik daarmee bezig ben…
Ik wil niet in herhaling vallen…
Ik wil niet in herhaling vallen...
Ik wil mijn kamers!!! Opruimen…
Ik wil weer klassieke boeken lezen (literair of geschiedkundig)..

(He!!! Cʓline lijkt me wel wat… (als arts is ie ooit in New York terechtgekomen, en het viel hem op dat de rectums (recta, aa, aa, aaaaaah) van de meeste vrouwen dusdanig verwijd waren dat er problemen ontstonden… Geen nakomelingen THAT IS…!!!)

Als voor nu, zou ik nog wel een goed fototoestel willen hebben die, zelfs in mijn handen een mooie blik zou kunnen werpen…

Momentje…

…op de vele fantastische bekken die ik kan trekken als ik zit te pissen op mijn wc, met die grote spiegel voor mijn neus (opgehangen, omdat iedereen moet kunnen zien wie hij is als ie dat doet wat elk BEEST doet: schijten…)

en ook dat is wat ik om een uur of half twee allemaal wil… slaap zacht…

vrijdag 9 oktober 2009

louis van gaal

Het is natuurlijk een uniek feit dat iemand die nog leeft, een autobiografie schrijft.
???

donderdag 24 september 2009

Een nieuwe herfst een nieuw geluid

Elke dag, elke minuut denk je als mens wel eens dat het beter kan.
Zo ook nu…

Ik heb er al eerder over gedacht, maar nu ga ik het echt proberen: Ik rook niet meer in huis…
Ik zal alleen maar roken in mijn tuin die stinkt naar kattenstront. Ik zal alleen maar roken in mijn tuin die ruikt naar de sperma van de buurman die boven in zijn slaapkamer de sexreclames bekijkt… zo hard… zo hard…

Ik zal alleen maar roken in mijn tuin waarnaast de keffer van m’n buren loopt te gillen, omdat ie zo graag eens een keer het park zou willen bezoeken… En niet alleen de droge, grijze, stenen (anti-) tuin waar zelfs een spin geen lol kan hebben (anderhalf bij twee meter!!!), moet bevuilen.

Ik ga zorgen dat mijn kamer, daar waar ik slaap, eet en ach ja je weet wel wat voor dingen ik doe, weer zuiver van lucht wordt. Dat de penetrante geur van rook niet meer mijn fijne meiden kan schaden… En wie weet ook mezelf, maar dat is van geen belang.

En als ik dan zo sta, naast de deur in mijn shirt en Indi hartverscheurend staat te mauwen, omdat ze naar me toe wil en ik naar haar (het is heel, heeeeel fris) bedenk ik dat ik dit zeker ga halen. Al zou ik maar 99 keer van de 100 besluiten dat het toch wel ff binnen kan, is het toch een keer niet. Ik denk dat ik het op z’n minst wel een dag of twee kan volhouden…

Of dus 99 sigaretten niet…

Ach ja een nieuwe herfst, een nieuw jaar, een nieuwe dag, een nieuw uur… Oftewel de dag die begint wanneer de zon valt...

zaterdag 19 september 2009

katertje?????

Ik dacht vandaag
Morgen doe ik het anders
Maar als het vandaag is dan kan
Ik nog leuren en zeuren


Vandaag grijp ik nog naar
De beproefde jaloezie
De schuld
Vraag
Vraag… vraag

Om aandacht
De roep om iets wat zo snel weer
Kan verdwijnen

Het kortstondig weten
Van wat je waard bent
Of denk te zijn

De kortstondige hoofdpijn die morgen
Weer
Verdwenen
Zal zijn

De hoofdpijn die morgen
Hetzelfde is
Maar hopelijk in het klein

De schuld
Vraag
Die niet weet waarom je
In godsnaam
Ooit bent begonnen
Met denken

Dat wat zo’n pijn geeft
Morgen
En zeker vandaag

donderdag 10 september 2009

de vulling

Sinds anderhalve week loop ik met een pijnlijke kies rond. En aangezien ik nooit kiespijn heb gehad voordat ik bij de tandarts ben geweest,. is dat nogal een wonderlijke ervaring. Elke keer als ik een glas water naar binnen goot, gaf dat een, ja wat zal ik zeggen, nare pijnscheut, die doortrok tot diep in m’n hoofd, die vervolgens een uurtje of zes bleef hangen. Dus ik besloot maar eens eerder dan normaal de tandarts te bellen.

