TWO FACED

Geloof

2010-07-16T00:36:00.001+02:00

Ik geloof niet meer in mezelf
Altijd gedacht dat er wel iets was waar ik me mee kon onderscheiden
Maar ik geloof niet meer in mezelf
Ik wankel steeds door vreemde werelden
Die me vertellen wat ik ben,
Maar het is als ‘n fictioneel verhaal
Je leeft de hoofdpersoon
Maar dat ben je niet
Je droomt om te kunnen zoenen
Met een wijf dat je niet kent
Maar waar het echt op neer komt is dat jij het wijf bent
Die wordt gezoend
Door de hond van de buren
Dat kleine kut keffertje
Die bang wordt van je nogal mager uitgevallen katjes

Maar wat ik ook zeg: ik geloof niet in mezelf
Ik snij liever mijn arm aan gort
Dan toe te geven aan de echte liefde
Want ik denk te weten dat dat niet bestaat
Ik brand mijn ogen liever dan te moeten toe te geven
Dat ik je mis
Want juist doordat ik blijf hopen
Geef ik mezelf geen kans om
Te stoppen met mezelf te pijnigen

Nee ik geloof niet in mezelf
en daar moet ik het ook maar bij houden

zomer

2010-05-13T02:37:00.001+02:00

Het heeft tijden geduurd om te vertellen wat ik nu ga vertellen. Het is niet zoiets waar ik mij voor schaam, maar wel degelijk iets waar andere mensen zich aan zouden kunnen storen.

Het begon allemaal in een prachtige zomer. Zo’n zomer waarin de half- korte broeken en t-shirts… korte rokjes, topjes met diepe snedes… het wulps gedrag van welk soort dan ook (man en vrouw) ongekend was. De meiden en jongens die elkaar bereden alsof zij honden waren, zonder enige schaamte en zonder enig oog voor werkelijke liefde. De hitsigheid die de toon zette voor elke conversatie, elk oogcontact, elke aanraking van de hand op een schouder, elke vluchtigheid van de test der sexen…

In al deze warmte voelen mijn handen koud, en het zweet gutste langs mijn slapen… maar een sigaret opsteken was een probleem.

“Ik wil weg… weg… weg
klote zooi!, nog een bier en ik stort neer
nou nog een dan, klote zooi! Klote zooi!”

Aan het eind van de bar zit ik zo een beetje te doen alsof ik niet dronken ben, met m’n hoofd niet al te ver gebogen en te luisteren naar de muziek en ik wist het… (hoewel een beetje laat…): na een tijdje komt er altijd wel iemand naar me toe…

Een wat dikkig meisje komt naast me zitten en ze begint met me te praten en te praten en te praten en we hebben het over onze relaties… althans zij dan en ik weet eigenlijk niet wat ik met haar aan moet, behalve dat haar gezicht zo mooi is, dat het brandt in mijn ogen… Het doet pijn aan m’n ogen om haar aan te kijken en voor ik het weet raak ik zo verliefd op dat meisje dat ik niet weet wat ik er mee aan moet… maar het gaat vanzelf… we kletsen en praten en kijken… ja vooral kijken in elkaars ogen… ik verdrink zo erg dat ik niet meer weet wat m’n lichaam doet en voor ik het weet steekt ze haar tong in mijn mond en we zoenen… heel kort… te kort… maar gelukkig zo kort dat de jongen die naar ons toekomt het niet ziet…

“Ga je mee naar … ?
Ja is goed!”

Ze kijken elkaar aan en ze vertrekken zonder veel misbaar naar een andere kroeg…
Ik blijf een beetje ontheemd staren naar m’n half lege biertje, en ik staar en dan schiet me te binnen wat ik moet doen: “Ze is van mij!!!”

Ik loop naar de steeg naast de kroeg waar ze is en ik wacht… heel lang… te lang…

Twee uur later loopt ze de kroeg uit… ik fluister haar naam maar ze reageert niet… ik roep iets luider haar naam en ze ziet me staan in het donker van de steeg… vrolijk loopt ze naar me toe en groet me met mijn naam…

“snel! Kom hier!
Ok”

Als ze naar me toeloopt en ik zeker ben dat niemand ons ziet, omhels ik haar… pak haar hoofd… draai haar mond naar de mijne en onze lippen kussen…
En als ik haar in de ogen kijk, steek ik mijn mes diep in haar buik… het enige wat ze doet is zuchten en ik smelt… haar bloed vloeit over mijn hand en ik kijk haar diep in de ogen… de mooiste ogen die ik ooit heb gezien… Ik trek het mes uit haar buik… en als ik nogmaals kijk zie het onbegrip… ik zoen haar nogmaals en langzaam zakt ze in m’n armen ineen… Ik heb nog nooit van een vrouw zoveel gehouden als deze zomer… maar stiekem hoop ik ooit de ware te vinden en weer zo’n mooie zomer mee te maken.

Een dag als geen ander 2

2010-04-08T01:44:00.000+02:00

Er valt een leegte in mijn hoofd die niet vullen lijkt…

Als een idioot die niet weet wat obstakels zijn, sta ik op uit m’n stoel, beuk de tafel aan de kant… waggel twee stappen naar de keuken en sla met mijn hand tegen het glaswerk naast de keuken… sla in een beweging mijn hoofd tegen de deurpost… draai in pirouette neerwaarts de keuken door en beland als vanzelf met mijn andere hand op de deur van de koelkast… trek deze open en als ik naar het bierblikje kijk, besef ik dat god bestaat en dat er geen toeval is: Ik had voetballer moeten worden…

Er is maar een penalty, dat bier moet gedronken worden…

Twee seconden later belt mijn vriend de bassist op:
“Zal ik naar je toe komen, ik ben morgen vrij…
Geen probleem, leuk! neem je wel je eigen bier mee… je weet, dat ik weet dat ik nooit genoeg heb…
Ik zie je strax
Ok”

Als ie een klein uur later bij me is, praten we wat en ik zet wat muziekjes op… Op een gegeven moment doen we om en om een nummer en proberen we leuke youtubefilmpjes te zoeken… Met klassiekers uit de jaren ’60 en met klassiekers van het metalgebeuren waar we ooit zo’n fan zijn geweest. Ik net iets anders dan hij, maar juist nu maakt dat het heel spannend en VOORAL lachwekkend. En na verloop van tijd komen de rookwaren met een tintje naar voren…

En juist dat soort dingen maken de dingen zo leuk… Er komen uiteraard wat bluesgasten naar boven die we zo hard mogelijk moeten horen en een aantal soulzangeressen en een aantal countryzangeressen en uiteraard blues, blues…

En van miezerig mannetje dat domweg voor zich uit zat te staren in een bedompt huis en als een chagrijnige narcist in een huis vol spiegels en koelkasten verander ik in een verliefde tiener die helemaal warm wordt van de muziek die tragische vrouwen hebben voortgebracht…

Dit maal zal de kater de mijne zijn, want het is weer een dag als geen ander…

Een dag als geen ander 1

2010-03-30T16:24:00.000+02:00

Al met al was deze dag een dag waarvan ik dacht dat is een dag, daarmee kan je thuiskomen. Het is niet zo dat er veel gebeurd is… sterker nog, niets is gebeurd in de zin van aardverschuivingen, opgeloste dilemma’s of van wereldschokkende filosofische doorbraken of wat dan ook… en ik zou zeggen: godzeidank!!!

Ik werd al wakker met de ringtoon van een ambulance, oftewel de wekker… en opmerkelijk genoeg stoorde ik mij daar niet aan… Als ik me voorover buig om de wekker uit te zetten, zie ik mijn vrouw in allerlei vreemde bochten op een blauwkleurig matje kronkelen om de dagelijkse beweging in haar lijf opgang te brengen… En met een schuin oog geniet ik van die bewegingen en ik verval weer in fijne sexuele dromen die nog zeker een uurtje of twee mijn slaperige staat waardevol maken…

Helaas moet ik bekennen dat nadat ik toch echt wakker ben geworden, ik niet meer kan slapen… As ik opsta kan ik slecht lopen… Mijn rug, juist boven de billen doet pijn. Ik probeer verschillende poses uit en ik kom tot de ontdekking dat ik me prima kan voortbewegen als ik een ietsie pietsie door m’n knieën zak. Maar om nou de hele dag rond te lopen alsof je een drol van het formaat duikboot in je onderbroek hebt, is tja… Onprettig zullen we maar zeggen… En gelijk komt de enorme angst naar voren, dat ik bij elk pijntje weet dat er iets ergs aan de hand is, maar goed… hypochondrie is mij niet vreemd.

