donderdag 26 maart 2009

ochtend

Er zijn van die dagen, dat je knorrend van geluk wakker wordt. De handen onder je hoofd en de warmte van je dekens... Het geluid van de wekker maakt je wel wat mismoedig, maar je hebt het gevoel dat je het aankan. Er schijnt een zonnetje dwars door de vergane gordijnen heen. Een heerlijke opening verraad de zon. Mijn meissies strekken de rug, net als ik dat doe... De een komt langzaam op gang door enigszins verwilderd de slaap van zich af te gooien, zich langzaam strekkend uit de bermudadriehoek van mijn in foetushouding liggende benen. De ander, die zich een hele nacht heeft genesteld in de holte van mijn borst en buik, sluipt naar mijn mond... ff ruiken, ff neuzen...

Samen kijken we naar de zon, doen een poging in elkaar te kruipen. We knipperen naar elkaar en mijn hand gaat over de ruggetjes en als vanzelf vallen ze om... even de buikjes aaien, even de neus, even zoenen... En na een paar keer luidruchtig te hebben gegeeuwd, alsof ik een wookie nadoe sta ik op...

Ik verlang dan naar vloerverwarming en koude sneeuw die buiten ligt. Mezelf bijna verwennen met een heerlijk glas gluhwein of warme choco met rum. Een horrorfilm die alle kneusigheid versterkt en dan als ik weer zo zat ben als een aap... lekker in het zonnetje liggen woelen met mijn meissies... een mooie plaat op en maar staren naar de zon... Totdat je blind wordt van het verblindende licht en gek wordt van blijde gedachten... Net zolang tot je compleet uitgemergeld de kermis van je plafond en de achtbaan in je buik hebt bedwongen en weer wacht op die mooie ochtend, de neuzen bij elkaar en vrijen alsof je nooit een vrouw hebt gehad...

donderdag 19 maart 2009

Egypte

Na twee biertjes in de trein te hebben genomen viel het inchecken van de bagage redelijk mee. Je papiertje laten zien, ff de koffers laten wegen en voor we het wisten waren we klaar. Dan alleen de douane nog... maar zelfs dat viel mee... Ik hoefde niet eens m'n gehele broek uit te trekken. (Ik had mijn rituele ontwijdingsmes niet in mijn handbagage gestopt... en dat was maar goed ook, want er waren behoorlijk wat mensen die een ware "goddelijke" castratie verdienden.)

Wat te doen, wat te doen... Zoveel tijd over en de moderne mens weet niet zijn tijd goed in te delen.... Dus: Eten, drinken en de doorzichtige tas volstoppen met hopelijk goedkopere spullen dan thuis... In mijn geval een literfles whiskey. Meer mocht een vriendelijk ogend mens niet meenemen. Na meer te hebben uitgegeven op Schiphol dan in de hele vakantie in de woestijn, stapten we in het vliegtuig. En daar kwamen de altijd weerzinwekkende, onogelijke en snobistische dames. Zij die het eten en de drank uitdelen op zo'n vlucht... De dames die ruiken naar pasgewassen linnen luiers en overdadige, dus dure parfums, die je ondertussen aankijken alsof je net bent klaargekomen op de stront van de krijsende babies die niet in toom te houden zijn. Babies, waarvan de moeders uit voorzorg al een mondmasker hebben voorgedaan...

Maar goed. Na een vlucht van ongeveer vier uur en drie wijntjes en twee whiskey's later kwamen we in Cairo. Het was plaatselijke tijd een uurtje of twee en we kwamen aan in het hotel. En daarna... uitslapen.. half tien gingen we naar de prachtige verbeelding die de pyramiden zijn...

En ja ze zijn prachtig. Als je ze van dichtbij zo ziet (althans wat je er van kan zien!) geeft het een dusdanige energie dat je als rechtgeaarde atheist, god of de goden om je heen voelt... Het is bijna niet te beschrijven... sterker nog: Het is niet mogelijk... Zo vreemd...

Met een gebogen rug en de knieen in negentig graden loop ik naar beneden... Mijn haar schuurt van het zand en mijn kleding smeekt om vocht... net als mijn keel... het wordt warmer en warmer... Buiten waar mijn moeder en de gids staan, is het maar een graad of 20. En binnenin dat driehoekige gevaarte wordt het alleen maar warmer en warmer... een simpele sauna is niet genoeg... Tigduizend ton steen leunt op mijn schouders, de longen schreeuwen om lucht... verse lucht... maar ook mijn hele spierstelsel verslapt

donderdag 12 maart 2009

erbarme mich (de teneergang van een simpele ziel)

Er schalt muziek uit de stereo. Waarschijnlijk een requiem... Mozart... De pijn in het lichaam, elke bot, elke zenuw, elke huid sterft bij de aanraking, zelfs de denkbeeldige...

Ik heb een nare smaak in mn bek, alsof ik na al die jaren een stuk vlees, ongekookt, ongebakken in mn mond heb gestopt en als een een gek heb lopen kauwen en achter mn kiezen heb verstopt.

Als ik zo wakker wordt en mijn hoofd krampachtig draai naar de slaapkamermuur, zie ik de dikke tieten van de playmate op mijn playboykalender... ik walg... Ik sla mn linkerhand naar het open gedeelte van het bed... en woel in iets nats...

Langzaamaan begint mijn verdorde geest, een herinnering te vormen...

Met uitgestreken gezicht zit ik weer op de bank, tv kijkend, en zie ik ze langsglijden, die irritante, kleine mensen, maar eentje springt er uit...