En vandaag was het dan zo ver. En ik had het niet beter kunnen timen, want vanochtend brak een deel van de vulling af. Een mooi wit stuk. Dus of het zeker een stuk vulling was, dat is de vraag.

Om 13.00 uur was ik bij de tandartsschool. En helaas maar waar, kreeg ik iemand anders dan normaal toegewezen… Mijn vaste vrouwelijke leerling had een overvolle agenda. Wat zoiets betekend als: “Ze is weer eens uitgelopen en loopt nu met iemands gebit te klooien in een tempo dat toch ietwat te langzaam is voor een vierdejaars.”

Om 13.05 uur kwam er een jongen met krullen die mijn naam riep. “Verdomme!!!” denk ik nog “een kerel, daar gaat m’n 5 minuten-pleziertje” Want wat is er mooier dan geholpen worden door een vrouw in een doorschijnende witte broek en deze twee trappen omhoog langzaam achterna te lopen. Een geiligheidje eersteklas voor een ouwe lul als ik.

Als ik een halfuurtje in de stoel heb gelegen en alles heb uitgelegd aan de docent en leerling besluiten ze dat er inderdaad een stuk kies is afgebroken en dat niet een, maar alle drie de vullingen (ja, in een kies) verwijderd moeten worden. De vierde laten ze maar zitten die ziet er niet onaardig uit.

Om 13.45 begint de jongen mijn kiezen uit elkaar te trekken door middel van haken en klemmen. Vervolgens wordt er een roze plastic lapje over mijn mond gespannen zodat ik de kaken niet meer op elkaar kan zetten. Geeft niks dat heb ik vaker gehad. De beitel wordt erbij gepakt en hij begint te schuren en te schrapen en te hakken.

Na een lange zucht vertelt de goede jongen dat er toch meer weg is gehaald dan hij had gedacht en dat hij de zenuw door het dunne laagje kies wat er nog over is, kan zien zitten.

- “Ik denk dat de kans groot is dat ik een zenuwkanaalbehandeling” (dit wordt door word verbeterd tot zenuwKWAALbehandeling overigens) “moet gaan doen”
- “Ros dat ding er dan maar uit, daar heb ik geen zin in!!!”
- “Waarom je bent nog hartstikke jong, begin 30… 35 zelfs, je hebt je halve leven nog voor je!
- “Wat heeft dat nou te maken met de pijn die ik dan zal hebben, da’s toch niet logisch… als dat moet, pak je gewoon een tang en rukt dat ding er uit!!!”


Om 14.30 wordt dezelfde docent erbij gehaald om nogmaals even te bekijken wat het plan nou eigenlijk is. De docente vraagt om een foto die niet duidelijk laat zien welke kies dat is. Ik vertel ze dat dat het gat is, die in mijn gehemelte een rare plek inneemt. Het fenomeen is ooit besproken vorig jaar in een artikel in een blad voor tandspecialisten.
Ze weet daar niks van en mompelt iets over een eventueel idee waardoor het misschien ontstaan kan zijn en gaat dan weer over tot de orde van mijn dag…

14.35 Ze besluiten de kies toch dicht te gooien… maar dan in kleine laagjes en de onderkant belegd met een spulletje dat de bovenkant van de zenuw moet beschermen. De normale verdovingen zijn al enigszins uitgewerkt of ze werken niet goed genoeg want elke keer dat die klojo een waterstraaltje of een briesje lucht langs mijn kies werpt, verga ik van de pijn. Maar dat zal alleen maar te zien zijn aan mijn knipperende ogen, want ik ben natuurlijk wel een grote vent.

Langzaamaan bouwt hij de kies weer op tot… naja tot een kies dus. Het irritante aan de opbouw en de boringen is wel dat zelfs de ‘verharder’ pijn doet en dat ik me op een gegeven moment verslik in een stukje overgebleven vulling.