Als ik lekker thuis ben, lig ik een boek te lezen en val weer in slaap… Gelukkig heb ik de wekker gezet om een uurtje of vier (het moet niet te laat worden…) Ik maak me op om te eten en uiteraard is dat weer erg lekker (het eten dus)… En daarna snel naar huis,

Tijd, tijd, tijd om de tekst af te maken voor het nieuwe nr van 2HD….

Een uurtje later belt onze drummer af: ziek…
“he verdomme ik had net zo’n zin om weer te krijsen alsof een baby krijst dat te heet voedsel in de strot krijgt gedouwd!” Ik moet zeggen, ik ben aan het balen… Er valt een leegte in mijn hoofd die op dat moment niet te vullen valt.

Een jochie dat een man wil spelen

2010-02-20T00:49:00.001+01:00

fHet huis staat blauw…. En niet blauw zoals het normaal is… wel van de rook, ja dat wel… maar meer… blauw… letterlijk.

En met een gemiddelde van vier keer per uur naar de wc, draait deze overuren…

Ook mijn sloffen draaien overuren…

Ik loop van de tv en de pc en de wc en de koelkast naar een positie liggend naast mijn katten op de grond… ze aaiend over de buik of spelend met de tanden en hun poten, naar de bank waar de tv continu aan staat. Dan wel op de OS dan wel op een serie die ik maar halfslachtig bekijk (en heet de dame die af en toe de OS onderbreekt voor nieuws uit Den Haag echt anargie???) nee dat zal wel niet!

Ik neem een (lichte) overdoses aan pammetjes, maar ook dat helpt niet om een beetje rustig te worden… zelfs als ik aan mijn fles begin met geheime inhoud, die ik drink op het podium, wil ik niet een beetje rustig blijven… daar gaat de fles voor morgen…

En waar draait het nu allemaal om? Om een simpel optreden, meer niet godverdomme! Een minuutje of 25… Maar de enorme angst teksten te vergeten, te verstijven als ik de standaard pak, niet weten meer wat te doen.. of in een erger geval domme dingen te zeggen of domme dingen te doen…

Het doet me denken aan de lagere school musical… ik wilde niet het meisje zoenen, terwijl dat moest volgens het script… en dat was dan ook niet gerepeteerd, en op de uitvoering daarvan besloot ik mijn taak juist wel te volbrengen en dat kind te zoenen… wel heel erg jammer dat ze er niet meer op rekende… een omhelzing in de lucht en de lippen getuit naar de ouders die vrolijk hun kroost bekeken in het toneelstuk… en ik die languit voorover liggend dat smerige blauwe tapijt moest kussen.

Maar goed ik ga maar weer ‘ns naar de wc, kijken of ik alweer mijn eten (dat ik niet heb gehad) in dat kleine putje kan kotsen… kijken of de bierstront net zo hard het email kan raken, zoals de zenuwen mijn levensader doorboren… kijken in een spiegel die nog nooit heeft laten zien wie ik zou willen zijn… behalve dan dat jochie die soms een man ziet kijken naar dat jochie dat ie niet is: niets is waar… en zelfs dat niet… was het maar waar…

tja: laat me

2010-02-12T03:17:00.002+01:00

De eerste teleurgang van mijn geestelijke verstandelijkheid ( geen idee of dit klopt, maar het klinkt wel aardig) was zo’n beetje in de jaren ’90. De jaren waarin ik een poging deed tot studeren, een poging tot een langdurige relatie, een poging tot samen zijn met familie, een poging tot leven in zwarte en witte perioden…

Ergens in maart keurig op bezoek geweest bij m’n tante die 50 werd. En een week of wat later aanwezig bij haar begrafenis. Ik en naast mijn familie, in het bijzonder mijn vader en opa en oma begroeven we ons gezicht in een onuitstaanbaar onbegrip. Tegenwoordig zou ik wat cynischer reageren… (en blij toe! loop niet in mijn zon!) Als ik meer had geweten van de omstandigheden had ik vast een prachtig idee kunnen lanceren over wat is en is niet… maar is dat het niet?

En toch had het een vreemd soortige invloed op me… Wat heet! Na een dag of wat zat ik te grienen bij welk droevig tv-programma dan ook… een prachtige dag later…. of eigenlijk een avond later, zat ik weer beneden in de huiskamer, daar waar niemand was::

“Iedereen slaapt… hou je emoties zoals ze moeten zijn… hoofd omlaag! slenter naar de keuken en in de keukenla pak je het scherpste mes… loop terug en ga rustig zitten…” en na een tijdje te hebben lopen puffen snijd ik twee mooie dikke kruisen in mijn schouders… “help me herinneren een messenslijper te kopen!!!”

Later ben ik op vakantie gegaan en heb meerdere malen moeten uitleggen dat de wonden van mijn schouders het resultaat waren van mijn legerervaring in Vietnam… Maar zelfs de meiden en jongens die mee waren op deze jongerenreis wilden dat niet geloven… Ik zou zeggen er is nog hoop voor de mensheid, want ik ben ook mensen tegen gekomen die dat verhaal echt geloofden, of zou ik ik hen niet begrijpen..

Dwang

2010-02-07T02:24:00.001+01:00

“If you make fire with the devil, don’t be surprised when you get burned!”

En zo is het. Want zelfs op het moment dat ik over het vuur wil vertellen, valt het me moeilijk om de concentratie vast te houden. De muziek blijft zingen, beuken en dansen in mijn hoofd…

Eens in de paar maanden heb ik een plaat of band die ik niet uit m’n hoofd kan krijgen… Ik sta op met de melodieën, met een bepaalde zin uit een nummer of een naja iets, iets van wat me bezighoud, een toon misschien, een gevoel wat dat nummer me elke keer weer oproept.

Dit keer een vrij onbekend bandje (zoek maar op m’n last.fm) en het duurt nu al een tijdje. Een paar nummers die niet weg te denken zijn thuis als ik de muziek luister, maar ook in mijn dromen, in het opstaan, onder de douche, als ik fiets naar de winkel, als ik fiets terug naar huis… En dan thuis moet ik het telkens weer opzetten.

De laatste vervelende keer was met geloof ik “anthony and the johnsons” en ik ken de titels niet eens zeker. Ik had het al een paar keer gehoord en op een gegeven moment kon ik niet meer stoppen de nummers te luisteren. Mijn vriendin sliep bij me, of althans zij sliep en ik lag op de bank en draaide de drie nummers keer op keer af, zonder stop. Vanaf een uur of elf ’s avonds tot een uur of zes ’s ochtends, drie nummers… En als ik alleen was geweest dan had het waarschijnlijk nog een paar uur door gegaan. Maar gelukkig werd mijn op dat moment woedende vriendin toch wel overtuigend genoeg om de cd-speler uit te zetten.

En nu? Laten we eerlijk wezen: Het zijn geen oorwurmen! Die zijn namelijk vervelend om te luisteren! En als ik eerlijk ben, is het niet eens zulke grootse muziek maar er is iets ondefinieerbaars wat me de hele tijd gebiologeerd de nummers doet opzetten… De dubbele treinachtige drums, de rare stem die zo anders is dan normaal, de samenzang of de typische enkelvoudige tonen van de banjo??? Ik weet het niet…

Ach ja over drie maanden is het weer wat anders… en nee ik kan niet wachten…

And let the past go by

2010-01-30T01:04:00.001+01:00

And there you sit in your chair
And you fade away for ever
And you know ya can’t forget it
Your past can’t do no good

And you hesitate in time
Telling stories from your life
But there’s no-one here to listen
Cause you’re alone in your mind

I hope that you found
Things I couldn’t give
I feel all alone and so very cold
where have we been where have we been where have we been

And you take another sigaret
Blowing smoke in thick air
You hear the voice of your wife:
“please don’t take another beer!”

you know you’d never listened
and now you know you didn’t care
and now you know could’t stop it
and now you know she’s been fair

you hear the tunes of music
“just like birds” we’d always sang
you danced with her with silly moves
and then slide slowly to the bed

and she always would laugh
when you bit her in the ear
now you can’t believe it’s over
so you take another beer

das echt de laatste hoor...

nr o! jenna

2010-01-30T00:17:00.003+01:00

weet je wat ik gooi er gewoon nog een op: XD

O well I’m lost and found

I found myself lost in keys
And open doors just to break free
And then I’ll turn and then I’ll turn away
Do I sleep at night or is it a day

I’m feeling restless and down inside
And kicking bowels and throwing up
And nothing feels right, right, right

You call me names can’t you see
They’re buzzin’ round begin to seek
Towards haunted games, towards playful ways
Do I sleep at night and bleed today

There was a fight I wasn’t sure
How to keep the peace and the pain we’ll endure
And then I curse and then I’ll curse away
We hate each other and our lifes

But we find ourselves
We feel alive

ok het zijn geen geweldige Producten maar maakt dat wat uit, tja...

two faced

2010-01-30T00:13:00.001+01:00

ik dacht zo maar eens: laat ik de tekst geven waar de naam van dit plateau zijn naam aan dankt: tis niet best maar dat doet er toe... toch???