Het is Bach wat ik nu hoor: Erbarme dich... mein gott... en ja, dat is het...

Na een kwartier te hebben gekeken naar die verveelde gezichten, die flirtige schouders, die lonkende blikken schijn ik het besluit te hebben genomen: Ik pak 'r...

Ik kijk naar links in mn bed en zie het levenloze lichaam van mijn meissie liggen... de buik opengereten van kut tot borst en een dode blik...

Ik grijp naar mijn pijnlijke lichaam, er ligt koud staal naast mijn been... mijn handen wassen zich in bloed... het vlees van mijn heupen in de mond...

En ik kauw, kauw, kauw...

dinsdag 24 februari 2009

Egypte

Aanstaande vrijdag ga ik op vakantie. Een fijne tien dagen. De dagen meegeteld dat we vliegen.
Dus eigenlijk acht dagen.
De dagen meegeteld dat we in de nachttrein en bus zitten.
Dus eigenlijk zes dagen.
De dag meegeteld dat we in een bus zitten naar een optionele site (Abu Simbel).
Dus eigenlijk maar vijf dagen.
Affijn, een fijne vijf dagen dat we heerlijk als een hond in het zand kunnen rollen en kunnen genieten van stoffige pyramiden, een misvormde stenen leeuw en tempels uit lang vervlogen tijden.

Ik pretendeer zo nu en dan een beetje te weten van wat er is gebeurd in het verleden. Zo ben ik nogal ontstemd over het "feit" dat de reisorganisatie uitlegt dat de pyramiden zijn gebouwd door honderdduizenden slaven. Ach ja een klein foutje, denk ik... Helaas een foutje dat al een decade terug, is weerlegd door archeologen. Maar goed dat willen we graag geloven. ' Vroeger onderdrukten ze de mensen om grootse dingen te doen'. Het "echte" feit is dat de normale mens toen gewoon vrije tijd over had, omdat hun land voor minimaal vijf maanden overstroomd was.

Toen de Hellenen en Romeinen, Egypte bezochten en uiteraard het voedsel (graan) wegkaapten, was de Egyptische beschaving al oud. Wat heet, zo oud dat er een bepaald ontzag was. Romantische jongens die Romeinen. Wat ik pas sinds kort weet is eigenlijk best wel frustrerend... ik heb het nooit geweten. Maar waarom is de Egyptische cultuur zo lang bewaard geweest en heeft het zolang kunnen bestaan? Dat is om maar een simpele reden: Het ligt ingesloten in de woestijn. Dit klinkt niet vreemd (en is het ook niet), maar het is wel een illusie armer. Je verwacht van een groot rijk dat het door de cultuur en door hun inventiviteit zich boven andere culturen uitsteekt en daarom zo lang kan bestaan. Maar dat is dus niet zo. Het was gewoon moeilijk aan te vallen... woestijn, woestijn, woestijn... Eigenlijk was het dus een moeilijk bereikbaar en "onvindbaar" rijk.... Ze hadden alle tijd om zo geavanceerd te worden. Oke, ze hebben jarenlang in hun nakie rondgelopen, maar dat neem je als welgeklede moderneling op de koop toe... Geef mij die Grieken of Romeinen maar...

Maar goed, eerst zien dan geloven. Ik heb geen idee wat voor een invloed de oude cultuur op me zal doen. Ik heb ook in Truva (Troje) rondgelopen met dat afzichtelijke touristische paard wat er staat. En de ongelofelijk slechte opgravingen die Schliemann daar heeft gedaan. Hij die als een woeste barbaar de grond heeft opengetrokken en de ene na de andere Troje heeft geslacht zonder het stoffelijk overschot in herkenbare staat achter te laten. Maar ik voelde de aanwezigheid van Achilles, Hector en Oddyseus en al die andere helden. De helden waarvan mijn vader vertelde op weg naar het zuiden van Frankrijk of op weg waar dan ook... Ik wilde de verhalen altijd horen... Die verhalen heb ik minder met die Egyptenaren. Hoewel ik graag nog de penis van Osiris zou willen vinden... Dus...

Dus vrijdag.. Een ritje van vier uur in een KLM-toestel, ff wat eten en hopelijk wat drinken. Gelukkig is er een aanslag in Cairo geweest... De mensen aldaar zijn bang dat de touristen wegblijven. Ik zie dat toch als iets positiefs! Dan hebben we geen rijen bij de tombes en musea. Bij de souvenirs zullen ze eerder tevreden zijn met een iets te laag bod en wie weet kan ik nog een geinige mummieschedel op de kop tikken.

zo maar ff...

Sjuul Paradijs (hoofdredacteur 'De Telegraaf') dat moet toch een pseudoniem of grap zijn???

zondag 22 februari 2009

zo maar ff...

Heerlijk zo'n zondagochtend. Kijken naar een lithurgische dienst. Is het niet vreemd dat elke vrouw een bril draagt? Hoe kan een passievolle religie zo'n ontzettende zouteloze muziek voortbrengen... En zulke ontzettende lelijke vrouwen... Daar moet toch een verband liggen... Ik kijk toch liever naar van die geile negerinnen uit amerika die lekkere soulvolle kristenhondenmuziek maken dan die in geen velden of wege te bevinden sexualiteit van die uit de achterhoeken van de nederlandse heiden dichtgeplamuurde poezen die het woord lul (letterlijk en figuurlijk) niet in de mond nemen. Maar goed laat ik zo vroeg nog geen oordeel vellen... Het is godzamme liefhebbe te vroeg om zelfs maar een beetje fatsoenlijk na te denken... Laat staan een stukkie te schrijven die ergens op slaat. (btw ik weet nog steeds niet na al die jaren wanneer een v een f is en...) ik ga nu me ff laven aan de onvoorwaardelijke liefde van m'n poezen... biertje erbij... peukie... en dan weer lekker pitten... zo maar ff dus...