“Ah, dat zal nog een restantje zijn…” zegt ie…
…
…
“o nee, verdomd dat is de vierde vulling… als je dan alles hebt, krijg je ook alles, hahaha, nou dan moet die straks ook maar even gedaan worden.”

Afijn, rond een uur of vier en geen enkele pijnmindering later loop ik weg met de mededeling dat als ik ’s nachts niet kan slapen van de pijn dat ik dan toch echt even contact moet opnemen en dat er dan opnieuw naar de kies moet worden gekeken. En ik kan alleen maar denken dat er ooit een tijd was dat je gewoon de rotte kies eruit trok… Ok het kauwt wat moeilijk, maar goed ik heb nog vijftien kiezen over.

maandag 31 augustus 2009

mijn familie

Zwart

ik kijk in mijn ogen,
het ziet

Zwart

Niet alleen de bal maar ook
De contouren zien

Zwart

Ik kijk in de spiegel en ik
Herken mezelf niet
Het ziet alleen maar

Zwart

Ik pak het mes
Krab de spiegel open en ik zie

Zwart

Maar als ik krab, krab, krab
Komt het licht
Naar mijn ogen

Ik zie mijn zoon:
“grijp m’n vinger!”
pak, pak, pak!

Ik ben mijn vader
Omdat ik ouder ben dan
Mijn jeugd

Ik ben mijn opa
Omdat het zaad
Elke dag verspilt

Ik ben MIJN leven
Ik ben mijn bloed
Ik ben het leven
Dat elke dag gilt

“Papa, papa…
ik ben je zoon!
mag ik uw vader zijn!”


Ik krab elke spiegel open
Ik buig mijn oog
Naar het glas dat
Schittert

Ik hoop eens
Een volwaardig lid
Van mijn familie te zijn

vrijdag 14 augustus 2009

het tij

Hoewel ik verschillend denk
Over wat ik ben en wat ik doe
Is altijd het idee
Ik doe wat ik denk
Ik denk wat ik doe

Maar als ik begin te denken
Weet ik niet welk begin
Ik maak
Welk weg ik loop
Welk pad ik kruis
Welk eind ik neem
Welk god vergeven macht mij drijft

Ik doe wat ik denk
Ik denk wat ik doe
Elk jobs tij ik vind
Elk pad ik kruis
Elk eind ik zoek
Elk einder mijn oog mag vervuilen

Het geeft geen zin
Om te denken wat je doet
Of zelfs maar te doen
In je denken
Het enige wat je rest
Ís knielen
En je volledig over te geven
Aan huilen en lachen

donderdag 13 augustus 2009

echt waar mam, echt waar

Het is vandaag weer zo’n mooie avond. Ik zit zoals de meeste dagen wat te kijken naar sitcoms die ik al voor de duizendste keer bekijk. En ja dat gaat vervelen. Dit keer will en grazen. Ik vind het niet eens leuk. Onderwijl ben ik een beetje aan het lezen in een boek (met heel veel foto’s/afbeeldingen) over de vrijmetselaars. En ik ben een beetje muziek aan ‘t downloaden en luisteren.

En dat laatste geeft toch wel t meeste plezier. Vooral als ik mensen weiger van mijn soulseek te downloaden. Je krijgt dan echt de meest rare gasten aan t woord die koste wat kost van mij een plaatje willen downloaden. En ik heb er een hekel aan dat mensen dan nix terug willen geven. Het gaat er niet om dat ik iets (of niet) zou willen van hen. Het gaat erom dat je iedereen de vrijheid geeft om muziek te kunnen krijgen die hij of zij wil. En niet alleen alles voor jezelf wil houden.

Misschien zijn er een aantal mensen die bang zijn dat je een boete krijgt als je muziek aanbiedt. Misschien zijn er mensen die bang zijn dat er een virus op hun pc terecht komt. Maar in dat laatste geval dan haal je juist niets van een andere pc af. En er zullen wel tig andere dingen te verzinnen zijn waarom je niet zou willen “sharen”.