With my head between my knees
Remembranche of youth
Gotta make it clear
Am I a child or just a brute
Can I provoke myself, change the heart in one
Or return to anger, brake down the wall to fall

Why don’t ya get it
I’m not together
Two-faced forever
Why don’t I get it

Stumble down the dark
always see a light
Sleep through the days
hollow behind the eyes
faced to the ground
spinning around and round
gotta straighten my hands
before I burn down again

leren

2010-01-28T01:09:00.002+01:00

Over een paar weken moet ik optreden met mijn band Two Headed Dog. Zal vast wel leuk worden. Het enige nadeel is dat hoewel ik voor ruim 90 % mijn eigen teksten schrijf, ik ze nooit uit m’n hoofd leer… of niet wil leren of gewoon niet kan leren… ik heb ’t ook nooit echt gedaan… een poging daartoe bedoel ik dan.

Ok ergens begin jaren ’90 in een rokerig cafeetje genaamd Swaf zat ik eens te blowen en drinken op een prachtige vrijdagmiddag. Met twee vrienden zat ik een beetje tienerig om me heen te staren en te doen alsof ik tof was… en dat was ik ook! Dat lijkt me duidelijk…

Rond een uur of, wat zal het zijn geweest vijf? Komen er drie schoolgenoten binnen en lopen direct naar ons toe (voor insiders, wij zaten aan het tafeltje bij het raam en er was nog geen “sluis”) Ze hadden een voorstel, of eigenlijk een verzoek: Of ik de volgende dag wilde invallen voor hun zanger. De verloren zanger in kwestie zat nog met zijn klas in de Ardennen en was vergeten dat ie dat weekend een optreden had. En dus zat de band ( heel toepasselijk genaamd collected dust) zonder zanger. En ze vroegen mij…

Na heel veel zuchten en moeilijk kijken en zuchten en moeilijk kijken stemde ik er in toe dat ik de volgende dag op de Roode Steen om 14.00 uur met hen zou optreden. In ruil daarvoor kreeg ik een fles vodka en een voorgedraaide joint.

Na het avondeten ben ik als een speer naar het huis gegaan van de gitarist en we begonnen uit te zoeken welke nummers er door mij gezongen konden worden. Een aantal kende ik gelukkig al. Na de nodige drankjes en wat slap oefenen, ging ik met een bandje en teksten naar huis. Tot een uur of twee ’s nachts heb ik de teksten proberen te leren. Erg veel hielp het niet… Ik had mijn slaap nodig.

En toen was het de volgende dag… een uur of tien. Ik bevond me weer in het huis van de gitarist. Een fles vodka in de hand en de teksten voor mijn neus en we oefenden net zo hard als de drank de fles uit werd geschonken. En op een of andere manier lukte het me niet om de teksten juist te zingen… Ik verzon telkens mijn eigen tekst… Dus na een tijdje besloot ik ze op een A-3tje te kalken…

Bij het opbouwen plakte ik de teksten op de monitor voor mijn neus en zo kon ik goed de teksten lezen zonder ze uit mijn hoofd te moeten oplepelen en zo geen ‘onrecht’ te doen aan de nummers… Natuurlijk hielp dat geen zak… Doordat we te dronken waren deden we met z’n vijven juist totaal andere dingen dan normaal (vooral ik dan eigenlijk) Ik schreeuwde en zong lijnen die mij op dat moment het mooiste leken… geen tekst alleen oerkreten en melodieën…

En dat is altijd zo gebleven: Ik doe maar wat… ik zit in de richting van de tekst, maar de melodie gaat voor…

Angst voor vergeten is daar door ontstaan. Ik moet mijn teksten voor mijn neus hebben. En nu ben ik voor het eerst sinds dat optreden weer de teksten (onbewust soms) aan het leren. En elke keer verander ik wat in die teksten. Het hoopt beter te worden. Dat maakt het niet bepaald makkelijker. Ik moet gewoon een keer proberen zonder hulp een podium betreden. Zonder zwembandjes proberen te blijven drijven zeg maar…

jay reatard

2010-01-14T01:42:00.001+01:00

Het begon zo lekker vandaag. Wakker worden om een uur of elf, half twaalf. Met geluiden om me heen van een rommelende vrouw achter de pc en die langzaam wegsterven omdat ze verdwijnt naar de (vegan)bakker om een heerlijk brood te halen… Die heeft ze overigens nodig voor haar catering… de andere hapjes heb ik al de dag daarvoor kunnen proeven.

Ik verleg mijn rug om het kwartier en onze witte duivel van Kos ligt gewillig tussen m’n benen en draait op mijn tempo mee. Tegen de tijd dat mijn wekker om een uur of half een begint te schreeuwen komt ze vloekend binnen… het brood is besteld voor de dag daarvoor, wat nogal raar is, want dat is de dag dat ze het bestelde???

Maar goed laten we tot het puntje gaan…

Ik heb heerlijk op de bank gelegen… een beetje voetbal kijken en toen m’n ouders belde dat ze wat later kwamen heb ik ook nog lekker snooker aangezet. En snooker vind ik heerlijk om te kijken niet alleen omdat het een vrij moeilijke (ehm??) sport is maar ook omdat ik dan langzaam aan weer een tukkie kan doen. Langzaam wegvallen in dagdromen en rare fantasien en wie weet teksten…

Het spijt me voor de mensen die werken maar dit is echt mijn beste manier van werken. Zorgen dat je in een staat van halve slaap en droom komt en daar je voordeel mee doen… Ok je moet niet geheel wegvallen, maar de beste films heb achter mijn ogen gezien… de beste teksten maak ik in een staat van totale amorphie… uiteraard kan dat door drank of welk middel dan ook bereikt worden, maar de slaap en droom maakt je waar.

Ok nu dus niet dat lijkt me duidelijk, ik ben nu kennelijk te wakker?

Ik heb een pizza in de oven gedouwd (een halve: meer is niet nodig ik haat eten soms!) en ben naar voetbal gegaan… Erg slecht gespeeld, bla bla bla etc, maar toch ook na die tijd lekker geklets… mijn vriend frommel was er niet, maar dat gebeurd wel eens, zeker met z’n rug (en mijn zelfbedachte reden daarvoor ;) Ik heb een paar keer in de rookruimte gestaan en daar het een en ander uitgelegd over godsdienst en de verscheidene gedachtes daarover, maar probeer maar eens duidelijk te zijn tegen mensen die A: de taal slecht spreken en B: toch een vast vertrouwen hebben in een God)

Daarna heerlijk met een muts op m’n kop en over mijn ogen door de kou naar huis gefietst en ontzettend actief de deur van mijn huis open gegooid en ik wilde snelle muziek…

Ik doe de pc aan en vraag mijn beste frommel waarom ie er niet was: rugpijn!
Ok? Prima… dat ken gebeure he… en de tweede bericht was Jaf Reatard is dood volgens de meeste mensen op het www:

???

dat meen je niet? En ja dat meende ie wel…
GODVERDOMME!!! En ik wilde juist de plaat van m luisteren: Of het nou gelijktijdig was dat ik de geweldige plaat “blood visions” wilde opzetten is niet meer te achterhalen, maar ik had wel heel heel veel zin in die energie van de plaat…

Waar het dus na al dit omslachtige gebrabbel om gaat is dit: Jay is dood!!!

Ik weet de ontelbare keren dat ik zijn platen opzette en ging afwassen… Soms met een biertje op, maar zeker niet altijd, maar wel altijd zo heerlijk opgefokt dat ik regelmatig een glas heb stukgeslagen op de rand van de wasbak, terwijl ik dacht dat ik de maat en wat al dan niet meer aan het slaan was met de afwasborstel!

Een geweldig muzikant is dood! En ik heb ‘m maar een keer kunnen zien!!! GODVERDOMME!!!