zondag 15 februari 2009

zo maar ff...

als iets zeker is,
waarom twijfel je dan?

donderdag 12 februari 2009

jahwe niet op bezoek

Het is nu een uur of drie en de mensen van god zijn er nog niet. Kwam ik zondag dan toch te wazig over? Ben ik dan een verloren zaak? Ben ik het niet waard om gered te worden? Of is gewoon mijn deurbel weer eens ouderwets stuk? Dat moet zulke mensen toch niet tegen houden? Heb ik voor janlul schema's aangelegd en in de bijbel gelezen. Wat moet er van de wereld terechtkomen als zulke lieden niet meer te vertrouwen zijn? Of was dit te verwachten? Ach nu heb ik lekker een vrije middag.

jahwe op bezoek

Op een of andere manier heb ik zondag afgesproken met wat jehovagetuigen. Misschien was dat in mn vorige blok al te lezen. Dus morgen om 14.00 uur staan ze weer voor m'n deur. De wc moet nog gedaan worden, net als de afwas... Ze moeten wel een lekker koppie koffie of thee kenne krijge enne... een beetje skoon skijte.

Het klinkt stom maar ik heb er zin in. Ik zag de dame in kwestie zondag wat haperig citeren uit het boek daniel dus die moet ik vanavond nog even doorlezen. Vooralsnog blijkt onze daniel in kwestie nogal magische dromen te kunnen uitleggen en zelfs de droom kunnen raden van de heerser nebukadnesar.

De daniel (de latere koning van het verenigd jodenrijk) is gekidnapt samen met (een boel) andere joden en moet goed opgeleid de tiran nebukadnesar raad geven. En dat doet hij dan ook. Wat mij opvalt in de eerste twee pagina's van dat boek is dat deze daniel flink collaboreert met een buitenlandse indringer annex dictator. MMM. Dat is dus de grote koning daniel... Die van de joden en van de christenen.. (Van de christenen omdat hij dingen ziet in een Visioen (ahum) waaruit blijkt (later dus) dat jezus de rechtmatige koning van het hemelse rijk is en, en... naja... u voelt wel, stof die mensen eeuwenlang heeft verdeeld, maar ondertussen niet meer is dan een slecht verteld sprookje. Of is legende een beter woord?

Vanavond dus niet te veel zuipen en de stof een beetje eigen maken, want ik heb morgen een hoop uit te leggen... Je krijgt niet elke dag de kans zwaar gelovigen te bekeren tot het nihilisme, atheisme of voor mijn part de agnostische overtuiging. En als het moet kan ik altijd nog een rondleiding geven in mijn wc. Daar waar van elke overtuiging wel een beeld te vinden is: Leuke iconen van het katholicisme, verschillende kaarten met goden uit het hindoeisme, overtuigende foto's uit het dierenrijk, dode soldaten van het nazisme, lappedag foto's van het alcoholisme en uiteraard de kleine plaatjes van neukende oude grieken die het sexisme weer een heel andere dimensie geven...

Maar zover is het nog niet. Eerst ff lezen wat de bijbel zegt en dat weerleggen. Het zal een zware strijd worden die ik zal verliezen... Maar het pad tot bekering is nodig en desnoods te volgen in martelaarschap. Mijn geloof is sterk en ik voel de alomtegenwoordigheid niet in mij en dat zal mij sterken...

dinsdag 10 februari 2009

ik drink mijn gifbeker

Ik kruip in mijn steeg
ik boer, ik hik
ik kruip
ik kruip

De deur opent
en met speels gemak
glijdt het bier
uit de slokdarm
het vuur dovend

Ik kruip
ik kruip
langs de stront van de hond
ik kruip
ik kruip
langs de eigen idealen
terwijl ik nooit heb geweten
waar ik voor stond

En als ik met een verdorde strot
mijn hoofd hijs
uit de heerlijkheid
van de slaap
de voordeur open
voor god
staan ze daar met frisheid
te verkondigen
dat de wereld is verrot

geef me een week
te zien wat is
zonder zorgen te maken om
morgen
geef me een week
om te zien
of er werkelijk iets is
verborgen

maar voor nu
laat me kruipen
en kruipen
en niet morgen

dinsdag 3 februari 2009

ga zit en schrijf....

Zoals een groot Amerikaans schrijver ooit over zichzelf vertelde:" Als ik een paar biertjes en wat whiskey in mijn bijzijn heb, en ik ga achter mijn tiepmachine zitten, dan vloeien de woorden vanzelf op het papier." Ik ken dat... maar ik ga maar weinig achter mijn computer zitten de laatste tijd... om te schrijven... that is... Wel om me te ergeren. Aan de godsgruwelijke traagheid, onvoorspelbaarheid en het no-nonsense beleid dat mijn pc voert. Of eigenlijk het no-everything beleid eigenlijk. Een film downloaden lukt, maar het afspelen heeft ie geen zin in... Of het beeld vertoont de beelden in een langzaam tempo met het geluid tien keer zo snel... Of het beeld gaat goed en dan is er geen geluid te bekennen. (Of het is nu echt tijd m'n oren uit te spuiten.)