Maar goed als ik iemand weiger dan volgt er meestal eenzelfde soort van patroon in het willen bereiken van hun doel: Het krijgen van die ene plaat.

Als eerste vragen ze altijd: Waarom ben ik geweigerd? Als ik dan vertel dat ze nix delen, vertellen ze dat ze wel dingen delen. Je kent het wel, een klein kind dat pas buiten mag spelen als z’n kamer is opgeruimd en dan na vijf minuten aan de ouders verteld dat ie dat echt heeft gedaan, echt waar mam, echt waar… Vervolgens vertellen ze dat ze jou wel in de lijst hebben gezet… Ik mag wel van hen platen krijgen. Ook dan nog ben ik niet tevreden en vertel dat iedereen dat moet kunnen en niet alleen ik (ik weet het, nogal pathetisch van me, maar afijn…) En dan als laatste redmiddel beginnen de smeekbeden. En als ik dan nog steeds weiger beginnen de schofferingen. Laten we zeggen dat mijn endeldarm behoorlijk volgepropt zit met allerhande voorwerpen en beledigingen.

TK ya didn’t share
- i added you
i sorry about that
i normally add people i download from, it just forgot this time
TK just share to everyone
- thats not safe
TK offcourse t is
- could you unban me
appreciate it
i added you so you can download
TK ok I’ll check
no sorry, ya still don’t share
- i made a mistake
i forgot to add you and now i did
all i need is the last two songs
TK sorry you still don’t share, so no
- PLEAESSSSSSE
TK no
- your a fuckin asshol
TK I love you to

Kinderachtig van mijn kant? Ja volmondig ja. Maar je moet weten dat ik daar ook behoorlijk veel plezier in schep. Misschien komt het wel door feit dat ik nogal moeite heb controle in m’n persoonlijke leven te houden. En bij deze dingen is het makkelijker mensen aan hun woord te houden. Ik zal ’t een keer aan m’n psych vragen. Aan de andere kant wil iemand iets van me en hij houd zich niet aan de afspraak… Take your pick… zou ik zeggen...

dinsdag 11 augustus 2009

quote van de dag

Ja, tuurlijk heb ik anne frank gelezen. Ik vond alleen het eind wat minder.

donderdag 6 augustus 2009

zo maar ff...

Ik ben een beest in bed!!!

Geef me drie seconden en ik ben klaar...

donderdag 30 juli 2009

zo laat op de avond

Hoor

HOOR…

EN…

luister…

Ssshh ssshh ssshh

Luister als je wil?
Kan je luisteren???

Luisteren naar die stomme ideeën
Die stomme gevoelens

Luisteren naar die nare gedachten,

Ssshh

Hoor die stomme suizing…

Ssshh…

Ssshh…

Elke nare gedachte

Als een slagers ENSEMbleuuuuuhhh

TIK TIK BOEM

TIK TIK BOEM

Het is de nekslag die je hoort

KNAK

Een onvolprezen Xecutie

Want je weet: elk moment is de jouwe

Ben ik al daar?

Heb ik nog even?


Een antwoordvraagspel……???

Alles zwart wit

GELIJK

EVEN??

woensdag 8 juli 2009

lekker

Ik heb de laatste tijd erg veel zin om een stukje te schrijven… maar heb maar weinig tijd en uiteraard inspiratie. Na de laatste stukjes wil ik niet meer laat op de avond met een borrel op iets op dit blog gooien. Verder heb ik (of maak ik) er weinig tijd voor.

De laatste tijd is het zulk lekker weer, dat ik veel te vinden ben in de haven, bootjes en bijbehorende bootvluchtelingen bekijken. Ook ben ik bezig met het schrijven van teksten voor wat nummers die ik met verschillende mensen maak.. Doel? Eventueel een bandje bij elkaar scharrelen en aan t eind van dit jaar een optreden geven in de stamkroeg.

Verder heb ik geen tijd omdat het zulk lekker weer is… De katten zijn veel buiten dus ik ben ook veel met ze bezig. Oftewel de teken uit hun huid plukken.