Door dit lange stuk blijkt wel weer dat ik iets moois wilde zeggen over hem, maar dat kan ik niet: Ik draai erom heen, het lijkt me nog niet te lukken om werkelijk iets te zeggen, maar dat maakt niet uit ik zet gewoon nog een keer “blood visions” op…

Het enige wat me op dit moment nog gelukkig zou kunnen maken is dat JPB valt en dat onze goede vriend Wilders de doodstraf krijgt (oog om oog tand om tand is toch zijn idee) ja enig geluk ken ik wel gebruiken…

http://www.youtube.com/watch?v=dG65eqfg6bc

Alsof Esau mij is

2010-01-05T05:27:00.001+01:00

Ik sta met mijn blote voeten
In de sneeuw
Starend naar de gesmolten kringen

Van gebroken ringen
Vastgelegd
In de warmte van mijn zolen

Het is zo koud
Zo koud
Dat mijn dromen
Mijn blanke huid doet minnen
De warmte van de vacht
Die de haren van mijn
Broer geeft

Zonder welk
Mijn vader doet bezinnen
En ik zonder dat haar
Ik niet het leven zou beginnen

‘Wijl ik niet degeen ben
Die ons nageslacht
Doet leven
Ben ik wel degeen
Die ons dochters en
Zonen doet geven

Ik zeg U niets
Ik fluister
En ik geef
U mijn koning

Alles wat ik U neem
Of op blote knieen
Op de steen offer
Is niets dan een leugen

En Jezus
Godszoon? is niets dan een
Poging
Tot zonde-offer

tja

2009-12-24T01:31:00.005+01:00

Gister kreeg ik de vraag waarom ik zoveel grovere taal gebruikte dan ik normaal gesproken in mijn dagelijkse leven deed... Ik zou zeggen lees het zijbericht van mijn blog... Ik zelf vind het nogal meevallen... Als ik er de tijd voor zou nemen,(waar ik vaak geen zin in heb) dan zouden de meeste 'verhalen' beter tot z'n recht komen... dus nogmaals... pfff...

ps: Daarbij, weinigen lezen mijn blog, een schreeuw in de woestijn,dus wat maakt dat uit... XD

christmass

2009-12-24T01:24:00.003+01:00

Men neme een heerlijke dag in de stad. En in elke winkel een prachtige hoeveelheid aan mensen die als een kip zonder kop en als mieren gelijk door de schappen neuzen en als een gek de juiste hoeveelheid vlees en andere eetwaren in hun kar douwen… Als je zo per ongeluk tegen deze insecten aanloopt dan hebben de gelukkige tijden en zoetigheden op zich geen plaats… Wat nou mieren… mieren weten wat hun plaats is…

Men neme een goed maal en een hele sterke koffie… Men neme een biertje of zes en wacht tot de kou op je maag staat en dat je hunkert naar een warm buikje… En als je daar aan toe bent, pak je een grote mok met een gezicht en een dikke neus en je giet het vol met een volstrekt smerig goedje wat alleen lekker wordt als je dat opwarmt in een pannetje net gebruikt voor een pindasaus met heel veel chili er in verweven…

En als je de gloed van alcohol langzaam door de aderen voelt stromen… dan ben je daar waar je moet wezen. Je hebt ieder glas nodig voor datgene wat de avond zo mooi maakt. Je geniet van de vrijheid… jouw vrijheid… Je blaast de rook uit richting het kruis met onze verlosser… daar zo mooi hangend aan je wand als een verlosser die zich geen kant weet op te bewegen… schreeuwend om zijn buren: “waarom heb je me verlaten…” maar hij weet het zelf eigenlijk ook wel… sprookjes zijn leuk wanneer je het goed hebt en als je het slecht hebt dan doe je gewoon alsof je geen onzin praat… hij schuttert wat met z’n familie die doet of er niet nog meer kinderen zijn om voor te zorgen…

Eindelijk: iedereen weg!!!

Je hebt voldoende waarheid in je zelf om te weten wat je wil…

Je zet de muziek uit omdat je jouw muziek wil horen… Alle kleren uit, de borst en schaamhaar geschoren en je loopt langzaam naar boven… Niemand heeft haar gehoord… En de vlieringtrap trek je open en daar ligt ze…

Vanmiddag maakte je nog een grap:

“Wil je nog bio-babies?
Nee, ik eet geen vlees!”

Zonder door te hebben dat ze het over aardappels had.

Vanmiddag heb je nog de messen geslepen en daar ligt ze dan… Volledig vastgebonden en geen kant opkunnend… ze is een jaar of vijftien en ze zal de nacht van haar leven hebben…

Althans: Ik wel…

Herinnering

2009-12-22T02:06:00.001+01:00

Ik heb vanavond heerlijk geoefend met de band 2HD. Hoewel niet alles even geweldig ging, heb ik toch weer iets er aan over gehouden. Een herinnering… eentje van een jaar of vijftien geleden in een diepe kou…

Nu ik zo zit achter m’n pc en de katten zie spelen met een nepmuis, bij gebrek van hun loopje buiten… en uiteraard de onvermijdelijke sigaret en het biertje dicht bij me op de tafel, is het gevoel van dat moment toch moeilijker voor me te halen dan ik dacht…

Ik weet al wat!!! Ik zet even een muziekje op.. klassiek uiteraard… maar niet te zwaar… Ok Pergolesi dan maar… het stabat mater, het doet een beetje denken aan mozart, beetje bach… ja meer bach maar dat komt vooral door het onderwerp… Even kijken? Nee last.fm pakt t niet, zoals de meeste klassieke muziek niet gepakt wordt… ach ja…

We zitten wat te kletsen in een zoveelste rookpauze en de bassist vraagt aan mij wat mijn favoriete schrijver is. En zonder na te denken geef ik celine op. Hij heeft het niet gelezen, wat ik aan de ene kant raar vind want ik heb het wel vaker tegen hem gezegd… Aan de andere kant ook weer niet, want het is niet echt heel erg makkelijk.

Zijn schrijver is niet geheel duidelijk maar een paar van de schrijvers die voorbij komen zijn Bukowski, Doyle en Poe. Ik moet zeggen dat ik deze laatste wel veel in m’n kast heb staan maar ik heb hem nooit gelezen. We praten wat over de eerste twee en langzaam aan kan ik mijn eerste herinnering vertellen:

Mijn hoofd voelt zwaar, het is een uur of half zes en ik heb weer eens niet geslapen…. Over een uur moet ik op… Zeven over half acht de trein naar Amsterdam… kwart over acht langzaam lopen over het damrak richting de keizersgracht in een oud pand plaats nemen en luisteren naar een kerel die me gaat uitleggen op welke drie manieren ik moet kunnen lezen…

Ik stap uit mijn bed en heel zachtjes loop ik naar beneden. Ik zal en moet nog minstens een uur slapen, het is donderdag en dag vijf dat ik niet of bijna niet heb geslapen… In de keuken doe ik de koelkast open en ik pak de fles jenever… ik giet de jenever in een glas neem twee vreselijke slokken en doe water bij het glas… neem nog een slok en ja dat is beter… ik vul de fles bij met water en denk: “Binnenkort maar even een fles kopen om alles weer bij te vullen.” De fles die ik al tijden leeg drink is van m’n vader… Ik loop weer naar boven en in mijn bed gooi ik het glas in een keer naar binnen… echt helpen doet t niet… en zo gaat mijn wekker een uur later…

Om een uur of zeven stap ik op de fiets… Ik heb een thermosfles koffie en een boterham of vier in m’n tas zitten en langzaam rij ik naar het park in de stad… ik heb er geen zin meer in… na acht jaar op de middelbare school (waarbij ik het record aan 5 HAVO overdoen heb verbeterd) heb ik geen zin meer in dingen die er voor mij op dat moment niet toe doen… Ik wilde nederlands studeren voor de literatuur en niet voor weet ik wat voor stompzinnige gelul over hoe een zin in elkaar hoort te zitten…

Ik ging zitten op een bankje… ik keek uit over de haven van Hoorn en de weinige schepen die daar lagen en ik pakte mijn boek: Reis naar het einde van de nacht! Elk woord, elk beeld slokte me op en ik had het niet koud meer… ik las over WO I en over zijn reis naar Afrika en zijn remedie tegen malaria en zijn reis naar new york en zijn belevenissen met al die stompzinnige mensen met kwaaltjes waar de meeste mensen tegenwoordig nog steeds mee aankomen, over eeltknobbels en te strakke schoenen over vrouwen met verwijde anussen en te weinig voorbehoedsmiddelen en eerlijk gezegd wat al niet meer…”

Veel kan ik me niet meer herinneren, ik MOET het nog altijd een keer nalezen en ik raad het eenieder aan… Mijn voorliefde voor drie puntjes is er uit voortgekomen… … …

Nooit heb ik meer een boek zo intens beleeft als dat boek… zittend in park met de temperatuur rond het vriespunt, een kop koffie, een paar broodjes en dat vanaf een uur of half acht tot een uur of half vijf

Ja ik moet ‘m een keer herlezen…

deo volente

2009-12-18T02:11:00.002+01:00

Een prachtig tijdstip… een uur of twee ’s nachts. In plaats van dat ik een tekst schrijf voor het laatste nummer van O’jenna zit ik op de bank mezelf te vernikkelen van de kou en kijk ik naar lost… een serie die ik heb geleend van een vriend van mij. Er zijn nog twee afleveringen te gaan…

Ik heb alle ramen opengezet om het winterse gevoel ook in mijn hoofd te krijgen…

Ik heb een hekel aan kou. Een pokkehekel want kanker daar spot ik niet mee. Maar op deze manier vind ik het toch heerlijk om te kunnen kijken of ik kan genieten van warmte….