Het heeft altijd lang geduurd voor mijn pc iets te voorschijn toverde. Mijn pc is van bakkeliet en uit de steentijd zoals mij wel vaker door mensen is verteld. Maar eigenlijk maakte me dat niet zoveel uit zolang ik maar een programma kon gebruiken die mijn muziek afspeelde op de manier die ik graag heb... En dat doet ie nog steeds, en dat snap ik dan weer niet. Oke soms heb je een onverwachte break in een nummer die geen breaks kent. Maar daar lig ik niet wakker van. Tenzij ik in slaap ben gevallen met een plaat die lekker hard is en na een half uur weer begint te beuken bij het begin. Maar met een goede borrel op merk je daar weer niet zoveel van. Hoewel...

Er was laatst een onderzoek. Zoals er zoveel door onze strot wordt geduwd via domme tv-programma's, quasi wetenschappelijke bladen of internetsites. Het "feit" dat als je slaapt in de stad, je onrustiger de dromen zoekt en gestoorder wordt, door een geluid dat maar een fractie van een seconde hoeft te duren. En dan gaat het niet eens over het alloude onderbreken van je REM-slaap, waar mensen knettergek van worden. Maar om iets simpels in je derde slaapfase... Afijn zo interessant, dat het zelf op te zoeken is. Ik ben halverwege dit verhaal zelf, wat iemand me vertelde, afgedwaald in het biertje dat voor m'n neus stond.

Op het moment zelf, nu dus... lekker wakker. Dus dacht ik, laat ik die verdwaalde gedachten maar eens ff op papier zetten. En na een halfuur gezocht te hebben naar word, blijk ik dat niet meer op mijn pc te hebben. Ook fijn. Het biertje is in m'n bijzijn dus ga maar los, maar nee...

En na zo een tijdje heen en weer te hebben gekloot met m'n pc ben ik totaal de gedachten kwijt die ik wilde oppennen. Ik dacht volgens mij aan het vraagstuk van Israel en de gazastrook. Mijn enorme verdeelde gedachten daarover... Aan de ene kant uiteraard de manier waarop de Joden in Israel zichzelf isoleren en proberen de verkiezingen te winnen (met de grote joodse lobby in het westen) en aan de andere kant de anti-judaese gedachtesprong die ook meer de overhand lijkt te krijgen... Maar als ik dan bekenden, uitspraken hoor doen doen die toch op z'n minst anti-semitisch aandoen, krijg ik toch benarde gevoelens. Aan de andere kant zijn, hoe je het ook went of keert, ook de palestijnen semieten. Er is geen hond die werkelijk kan zeggen dat zijn moederteef daar vandaan komt. Als je maar ver genoeg teruggaat, zou ik je ook kunnen vertellen dat ik de "mensenzoon" ben die de profetien hebben aangekondigd. Als een soort traagheid in het beeld... als het vervormde geluid dat nagalmt in de oerknal... Ik ben of ben ik niet...

Maar ik ben geen afstammeling van Daniel of zelfs maar van Ali of van wie dan ook. Ik ben maar een gast op deze verschrikkelijke aarde die ook, zo ontzettend lekker kan zijn. Ik ben maar een afstammeling van mijn ouders. Ouders waarvan ik altijd heb gehoopt dat ze verstandig zouden zijn. En dat zijn ze... maar niet waarop ik had gehoopt... Ik leef in de veronderstelling dat ouders zo verstandig zouden zijn... geen ouders meer te zijn, of ook maar te willen worden. De eigen verlichte gedachten aan te wenden en niet meer een aap af te leveren waarbij ze hun stront in de bek van hun eigen kinderen proppen en zeggen dat het voedzaam is.

Maar ach... het probleem met pc's is vaak dat er wel hier en daar een programma zit, waar de inkt en het papier dicht tegen elkaar aan liggen... dat er geen mogelijkheid is om de correcties uit te voeren, die nodig zijn. En ook hij, die net de asbak aan z'n mond zette, omdat ie dacht dat 't z'n biertje was, kan beter zijn gedachten in de break gooien die het heel zeker nodig heeft. En dan lekker luisteren naar de muziek die om hem heen gloeit, brandt en vurig strijd om te overleven.

maandag 19 januari 2009

Druk druk druk (de farce die ik heet)

Ik heb t druk gehad deze laatste paar weken van 2008 en de eerste week van 2009. Heel druk met het verkankeren van m’n longen en het verzuipen van míjn brein. Uiteraard was daar de voorbode van de kerst en de donkere dagen. Het te vaak naar de kroeg gaan. In de kroeg mezelf voor schut zetten door in de rol te kruipen van overenthousiaste dronkelap. Hier en daar mensen beledigen door precies de verkeerde provocerende opmerkingen te maken. Buik vooruit, armen wijd… in de ene klauw een sigaret en de andere een bier. Een klassiek geval van overacting.

En nu... tja. Nu al drie weken, drie dagen per week de alcohol laten staan. (Of zijn 't pas twee weken?) Op de dagen dat ik er geen reden toe zie een biertje te pakken, pak ik geen biertje. Rationeel gezien erg goed van me... tap tap tap op de schouders.
En tap tap tap met de voetjes. Ik ben aan het fitnessen op een wijvencomputer, aan het sporten op een wijvencomputer. En zo fanatiek dat ik soms een uur of vier aan het tennissen ben. Het gevolg: tennisarm. Ik ben zo serieus bezig dat ik zelfs bijna ben begonnen met joggen. Het moet toch niet gekker worden.

Toch is de behoefte om te drinken niet geheel weg. Vaak is drinken de bron om iets te schrijven. De woorden vloeien wat sneller uit mijn hoofd de pc in. En niet alleen met schrijven... Ook met het zingen en verzinnen van melodien bij het horen van een gitaarstukje heb ik een versnapering nodig (maak ik mezelf wijs... maar wijs is wijs denk ik dan... misschien dan toch een beetje, waarschijnlijk een beetje...)