Verder heb ik geen tijd omdat het zulk lekker weer is. Ik zit dan bij het schelpenstrandje van de zon te genieten. Het volk dat zich met bbq en heinekenbier neervlijt op het gras bekijk ik met gemengd plezier.

Verder heb ik geen tijd omdat het zulk lekker weer is, zodat het lekker is om ’s avonds een gezelschapsspel te spelen en met blote buik het kouwe biertje te drinken.

Verder heb ik geen tijd omdat ik bezig ben met seizoen 3 van de “hitserie” DEXTER. Een serie over een ‘bloedspatter’ specialist bij de politie die als hobby moordenaars vermoorden heeft. (http://www.sho.com/site/dexter/home.do , mochten mensen interesse hebben.)

Verder is het nu ook weer tijd voor de ronde van frankrijk. Dus moet ik m’n tv-verslaving weer ff toelaten


dexter

donderdag 18 juni 2009

plakplaatje(s)

Ik heb vandaag maar weer eens een plaatje laten prikken. Ik moet bekennen dat ik tijdens de daad wel wat slaperig werd... gelukkig zag ik geen sterretjes toen ik wakker werd...

vrijdag 5 juni 2009

lekker impulsief

Ik zie dat ik gisteravond weer heerlijk impulsief mijn kwaadheid en teleurstelling in de nederlandse stemmer heb geuit. Ik denk dat ik voortaan maar eerst eens even lekker een nachtje slaap voordat een schrijfsel op m'n blog wordt gesmeten!

donderdag 4 juni 2009

zo maar ff...

ik doe ff een gooi naar een korte discussie:

1:45 is werkzaam geweest, in het verzet in WO II, wat ook kan betekenen, dat je een wortel draagt in je revers, en of je wel eens anti-duitse taal uitspreekt....

Ruim 150.000 vrijwilligers bij de SS (schutzstaffel, er waren zelfs minder uit nederland gedeporteerde joden) hoeveel is dat in %: geen idee??

Ik geloof dat 1:3 fout was in de oorlog, oftewel gewillig meewerkte met het duitse gezag....

Wat ik eigenlijk bedoel met deze stompzinnige cijfertjes en uitermate achterhaalde en uit de tijd zijnde gedachten, IS... we zijn niet veel verder dan ons verstand hoopt te zijn...

Laten we niet vergeten dat Hitler GEKOZEN is.

afijn laten we ons niet te druk maken over dingen die NOG niet aan de orde zijn,
bij mij maken sommige triviale zaken iets los wat ik morgen weer ben vergeten, ik schiet me liever in de knie dan werkelijk mee te werken met welke fascist dan ook...

Tijd voor actie! Tijd voor de uitroeiing van welke persoon dan ook! De tijd is rijp om te denken aan de schifting van levens!? Tijd voor de vernietiging van de gebleekte haren, tijd voor de endlosung van een ongelovelijke gladde goebbels van onze "altijd wat we alles al willen hebbben zeggen goerroe" en "ich habe es gewust" MAN van de wereld... U weet wel

slaap lekker hoop ik

SIEG HEIL

Sieg heil

sieg heil,

eindelijk kunnen we zeggen wat we denken; de pvv (op dit moment meer stemmen dan de pvda....)
Ik voel een euforisch gevoel over me heen komen... Nu eindelijk DE gehele vrije meningsuiting in Europa!!!

SIEG SIEG SIEG HEIL

Ik heb er zin an!!!!!!

Was mijn held nog maar in leven dan konden we EINDELIJK schoon schip maken...

Ik loop al jaren me te irriteren aan mijn broer, elke keer als ik iets zeg, luistert ie niet... Zelfs niet door de MIJN BETAALDE apparaatjes... HUFTER!!!

Ik zeg afmaken zo'n gozer, je best doen en interegerelen is gewoon niet genoeg

Onze witgebleekte fuhrer zal ons eindelijk verlossen door medestanders in pak en zoetgevooisde stemmen...

Onze tijd is nu!!!!!!

Sieg heil SIEG SIEG SIEG HEIL!!!!!!