Ik herinner me een moment, dat ik met een vriendin naakt door haar ouderlijk huis liep, waarbij alles verwarmd was. Ze hadden vloerverwarming… echt een aanrader… En we liepen door de keuken en we liepen door de gang en we liepen door de woonkamer en we dronken warme choco en we aten warme broodjes en we hadden warme sex op de bank…

De enige kou die op ons viel waren de buren, zij konden heerlijk genieten van de open raammentaliteit.

En nu ik terugdenk valt me weer de onnuttigheid van mezelf dwars door mijn hersenpan…
Ik moet wel iets schrijven, iets wat nodig is: een goede tekst… maar ik vrees dat dat er niet in zit, want ik heb nog twee afleveringen van lost te kijken en mijn inspiratie lijkt verloren... mmm

Het uur u: niets! Echt niet?! Nee, echt niet, helaas!

2009-12-06T03:09:00.000+01:00

Verdomme het is weer eens laat. Althans zo erg, verdomme, dat je de klok er op gelijk kan zetten… (is dat het juiste vervorming van het gezegde, ik geloof het niet, maar ja) Eindelijk voel ik me wat beter. Ik voel wat leven in mijn lijf komen en dan kijk je om je heen en je ziet de tv aanstaan. Totaal overbodige verspilling vooral als je kijkt wat er op een tijdstip als dit op de tv is. Ok je bent volledig thuis als je dames met grote borsten of klein, huisvrouwtjes, omasex of de juiste standjes tussen de geliefden jan en marlies ofzo wil weten. In dat geval toets nummer ehm ff wachten -pom pom pom- (geen onjuiste info geven he, ja daar is ie) 4242…

Het is voor mij altijd zo’n dubieus tijdstip dat ik niet weet of ik de gedachten opgedaan in de loop van de dag, week of maand wel op papier moet zetten. Meestal is het een gerotzooi in de spreekwoordelijke kantlijn van mijn leven. Maar toch springen er af en toe gedachten naar boven die ik MOET opschrijven. Volledige misvatting! Niet doen!!! AJB!

Ik begon met de gedachte over nieuwe muziek te schrijven die ik al ken, maar niet echt ken. Vervolgens had ik het idee te schrijven over gevoelens die ik niet begreep en waar ik een quasi-filosofische woordenstroom voor over had en waar ik de volgende dag met irritatie naar had kunnen kijken: “Wat voor onzin kraam ik nu weer uit… Wat een ongelooflijke … ben ik!” Maar ja de regel die ik heb is: Alles wat ik onder welke toestand dan ook domweg op een log kwak moet ik daar laten, want het is niet mooi maar wel een momentopname…

Dus zo zit ik drie alinea’s verder en heb ik niet opgeschreven wat ik werkelijk in m’n hoofd had… ook mooi… mmm… tja…

Dit klinkt alsof ik zeg dat ik de wijn van de Aldi in die lieterpakken zo ontzettend geweldig vind… En eerlijk gezegd zou ik die ook geweldig vinden… In een hutje op de hei, levend van gras, want schapen eet ik niet uiteraard…

Ik zou zeggen: ach ja… er komen wel betere momenten, zelfs als het zo laat zou zijn… verdomme!!!

Tandarts no. 6

2009-12-04T02:19:00.002+01:00

Goed even recapituleren. Een dag als geen ander, toch? Behalve dat ik vandaag om de gebruikelijke tijd mijn ogen open deed en schrok van de wekker, is er weinig anders aan deze dag dan mijn normale dag… Ok, ik zet mijn wekker doorgaans alleen als ik werkelijk ergens naar toe moet of! Als ik een lekker slapie heb gedaan in de middag of begin van de avond…

Vandaag dus die wekker… Gezet op de redelijke tijd van 12.15 en ja ik had het nodig!… Niet dit keer omdat ik me een stuk in de kraag had gezopen maar gewoon omdat ik voor de zoveelste keer op tijd moest zijn voor de tandarts. Tandartsleerling is het betere woord denk ik. En nee daar heb ik geen problemen mee.

Normaal gesproken (en dan heb ik het over een maand of twee geleden) ging ik fluitend naar de tandarts, 200 meter lopen met een peuk in de klauwen en alles op z’n beloop laten. Even de controleren en klaar…

Maar nu ben ik toch al zo’n anderhalve maand bezig met de pijnen in m’n bek… en nog langer met het spoelen met koud water (half jaar ofzo)… Goed het blijven studenten maar pijn blijft pijn en pijn moet onderzocht worden als je daardoor niet meer kan leven.,.. en nee dat kon (kan) ik niet meer…

Eerst was het een klein gat en een vernieuwde vulling. Daarna een afgebroken stuk kies en daarna weer de vulling die de pijn zou veroorzaken. Een week terug nadat ik een keertje of vier geholpen was kreeg ik wat meer pijn dan ik gewend ben…

Ik bellen naar de acta (lekker goedkoop, haha, mmm, krab, krab…) en ik kon een afspraak maken voor de aankomende maandag, maar de zaterdag daarvoor kreeg ik dreigende gedachten om niet alleen de kies zelve met een broodmes te verwijderen maar tevens de tanden in de buurt en zelfs tanden in de onderkaak… Ik kreeg onvervalste (‘fightclub’) neigingen om het gehele gebit eruit te rammen…

Ik dus naar de huisartsenpost en godzeidank na een uurtje of drie kreeg ik een recept voor betere pijnmedicatie… Een licht derivaat van morfine…

“Welke pijnstillers gebruikt u nu?

iboprufen, 600 mg en ik heb er nu zes op.

Vandaag?

Ja, vandaag, en een stuk of vijf paracetamol.

Das een beetje teveel!

Vind u? het helpt nog steeds niet… Ik wil niet moeilijk doen…

Ok. En u heeft ook gedronken?

Ja, wat zou u doen?

Welke kies is het?

Deze linksboven

Ok laat maar, ik zie het al!”

Duidelijk was te merken dat hij toch even moest kijken of ik niet een of andere junk was die zijn fix niet kon betalen en daarvoor drie uur in de rij heeft lopen wachten om ook maar iets van een opiaat in de bloedsomloop te krijgen…

Maar goed waar was ik gebleven in dit zeer onaantrekkelijk en te lang verhaal.

Ik ben ontzettend high geworden op die verdomde pillen en ben een uur of acht kwijtgeraakt of die bewuste zaterdag… Soms hebben artsen wel gelijk en moet je niet het dubbele nemen van datgene wat je wordt aangeraden, maar goed ik dacht: alcoholist? Die kan t wel hebben. En ja ik heb het weekend redelijk weten door te komen… Wat niet wil zeggen dat ik veel slaap heb gehad van de verminderende pijn, god nee, was het maar waar…

Maar na een onrustige nacht van zondag op maandag ging ik goedgemutst naar de tandarts… Niet wetend dat dat pas het begin van de pijn was… Een verdoving of zes later en een grondig onderzoek aan dat kleine kiesje van me bleek dat dat hele ding eigenlijk grondig verrot was…

En toen moesten de vele stompzinnige pijnen nog komen…

Tbc…

De oorlog die de mijne niet is:

2009-11-26T02:57:00.002+01:00

De oorlog die de mijne niet is:
In dromen die de mijne zijn

Ik weet niet hoe het gekomen is, werkelijk niet?
Misschien de verhalen van mijn ouders (mijn moeder!?)
En nee, ik weet het echt niet: verdomme!!!

Ik moet eerlijk zeggen: ik ga dit niet inpakken op een mooi verhaalachtig manier…
Waarom niet???
omdat het niet zo voelt… Helaas… GVD

Lees:

Als ik een jaar of acht ben, is er dreiging in het dorp. Er zijn mensen die mensen zoeken om deze mensen op te pakken en weg te voeren… En deze mensen zijn toch wel heel duidelijk de “duitsers”…. Je herkent ze nu wel met de duidelijke helmen en pakken…

Omdat dat leger elk huis doorzoekt vertellen mijn ouders dat ik op de zolder in de garage moet gaan zitten: in de dubbele vliering die in ons huis zit… Niet scherp te onderscheiden van de vliering daar onder… Dus daar zijn we veilig!!!