Ook daar ben ik mee begonnen. Het maken van liedjes met heel iemand anders dan de band 'two headed dog' waar ik in speel. Minder schreeuwen en wat meer zingen. Het gaat aardig, maar twijfel sluipt altijd rond in het hoofd. Het idee dat het niet klinkt, is groot. Ook al zeggen mensen iets anders. En dan denk ik weer aan een biertje... Het redmiddel om niet te lang aan iets negatiefs te denken, het gevoel te krijgen een extra arm te hebben om te boksen tegen mezelf. Maar als dan de trek weer verdwijnt, hoor ik mezelf weer uitkafferen... Ik hoor me de zwakte vervloeken... De farce die ik heet...

En toch... de winst is daar, door te zien dat je met mensen om kunt gaan zonder die extra arm. Ik kan nu ook zonder arm een winkel in en soms zelfs genieten van dingen die ik voorheen haatte. Ik kan de rust bewaren wanneer dat nodig is. De rust die nodig is om mezelf niet meer te spelen.

dinsdag 16 december 2008

warmte

Ik heb het koud. Buiten is het een graad of twee. Binnen heb ik besloten om het wat tropischer te maken. De kachel niet zoals gebruikelijk op de kou van 19,5* ingesteld, maar op een heerlijke dertig*. Ik wil even niet denken aan het milieu of de droge huid die ik krijg. Ik wil de hitte voelen als een lekkere warme deken over me heen… Er is nog acht graden te gaan.

Ik mis de tropen. In een hotel waarin ik met een glas wijn of een halfkoud biertje op een balkon zit met alleen mijn onderbroek aan en een boek op m’n schoot. Achter me, op het dak van het gedeelte van de keuken van het hotel, lopen dan de apen met drie of vier te gelijk en de moederaap heeft een babyaap aan haar nek hangen.

Maar nee… Met nog zes graden te gaan zit ik in m’n t-shirt te kijken naar het scherm van mijn pc. Een docu waarin de schrijver met open blouse en ijskoud biertje, zijn zwartgallige visie op vrouwen, de natuur, drugs, de mens en al hun tekortkomingen en de drank die alles tot leven wekt, blootlegt. Ik word wat enthousiaster. Maar vooral doordat ik weer word meegetrokken in een wereld van warmte en drank.

Als ik dan zo langzaamaan word meegezogen in de warmtedeken, moet ik opeens denken aan een incident uit m’n jeugd. De tijd dat ik nog sportte (althans fanatiek) Ik ben eens op judokamp geweest.
Op de kamers in papendal, waar je met zo’n acht man op een kamer sliep, had je douches… Maar je mocht er niet douchen. En toen ik, verlangend naar een hete douche, bedacht dat we dan een sauna konden maken door alleen de warme kraan open te draaien, liep dat plan iets anders dan gepland. De gehele kamer was gehuld in de stoom van de douche en hier en daar bleken er gaten te ontstaan in de muren. Geen idee waarom, maar alles leek wel lek.Uiteraard was er een straf. Mijn argument dat we niet letterlijk hadden gedoucht, maar alleen de kraan hadden open gezet, werd niet serieus genomen.

Met nog zo’n drie graden te gaan begin ik eindelijk wat rozig te worden. Het koude biertje smaakt goed. De sigaret brandt vrolijk. En de ontspanning in mijn lichaam begint te komen. Niet meer die stramheid die de kou je geeft. Helaas is dit maar tijdelijk. Het zal zo tijd worden om de ramen open te doen en de frisse lucht weer een kans te geven… de longen te ontlasten en de hersenen de zuurstof te gunnen die zo hard nodig is. Ik denk niet dat ik de 30* haal.

12 jaar oud en ik wordt gewekt rond een uur of twee ’s nachts. Iedereen die om welke reden dan ook straf verdient, wordt uit zijn of haar bed gelicht… straftraining. Aangezien de sporthal niet open is, wordt er een alternatief bedacht. Een parcours van een km wordt uitgezet en iedereen moet lopen. Om de minuut wordt er een order geschreeuwd: “KIKKER, spring als een KIKKER”, “op de BUIK en SLUIP over de grond” of “loop op z’n hondjes”, wat wil zeggen op handen en knieën.

Ik zelf prijs me gelukkig dat ik een nachtbraker ben. Ik heb m’n kleding en schoenen nog aan. Er lopen wat gasten rond in enkel een pyjamabroek. Als ik na een uurtje of drie terug op de kamer zit, zie ik de schade bij een maat van me: Gescheurde teennagels en met stront besmeurde hielen, tenen, knieën, handen en zelfs op de neus…

Zonder het te merken is het 30* in mijn huis geworden. Ik voel me goed, maar mijn armen en benen slapen zo erg dat ik even een minuutje of vijf nodig heb om ze weer in beweging te zetten. Ik neem me voor nog een biertje te nemen, lekker koud en dan hopen op een mooie droom.

dinsdag 9 december 2008

Gepokt, gemazeld en geschubd

Het gaat goed de laatste tijd. Ik weet mijn gedachten te verstrooien, mijn lichaam in beweging te zetten en helder na te denken over het hoe en waarom dingen zijn. Altijd moet ik denken aan de filosoof Schopenhauer en zijn eerste stuk over de wil. Niet dat ik dat ooit heb gelezen heb. Ik heb het wel een paar maal geprobeerd, maar laten we eerlijk zijn: filosofisch denken, is wat anders dan over die gedachten lezen, laat staan begrijpen. Wie heeft nou de ethica van Aristoteles gelezen. Wat een onzin… denk ik.