Ik ben de enige die op tijd daar terechtkomt, mijn broer, wordt net op het moment dat ie naar boven wil onderuit gehaald en ze slaan hem met het uiteinde van hun geweer… zijn bril valt af en hij bloed hevig als ie weg gesleurd wordt…

Ik weet op dat moment niet waar mijn ouders zijn… Nadat mijn broer weggevoerd wordt, gaat een van de duitsers nog kijken of er iemand achtergebleven is… Hij ziet mij!!!

De duitser kijkt naar me! En hij wend zijn blik af en loopt weg en ik heb het gevoel dat ik zodra ze verdwijnen ik de bossen in moet gaan. Maar die duitser verraad me niet? Een goeie, lijkt wel…

Als ik een halve dag of wat heb gewacht pak ik wat spullen bij mekaar en vlucht de bossen in… Ik heb wat messen, goede kleding tegen de regen en een paar blikken (ik denk met bonen?) Ik ren het bos in en ik maak verschillende ondergrondse, door takken bedekte schuilplaatsen en leef zo ik wil…

Zo nu en dan merken mensen( waaronder duitsers) me op maar ik kom op een rare manier door de oorlog…

Afijn dit is een droom die ik op z’n minst een jaar of vijftien heb gehad….
Misschien dat ik het ooit op een jan terlouw manier zou kunnen vertellen, maar nu is het gewoon iets wat ff van me af moet…

Het heeft toch wat aardig wat zweetuurtjes in mn slaap nodig gehad

En ik heb een hekel aan zandlezerige verklaringen…

Het is helaas een feit dat dit toch wel een rode draad in mn leven is….
Ach ja

0:04

2009-11-26T01:28:00.002+01:00

En daar zit je dan….

In je goedkope nepleren bureaustoel… Drinkend van je goedkope bier, rokend van je goedkope shag, kijkend naar je goedkope huurhuis naar je goedkope indeling en goedkope frutsels die voor sommige gedachten iets duurder zijn dan dat je goedkope gevoelens durven waar te nemen…

Je luistert naar je gekregen muziek… je kijkt naar je gekregen scherm en je zit aan een tafel die volledig van jou is, maar nooit de status zal krijgen die het had toen het gekocht werd…

Je wordt zo nu en dan getroost door de katten uit het asiel, wat al met al (strikt genomen) ook gekochte liefde is, want geef ze een ander baasje en binnen een maand (positief gedacht) zullen ze de hand liefhebben die ze voed…

En toch denk ik: Het is allemaal ergens goed voor…? Toch???

0:44

Zoals de vogels zijn, wachten we op ons gefluister om tot een bulderend lawaai uit te breken uit onze kooi…

0:56

…

01:01

Als op braak liggend terrein, schaterlacht de kraai om zijn gevangen muis…

01:07

Nadat je gillend van het lachen je blaas hebt geleegd, (een spiegel is de remedie), spring je gelukzalig door je kamer… Je kamer die zo eerst zo vervelend leek is nu godzeidank ruim genoeg om als een debiel met beide armen mee te swingen met de muziek… Een warmte gaat door je lichaam en je wilt dat ene opzwepende nummer nog eens horen en nog eens…. En nog eens…

En dan voel je een ander nummer en nog een en nog een… En je denkt aan een lekkere slok van dat vreselijke bier en je steekt nog een peuk op van die gruwelijk slechte shag en je hoort melodieën in je hoofd, dansbaar… zingbaar en zelfs soms heel, heel erg mooi en je maakt teksten waarvan je weet dat op dit moment het zeker de beste teksten zijn die je ooit hebt geschreven…

En je voelt dat het kan… Ja het kan… Je kan jezelf vrolijker maken dan je denkt dat…

ik zat eens te denken

2009-11-20T03:03:00.001+01:00

Ik las gister een blog van een vriend van mij. De vraag: “Kort maar krachtig! Nummers die mooie langere titels van album en nummer vragen…” En vandaag luisterde ik naar wat muziek en toen kwam bij mij in een keer de vraag op: “Wat is de mooiste openingszin van een nummer…” Maakt niet uit of het een verantwoorde artiest of niet is… maar gewoon een openingszin waarvan je gelijk denkt dit nummer is een nummer waar ik van houd! Dit is een nummer wat me pakt (en of dat werkelijk zo is, doet niet terzake)…

Wat ik bedoel te zeggen is, (zonder bla bla), wat is de mooiste (openings-) zin van een nummer!!!

Ik zelf heb bijvoorbeeld heel veel met: “ain’t found a way to kill me yet, eyes burn with stingin’ sweat” van alice in chains – rooster… Waarom? Geen idee… maar dat maakt niet uit…

Dus als er mensen zijn die dit lezen (0) dan merk ik het wel… Zo ja dan heb ik gelijk weer mooie muziek (hopelijk) te downloaden en kan ik bekijken en voelen waar de schoonheid zich bevind…

belegen dag

2009-11-15T01:51:00.001+01:00

Wat zou ik moeten doen met een belegen dag?

Ik heb de hele avond gekeken naar zogenaamd onderhoudende films.
Ik heb muziek op de achtergrond geluisterd…
Ik heb iemand geholpen mijn lege koelkast te vullen met spullen die morgen weer geserveerd moeten worden…
Ik heb gelachen om de meest bizarre slashermomenten op de tv….
Ik heb geluisterd naar muziek waar zanglijnen over bedacht moeten worden…
Ik kon nix bedenken… hoewel de melodie langzaam graaft in m’n hoofd…

Dus eigenlijk heb ik weer eens nix gedaan vandaag..
Behalve dat iedere keer het bloed aan mijn tanden kleeft
En ik proef de dij van mijn onschuldige zuster…
De zuster die ik niet heb

Ik luister naar een liedje van R.E. en ja ik voel mij
Als in de nacht van een vampier

Ontbloot de tanden…
Ontbloot je onschuld
Weet dat je niets bent’
Dan weet je te overleven

Overleven is dat wat je bent
… dat wat je zal zijn….
Als je t maar niet vergeet
Elk eind is jouw zijn

Mijn hand vult zich met bloed...
En als ik mijn arm strek,
omhoog... omhoog
dan glijdt het langs mijn lichaam,
Naar mijn hart
En het tik... tokt...
Naar mijn knieen
Ik zak terug in een koorts

waar liefde mijn haat zal zijn

Als engelen moeten sterven

2009-11-08T04:44:00.001+01:00

Ik stap langzaam binnen
Achter mijn mooie vrouw
Ik weet niet wat ik wil
Ik weet niet waar mijn liefde
voor muziek en vrouwen
deze stommiteiten kunnen beginnen.

Ik doe alsof ik iets ben
Ik gun mijn schouders geen rust
Ik loop als een ruggenloze pauw
Schreeuwend om een oog
Dat mij het leven bewust
Wil ontnemen van
Onzekerheden
Enkel dat je weet dat
Elke broer, elke judas
Jou kust

En dan loop je langzaam
Met je bier en peuk
Naar de toilletten

Tik tik tik,
je blijft maar kijken
naar iedere vrouw
maar je merkt dat alles wat je hoopt
zal zorgen dat dat wat je hoopt
jouw eigen lot zal beletten…

laten we maar niet denken
dat doet alleen maar pijn
ik schiet wel een kogel door mn hoofd
en ik doe maar alsof we nooit kunnen zeggen… wij zijn….

zo maar ff...

2009-11-07T04:35:00.003+01:00

Wat is er mooier dan bij een geweldig frans nummer je eigen tekst mee te brullen... Je eigen gevoel te doen leven... Je eigen zwakheid, je eigen inferieuriteit te beschrijven... wat is er mooier dan te doen alsof je er toe doet: Doe maar of je iets bent: Je KAN het!!! YES YES YES Je kan het... Geef niet op...

Ach ja ik schurk me nog liever tegen de anus van mijn kat...
Ik schurk me liever tegen hun smoeltjes
Ik schurk me liever tegen hun buik waarvan ze duidelijk maken dat ze mijn hoofd in hun nek willen hebben...
Dat waarvan ze hooguit zien: Als je niet luistert!!! Dan pak ik je!!!

En als ik denk hoe het moet:??!!
Denk ik niets wat moet
'T Leeft in mijn hoofd
en 'T hoort niets dat het doet

Geef mij de wet,
Maar luister naar je oor
en je voelt het vuur
Ik smeek om vergeving
Als je kijkt naar elk
schijnheilige buur

Stop... stop...stop

Als de kou op mijn tanden staat

2009-11-05T02:32:00.002+01:00

Als ieder weldenkend mens heb je het wel eens moeilijk. De een wat meer dan de ander. De een kan niet slapen omdat zijn werk er niet meer toe doet, en de ander omdat zijn werk er niet meer is. De een omdat zijn liefde er niet toe doet, de ander omdat de liefde er niet meer is. Soms luister je naar al die verhalen, die al even schrijnend als zielig zijn en ze veranderen in verhalen die er niet toe doen. En dan heb ik het over verhalen waarbij je oren zich terugtrekken en denken dat ze er niet meer toe doen.

Dit is zo’n verhaal… Het doet er niet toe of iemand luistert, omdat je weet dat luisteren er niet toe doet… laat staan of je nog wel weet of het werkelijk gebeurd is.

Na een avond redelijk gezellig gekletst en gedronken te hebben, ben je weer thuis… Meerdere mensen aangehoord… En je zit thuis, je zit thuis… Die fijne warme plek waar alles is zoals je hoopt dat het zal zijn.

Een tijd lang klets je met mensen via de telefoon, met mensen op msn en steeds vaker met mensen die er niet zijn. Je klets met mensen aan de telefoon en op msn en steeds vaker voel je een afstand groeien…. Steeds vaker voel je een afstand tussen jou en de interactieve belevingswereld…. Een bord vol toetsen met letters die meer chinees aandoen dan iedereen die je tegenkomt, want die ken je… je kent iedereen: Wie KEN ik niet???

Langzaam loop je heen en weer van stoel tot stoel: De muziek is af! Naar de de wc! Pak een biertje! Pak de telefoon! Wacht!? Was dat een klik!? Ja! Ze reageert… eindelijk op msn: ok….

Ja dat is het! Het is ok… Maar wat was de vraag ook al weer???

Langzaam trekt de pijn in je kaken naar je hoofd. Je hebt al die tijd gelopen met kaken die dachten dat ze het wereldrecord bijten, kauwen en vermalen moesten verbeteren…. En ondanks het feit dat de verwarming op een comfortabele temperatuur staat, zeggen je spieren heel iets anders: Kou, kou en nog eens kou en je denkt: “Waarom kletsen mensen in mijn buurt en lachen ze zo opgewekt met anderen als ze juist achter zo’n bord zitten… Wat mis ik Godverdomme…”

Je schopt de tafel opzij en knielt voor het kruis, dat godverdomde kruis!!!: “Wat snap ik niet!!!” En je hoort mensen langs je huis gaan… lachend en schaterend en lachend…. En lachend…. En schaterend… En lachend…

‘ Ik pak het kruis en ruk de deur open en loop stormend op die smerige… vrolijke… zo irritante lui af en laat ze eens zien wat…’

En als je wakker word, voel je de kou en de pijn in je tanden…

!!!AUW!!!

2009-10-25T05:23:00.001+01:00

!!! AUW !!!

!!! Godverdomme !!!

Mijn teen, mijn leven

… “stel je toch niet aan!

Ik heb er een hekel als je je zo aanstelt!”

“sodemieter op! Doe eens alsof je leeft

Probeer me te begrijpen

Probeer eens te zien wat en wie ik

Ben…”

Ehm,

Dat snap ik niet:

Moet ik nou opeens doen of

Pijn

Je leven beheerst doordat je je teen stoot???

“Ja, leef nou met me mee,

PROBEER

EENS

In je leven te doen alsof het je werkelijk raakt!!!”

Ok, sorry, denk ik

Geen teen stoten

Dus…

Laten we vooral nix

Raken…

Luchtig wc-papier

2009-10-22T01:25:00.000+02:00

Op een avond wanneer ik heerlijk aan het drinken ben en regelmatig de wc bezoek, is er niets zo heerlijk als luchtig toiletpapier. Je gaat zitten, staart wat in de spiegel die op de deur voor je is gehangen, trekt gekke bekken en pakt een boek.

Je probeert wat te lezen over de geschiedenis van de bijbel en als dat niet je pakkie aan is, leer je wat over de taoistische manier van neuken:

“Ga langzaam naar de lippen en spreid ze met je vingers… neem je tong erbij en ga van de anus langzaam omhoog totdat je zeker bent dat je de clitoris hebt gevonden… Draai dan 36 keer je tong met de klok mee (van rechts naar links) om de klit en zak dan weer naar beneden tot aan de anus. Dan vervolg je je weg weer naar boven en draai dan 36 keer tegen de klok in (van links naar rechts) om de klit en zak dan weer naar beneden…”

In de tussentijd is een van mijn katten al mauwend 36 keer rondom de wc-pot gelopen en zoekt wanhopig een opening tussen mijn benen en het boek… En als ik dan uit mijn concentratie ben, laat ik haar op m’n schoot…

We knuffelen… we geven kopjes… ik probeer haar wanhopige liefde te beantwoorden… net zoals ik mijn sexuele (her)opvoeding probeer te lezen… Dat gaat niet lukken!!!

Op mijn schoot draait ze net zo hard rond als mijn tong in mijn fantasie zou moeten draaien. Ze ontdekt de wc-rol en gaat als een malle haar nieuwe papieren liefde te lijf… ze gooit haar mooie tijgerpoten in de rol en laat het draaien zoals een rol nog nooit heeft gedraaid…

En opeens schrik ik wakker en denk: “Ben ik nou net wezen schijten???”
Ik kijk naar de rol: “He luchtig wc-papier… daar houd ik van!!!”
Ik veeg m’n reet af en doe m’n broek omhoog en ik voel aan mijn stramme kaken…

En ik denk: luchtig wc-papier daar zou ik iets mee moeten doen…

de onvrede van een pavlovhond

2009-10-19T23:48:00.002+02:00

Godverdomme.... godverdomme

Mijn pc doet raar en niet zo,n klein beetje maar gewoon kut, bagger en iedereen die me niet kan helpen moet op de brandstapel raar.

Meestal als ik al een idee heb (en dat zijn er nogal weinig de laatste tijd) zet ik een fijn muziekie op en ga achter word zitten... Een biertje of jointje erbij (tja gekregen dus het moet op...) en dan probeer ik een stukje te schrijven... Maar eigenlijk boeit het me niet meer zo. Maar nu kan dat gewoon niet meer en juist dan wil ik het...

Tuurlijk kan ik het zonder muziek, maar de magie van het ritme met de woorden en de muziek is weg...

Dus... Ik heb zin om een moord te plegen, ik weet nog niet hoe (alhoewel er zat ideetjes zijn) en ik weet ook niet wanneer... maar dat dat er aan zit te komen dat weet ik zeker...

kennelijk kan ik nix zonder het ritme van de muziek, nix zonder dat wat vroeger niet eens aan de orde was, ik ben dusdanig gemaakt in vastgeroeste ideeen dat er eigenlijk geen weg terug is...

misschien is het gewoon wel eens tijd weer een plaat of cd op te zetten... of sterker nog: de muziek in mijn hoofd weer door mijn lichaam te laten dansen, woorden te horen, melodien te zien praten en voorzichtig vragen aan mijn psych of ik de messen niet eens in bewaring moet stellen van proffesionele botklievers...

een avondje vol plannen ( een to do or don't lijstje...)

2009-10-15T01:41:00.002+02:00

Het is nu een uur of half een en ik dacht eens aan wat ik allemaal wil. En dan heb ik het alleen over vanavond. Mijn hoofd zit vaak zo vol dat ik niet weet wat ik moet denken en nog vaker is mijn hoofd zo leeg, dat er niets te denken valt. En ook dat is wat ik om een uur of half een allemaal wil.

Ik wil zo graag bezig zijn met het maken van teksten en zanglijnen… in verschillende stijlen en verschillende ideeën…
Ik wil zo graag een serie zien met een gast die je moet haten of liefhebben…
Ik wil mijn koude biertje drinken zonder dat mijn lichaam denkt dat het eigenlijk tijd is voor een bittertje…
Ik wil hangen op de bank en knuffelen met mijn katjes… Ik wil om ze lachen…
Ik wil lekker tegen mijn vriendin aanliggen en mijn handen laten gaan over elk stukje huid dat ik maar kan bemachtigen…
Ik wil denken aan grappige momenten in mijn leven…
ik wil denken aan wat minder grappige dingen in mijn leven ( hoewel dat af en toe toch geweldige verhalen op zou leveren…)
Ik zou verhalen willen vertellen over die momenten…
Ik wil een sigaret draaien, terwijl ik er al (l) een brandend in mijn hand heb…
Ik wil smsen over grappige ideeën naar mensen die daar absoluut niet op zitten te wachten…
Ik wil dingen kopen waar ik totaal geen geld voor heb, (maar als ik snel ben kan ik nog dirkie proberen)

Momentje….

Ik wil pissen of schijten in een wc waar ik niet het gevoel krijg, dat mijn eikel een afmeting vormt van de grote van een kleine clitoris…
Ik wil me vasthouden aan een boomstam in een warm land, terwijl de diaree uit mijn darmen in een gat van 0,2 bij 0,2 m en een armlengte diep het zand inspuit… (ehm dat klinkt anders dan ik het in m’n hoofd had).…
Ik wil de warmte weer voelen als ik daarmee bezig ben…
Ik wil niet in herhaling vallen…
Ik wil niet in herhaling vallen...
Ik wil mijn kamers!!! Opruimen…
Ik wil weer klassieke boeken lezen (literair of geschiedkundig)..