Maar goed de ‘de macht des willes’, een geinig boekje over wat we willen en wat we kunnen. En wat ik begrijp uit de samenvatting van een alinea of twee, is dat we wel een wil hebben, maar dat we niet kunnen doen wat we willen. Elke vlieg die we tegenkomen is van invloed op wat je kan en wat je wil. Of om het duidelijk te maken: Je wil elke vrouw besteigen die je tegen komt, maar je lul krijgt niet het bloed waarvan je vind dat het recht op heeft.

Zo ondervind ik het ook de laatste tijd. Niet dat ik elke vrouw wil besteigen… (je moet wel schiften), maar ik word beperkt door een nieuw fenomeen in m’n lichaam. Ik heb alle kinderziektes gehad en alles (letterlijk) overleefd, maar nu heeft een fijne huidziekte zich genesteld in mijn armen en benen. Een plek of tien op elke arm en been, die het midden houdt tussen psoriasis en lekkere 2de graad’s brandwonden. Net als de waterpokken in mijn jeugd jeukt het zo, dat het echt pijn doet. Denk dan aan een diepe wond die continu besprenkeld wordt door jodium.

De zalf van de dokter maakt ’t niet bepaald beter. Als iemand een idee heeft over hoe een brandwond eruit ziet. Die weet wat ik bedoel. Ovale plekken en zo diep de huid ingedrongen dat je de witte uiteinden van de adertjes ziet liggen en geen huid te bekennen. Ik weet dat het geen psoriasis is, want daar heb ik plaatselijk ook last van en dat jeukt (bij mij) niet zo erg als deze plekken.

Maar goed om dit verhaal even af te maken. Als je geestelijk best aardig in je vel zit betekend dat nog niet dat het lichaam zich ook zo voelt. Wie weet is het wel een geinige variant van malaria opgedaan in een Aziatisch land. Want de laatste keer ben ik domweg mijn Malarone-pillen vergeten mee te nemen. Niet bepaald verstandig in een tropisch gebied. Maar ook dit zal wel overgaan en kan ik lachen om de nieuw verworven littekens die al talrijk mijn lichaam versieren. Je moet gewoon niet alles willen.




donderdag 27 november 2008

bloed prikken 2 (de waarden)

De uitslag is binnen. De waarden van mijn bloed zijn gemeten. De lever is niet aangetast, net als de nieren. Dus al dat jaren werk is voor niets geweest. Aan de andere kant is mijn cholesterol te hoog, net als de waarden van m’n schildklier.
‘Drinkt u alcohol’ vroeg de dokter.
‘Met heel mijn hart’ was m’n antwoord.
‘ah, dan kan ik de hoge waarden wel verklaren. Vind u het erg als er nog een keer wordt geprikt over een maandje of zo, want hoewel de waarden niet verontrustend zijn, zijn ze wel wat hoog.’
‘Ja, hoor, ik kan nog wel wat bloed missen. Ik hou toch nog wel een litertje of wat over, toch?’
‘Alleen dan moet u wel twee dagen nuchter blijven. Of gaat dat een probleem worden?’
‘Dat gaat een probleem worden.’
‘Ehm, oke in dat geval moet dan wat minder drinken dan normaal en om twaalf uur niks meer tot u nemen, gaat dat lukken?
‘Dat weet je nooit, het kan zo maar eens gebeuren.’
‘Oke, dus u doet uw best?’
‘Dat weet je nooit, het kan zo maar eens gebeuren.’

Ze pakt een formulier en kruist de betreffende onderdelen aan en krast de codes in de bovenhoek. Na het A-4-tje aan me te hebben gegeven, vraagt ze of dit alles was. Ik ontken:
‘Nee, een derde bal is iets goeds toch?’
Ik laat m’n broek zakken en trek de twee al volgroeide ballen naar de zijkant. Een prachtige paarse bobbel naast mijn zak springt in het oog.
‘Hij komt en gaat wanneer ie maar wil, maar heeft wel de neiging groter te worden dan zijn broeders.’
Ze wrijft met twee vingers over de bal en fronst een beetje. ‘Heeft u werkelijk het gevoel dat het een testikel is?’
‘Nee, niet echt maar ik wilde even een vrouwelijke hand daar waar ie de laatste tijd het hardst nodig is.’
‘Mmm, oke het is een onderhuidse ontsteking en die gaat vanzelf weer weg, maar kan ook weer zo opnieuw opduiken. We kunnen het wegsnijden?’
‘Nee, laat maar. Ik ben niet zo van de scherpe voorwerpen in die regio.’
‘Dat was het?’
‘Dat lijkt me wel, ja.’

Op de fiets naar huis zit ik wat ongemakkelijk op het zadel, drie ballen zijn moeilijk te verdelen. Maar ik fiets zo hard ik kan naar huis. Ik heb een ietwat droge keel.

dinsdag 18 november 2008

donker

Ik weet niet wat ik heb de laatste tijd. Ik heb het koud, mijn geest is leeg, verward en vooral down. Eigenlijk weet ik wel wat ik heb, want ik heb het bijna ieder jaar. En veel mensen zullen het misschien wel herkennen. Een ongelofelijk gevoel van eenzaamheid en een onrust in het lichaam, zo erg dat twee minuten stilzitten af en toe een onmogelijkheid is.

Kijken naar een film of serie is niet te doen, omdat ik elke keer weer opsta om wat te eten te maken en dat eten vervolgens weer wegstop, omdat ik geen trek heb. Ik vergeet dat ik de muziek heb uitgezet en hoor toch telkens weer hetzelfde liedje. Ik ga naar de wc terwijl ik niet moet. Ik staar soms een oneindigheid in het niets van mijn computer en besef pas later dat die oneindigheid maar een paar minuten duurde en dat de dag en avond nog lang is. Ik heb geen zin om me te wassen en geen zin om me smerig te voelen. Dus ik stap onder de douche die zo heet is dat het op een gegeven moment pijn gaat doen in mijn schouders. Als ik me dan afdroog ben ik vergeten zeep te gebruiken.

Ik speel wat met de katten maar na een tijdje voelt het lichaam zo zwaar aan dat ik moet liggen op de bank. Daar draai ik een sigaret en als ik die opsteek zie ik het aan de andere kant van de kamer roken uit de asbak. Ik doe dat uit en loop naar boven om de was te doen. Boven gekomen blijkt de was al opgehangen en zelfs al droog te zijn zonder dat ik me kan herinneren dat ik die was heb gedraaid.

Maar dat alles geeft niet want het is vanzelf weer over, zonder precies te weten wanneer. Maar meestal begint het te verdwijnen als de zon de overhand gaat nemen in de dagen. Ik hou van de hitte die eigenlijk nog veel te weinig voorkomt in Nederland. Het vreemde is wel dat ik een nachtmens ben en graag een zo’n donker mogelijke zonnebril draag zodat het lijkt alsof het avond is. Ik hou van warmte en van feestdagen wanneer ik zelf mag besluiten wanneer het een feestdag is. Misschien komt het daar wel deels door.

donderdag 13 november 2008

bloed prikken

Eens in de twee jaar hoort een persoon die pillen slikt ter bevordering van zijn geestelijke gezondheid, bloed te prikken. Nooit geweten, ook nooit bij nagedacht. Ik kan niet zeggen dat ik bang ben voor het aftappen van wat bloed. Gewoon een naaldje in de arm, buisje erbij en gaan. Het is de eerste keer voor mij in de ruim acht jaar dat ik de legale xtc slik. De wondermiddelen van de psychiatrie. Ik vraag me alleen af waarom de mensen die mij geestelijk proberen bij te staan, nooit eerder het idee hebben gehad om mij te laten testen. Eens in de twee jaar moet alles gecontroleerd worden, zo men zegt. Misschien komt het wel door het vuistdikke dossier dat ik elke keer bij de begeleider in de handen zie liggen. Meestal ligt dat opengeslagen op het vel wat beschreven is met het verslag van het voorgaande gesprek. De rest is vaak moeilijk te vinden.

Elke keer als ik bij de psychiater kom, niet bijzonder liefkozend “de stuffrokende indiaan” genoemd door een mede drinker en “hulpbehoevende” vriend, ligt zijn pakje marlboro naast de pen en het dossier. Meestal heet ik Martijn of Jeroen, of ‘o nee, je bent zijn broer natuurlijk.’ Veelal krijg ik de halve doses medicatie meegestuurd die ik in een maand nodig heb, omdat hij met mij besproken heeft te minderen, terwijl ik kennelijk bij dat gesprek niet aanwezig ben geweest. Maar dat geeft niet, zoveel patienten op een dag is niet makkelijk en zo nu en dan vergeet je wel eens dat je horloge 16.00 uur aangeeft in plaats van 17.00 uur. De tijd om af te taaien en lekker relaxed op huis aan te gaan.

Maar morgen moet ik dus bloed prikken. Even testen of de nieren nog werken, de lever (uiteraard), de schildklieren en mijn cholesterol. Vanaf tien uur nuchter werd me verteld. Dat geld voor drinken en voor het eten. (Ik vraag me af of daar ook het drinken van water bij hoort.) Ik heb nog speciaal gevraagd of alcohol nuttigen werkelijk niet bij het nuchter zijn hoorde. En ik kreeg het serieuze antwoord dat dat het geval was. Gelukkig kreeg ik van een ander het advies dat twaalf uur makkelijk als uitgangspunt genomen mocht worden. Ook de vraag wanneer ochtendurine, ochtendurine is, was geen simpele vraag. Ik sta tegenwoordig rond een uur of half elf op, maar ik moet gedurende de nacht wel twee tot drie keer naar de wc. Welke plas mag ik rekenen tot de juiste ochtendurine. Wie van de drie zullen we maar zeggen.

Het is nu een uur of elf, dus ik heb nog een uur. Ik heb vandaag welgeteld 1 tosti naar binnen weten te krijgen. En de trek in eten wil maar niet komen. Het rare is dat de biertjes des te gewilder mijn keelgat inlopen. Ik rook me te pletter. En ik vraag me af of ik vannacht wel zal slapen. Het is des te stupide omdat ik normaal gesproken daar geen moeite meer mee heb. Het aantal biertjes dat ik tot mij genomen heb, is al anderhalve keer meer dan in de laatste drie dagen bij elkaar. Hoe gek kan je jezelf maken als je de vrijheid niet hebt om dingen te laten? Hoe gek kan je je maken als je geen keuze kan maken? Gewoonweg omdat die er niet is. Gelukkig hoef ik geen keuze te maken uit zoiets triviaals als het eten van bloembollen of de rond je neus en ogen cirkelende vliegen

zo maar ff

Als je eenmaal bezig bent je neushaar te plukken, kom je er achter dat je daar best genoeg haar aan over houdt om je kale kop er mee te implanteren.

woensdag 12 november 2008

scheurtje

Afgelopen donderdag was het sinds een lange tijd weer eens benauwd in m’n kop. Een vriend van me had het idee geopperd tweedehands kleding te halen bij zo’n mooie christelijke organisatie. Nee het was niet het leger. Deze organisatie heeft een protestantse inslag. Kies zelf maar wat erger is. Wel nobel werk toch, de armen helpen?

Als ik de auto uitstap, steek ik gelijk een sigaret op. Een bijna volmaakte handeling geoefend door de jaren heen. We lopen stevig door, omdat we vroeg bij de deur willen staan. Daar aangekomen zijn we de enigen. Geen spoor van andere behoeftigen. Het feit dat we op de goede plaats zijn is wel te zien aan de auto’s… een mooi gestileerde vis op de achterbak gestickerd. Na tien minuten komen ook andere mensen bij ons staan… het zijn veelal Polen, Turken en Afrikaanse mensen.

Het is nu tien over twee en de groep wachtenden is uitgegroeid tot zo’n vijftig man. De vissen zijn te laat. Als dan de deur open gaat, stapt een baardige man naar buiten met een rieten mandje met papiertjes er in gelegen. Snel begint iedereen zich naar de man toe te douwen en probeert een papiertje te pakken. Nummertjes... Als iedereen een nummertje heeft, begint de man een verhaaltje af te steken: “We zijn een organisatie die mensen helpen die het niet zo breed hebben. De nummers zijn in willekeurig volgorde, zodat iedereen die hier naar toe komt gelijke kansen heeft. De man die ongewild geen werk heeft en hier op tijd kan zijn, tot de alleenstaande moeder die net haar kinderen hollend heeft weggebracht naar school en hier niet op tijd kan zijn om vooraan te staan.” We begrijpen het.

Ik mag met de eerste groep mee naar binnen. Binnen gekomen zijn alle mensen als sprinkhanen bezig de akker leeg te vreten. Ik zie een geinig zwart truitje en ik hou m voor m’n bast, maatje s… voor vrouwen. Ik hou van een bloot buikje, maar ik denk niet dat de mensen zitten te wachten op mijn kolossale harige gorillabuik. Een vrouwelijke vis komt naar me toe en wijst me de weg naar de mannenafdeling. Een paadje van pakweg 50 centimeter breed en drie meter lang. De mannen hebben vuilniszakken in hun linkerhand en pakken schijnbaar lukraak een trui of broek en proppen die in de zak. Verschillende truien liggen op de grond en ik probeer ze netjes op te pakken, maar ik blijf steken tussen een Pool en een Turk en een Afrikaan wurmt zich er ook bij… hij heeft iets moois gezien aan de andere kant van het pad.

Ik kan geen kant op en opeens begin ik te zweten… de mannelijk vis blijft maar door de microfoon de goedheid van de organisatie prijzen en of we niet vergeten eventueel een donatie te doen. Zijn praatje wordt een gezoem in mijn oren. Ik denk en ik denk en ik weet niet wat, m’n oksels en borst en voorhoofd drijfnat… ik kan nergens heen… weg… weg… De Afrikaan is er door en er ontstaat ruimte… ja ik kan weg… weg. Ik scheur me los van de mensen en loop of waggel eigenlijk de deur uit. Buiten is de lucht en ik adem diep en hoest me kapot… lekker frisse lucht… vrij.

woensdag 5 november 2008

kiezen

Het is vannacht weer tijd voor de Amerikaanse verkiezingen. Een hele nacht kijken naar uitslagen uit een werelddeel waar ik nooit ben geweest. Ik beken, ik kijk er niet naar uit. Het interesseert me geen reet wie er nou zal winnen. Iedereen in Nederland schijnt te willen dat Obama gaat winnen. Beter in zijn slogans, beter in zijn uitstraling, beter in zijn kiezerswerving. En kennelijk ook beter in zijn ideeën.

Dus ik heb vandaag ook maar de veelgebruikte stemwijzer eens opengeslagen. Of aangeklikt, wat u wil. Ik had wel een vermoeden wat eruit zou komen. En ja hoor na achttien keer kiezen tussen twee quotes, bleek dat vermoeden juist. Ik vond het bijna jammer. Maar veel quotes waren toch enigszins kiezen tussen twee kwaden. Want laten we eerlijk zijn, Amerikanen zijn op bepaalde ideeën toch wat achterhaald zoniet domweg achterlijk en “narrowminded”.

Het zijn de gebruikelijke onderwerpen, waar wij Nederlanders ooit wat vrijer over dachten. (Laten we niet vergeten dat onze jaren ’50 regering steeds meer vrijheden probeert in te dammen, al zijn het maar proefballonnetjes.) Onderwerpen zoals euthanasie, homohuwelijk, drugsbeleid (was geen onderwerp by the way, maar in mijn ogen altijd belangrijk, want iedereen moet de vrijheid hebben zijn leven naar de klote te helpen) en het dicht plamuren van de grenzen en het uitzetten van illegalen.

Maar waar het werkelijk om draait is dit: Waarom zend de tv-zender Veronica in hun november BOND- maand niet twee keer op een avond een bondfilm uit, zodat ik lekker op de bank met mijn katten in slaap kan vallen. Het zijn 22 films dus het kan makkelijk. En oke ik heb ze al tig keer gezien, maar daar houd ik van. Nu moet ik politiek bewust in slaap vallen bij de verslaggeving over de verkiezingen.

Even volledig: Obama is mijn winnaar en hij wint met 84%. Dus kennelijk ben ik op twee vragen na een democraat. Je kan niet alles hebben.