(He!!! Cʓline lijkt me wel wat… (als arts is ie ooit in New York terechtgekomen, en het viel hem op dat de rectums (recta, aa, aa, aaaaaah) van de meeste vrouwen dusdanig verwijd waren dat er problemen ontstonden… Geen nakomelingen THAT IS…!!!)

Als voor nu, zou ik nog wel een goed fototoestel willen hebben die, zelfs in mijn handen een mooie blik zou kunnen werpen…

Momentje…

…op de vele fantastische bekken die ik kan trekken als ik zit te pissen op mijn wc, met die grote spiegel voor mijn neus (opgehangen, omdat iedereen moet kunnen zien wie hij is als ie dat doet wat elk BEEST doet: schijten…)

en ook dat is wat ik om een uur of half twee allemaal wil… slaap zacht…

louis van gaal

2009-10-09T01:18:00.001+02:00

Het is natuurlijk een uniek feit dat iemand die nog leeft, een autobiografie schrijft.
???

Een nieuwe herfst een nieuw geluid

2009-09-24T00:54:00.002+02:00

Elke dag, elke minuut denk je als mens wel eens dat het beter kan.
Zo ook nu…

Ik heb er al eerder over gedacht, maar nu ga ik het echt proberen: Ik rook niet meer in huis…
Ik zal alleen maar roken in mijn tuin die stinkt naar kattenstront. Ik zal alleen maar roken in mijn tuin die ruikt naar de sperma van de buurman die boven in zijn slaapkamer de sexreclames bekijkt… zo hard… zo hard…

Ik zal alleen maar roken in mijn tuin waarnaast de keffer van m’n buren loopt te gillen, omdat ie zo graag eens een keer het park zou willen bezoeken… En niet alleen de droge, grijze, stenen (anti-) tuin waar zelfs een spin geen lol kan hebben (anderhalf bij twee meter!!!), moet bevuilen.

Ik ga zorgen dat mijn kamer, daar waar ik slaap, eet en ach ja je weet wel wat voor dingen ik doe, weer zuiver van lucht wordt. Dat de penetrante geur van rook niet meer mijn fijne meiden kan schaden… En wie weet ook mezelf, maar dat is van geen belang.

En als ik dan zo sta, naast de deur in mijn shirt en Indi hartverscheurend staat te mauwen, omdat ze naar me toe wil en ik naar haar (het is heel, heeeeel fris) bedenk ik dat ik dit zeker ga halen. Al zou ik maar 99 keer van de 100 besluiten dat het toch wel ff binnen kan, is het toch een keer niet. Ik denk dat ik het op z’n minst wel een dag of twee kan volhouden…

Of dus 99 sigaretten niet…

Ach ja een nieuwe herfst, een nieuw jaar, een nieuwe dag, een nieuw uur… Oftewel de dag die begint wanneer de zon valt...

katertje?????

2009-09-19T16:07:00.001+02:00

Ik dacht vandaag
Morgen doe ik het anders
Maar als het vandaag is dan kan
Ik nog leuren en zeuren

Vandaag grijp ik nog naar
De beproefde jaloezie
De schuld
Vraag
Vraag… vraag

Om aandacht
De roep om iets wat zo snel weer
Kan verdwijnen

Het kortstondig weten
Van wat je waard bent
Of denk te zijn

De kortstondige hoofdpijn die morgen
Weer
Verdwenen
Zal zijn

De hoofdpijn die morgen
Hetzelfde is
Maar hopelijk in het klein

De schuld
Vraag
Die niet weet waarom je
In godsnaam
Ooit bent begonnen
Met denken

Dat wat zo’n pijn geeft
Morgen
En zeker vandaag

de vulling

2009-09-10T00:47:00.003+02:00

Sinds anderhalve week loop ik met een pijnlijke kies rond. En aangezien ik nooit kiespijn heb gehad voordat ik bij de tandarts ben geweest,. is dat nogal een wonderlijke ervaring. Elke keer als ik een glas water naar binnen goot, gaf dat een, ja wat zal ik zeggen, nare pijnscheut, die doortrok tot diep in m’n hoofd, die vervolgens een uurtje of zes bleef hangen. Dus ik besloot maar eens eerder dan normaal de tandarts te bellen.

En vandaag was het dan zo ver. En ik had het niet beter kunnen timen, want vanochtend brak een deel van de vulling af. Een mooi wit stuk. Dus of het zeker een stuk vulling was, dat is de vraag.

Om 13.00 uur was ik bij de tandartsschool. En helaas maar waar, kreeg ik iemand anders dan normaal toegewezen… Mijn vaste vrouwelijke leerling had een overvolle agenda. Wat zoiets betekend als: “Ze is weer eens uitgelopen en loopt nu met iemands gebit te klooien in een tempo dat toch ietwat te langzaam is voor een vierdejaars.”

Om 13.05 uur kwam er een jongen met krullen die mijn naam riep. “Verdomme!!!” denk ik nog “een kerel, daar gaat m’n 5 minuten-pleziertje” Want wat is er mooier dan geholpen worden door een vrouw in een doorschijnende witte broek en deze twee trappen omhoog langzaam achterna te lopen. Een geiligheidje eersteklas voor een ouwe lul als ik.

Als ik een halfuurtje in de stoel heb gelegen en alles heb uitgelegd aan de docent en leerling besluiten ze dat er inderdaad een stuk kies is afgebroken en dat niet een, maar alle drie de vullingen (ja, in een kies) verwijderd moeten worden. De vierde laten ze maar zitten die ziet er niet onaardig uit.

Om 13.45 begint de jongen mijn kiezen uit elkaar te trekken door middel van haken en klemmen. Vervolgens wordt er een roze plastic lapje over mijn mond gespannen zodat ik de kaken niet meer op elkaar kan zetten. Geeft niks dat heb ik vaker gehad. De beitel wordt erbij gepakt en hij begint te schuren en te schrapen en te hakken.

Na een lange zucht vertelt de goede jongen dat er toch meer weg is gehaald dan hij had gedacht en dat hij de zenuw door het dunne laagje kies wat er nog over is, kan zien zitten.

- “Ik denk dat de kans groot is dat ik een zenuwkanaalbehandeling” (dit wordt door word verbeterd tot zenuwKWAALbehandeling overigens) “moet gaan doen”
- “Ros dat ding er dan maar uit, daar heb ik geen zin in!!!”
- “Waarom je bent nog hartstikke jong, begin 30… 35 zelfs, je hebt je halve leven nog voor je!
- “Wat heeft dat nou te maken met de pijn die ik dan zal hebben, da’s toch niet logisch… als dat moet, pak je gewoon een tang en rukt dat ding er uit!!!”

Om 14.30 wordt dezelfde docent erbij gehaald om nogmaals even te bekijken wat het plan nou eigenlijk is. De docente vraagt om een foto die niet duidelijk laat zien welke kies dat is. Ik vertel ze dat dat het gat is, die in mijn gehemelte een rare plek inneemt. Het fenomeen is ooit besproken vorig jaar in een artikel in een blad voor tandspecialisten.
Ze weet daar niks van en mompelt iets over een eventueel idee waardoor het misschien ontstaan kan zijn en gaat dan weer over tot de orde van mijn dag…

14.35 Ze besluiten de kies toch dicht te gooien… maar dan in kleine laagjes en de onderkant belegd met een spulletje dat de bovenkant van de zenuw moet beschermen. De normale verdovingen zijn al enigszins uitgewerkt of ze werken niet goed genoeg want elke keer dat die klojo een waterstraaltje of een briesje lucht langs mijn kies werpt, verga ik van de pijn. Maar dat zal alleen maar te zien zijn aan mijn knipperende ogen, want ik ben natuurlijk wel een grote vent.

Langzaamaan bouwt hij de kies weer op tot… naja tot een kies dus. Het irritante aan de opbouw en de boringen is wel dat zelfs de ‘verharder’ pijn doet en dat ik me op een gegeven moment verslik in een stukje overgebleven vulling.

“Ah, dat zal nog een restantje zijn…” zegt ie…
…
…
“o nee, verdomd dat is de vierde vulling… als je dan alles hebt, krijg je ook alles, hahaha, nou dan moet die straks ook maar even gedaan worden.”

Afijn, rond een uur of vier en geen enkele pijnmindering later loop ik weg met de mededeling dat als ik ’s nachts niet kan slapen van de pijn dat ik dan toch echt even contact moet opnemen en dat er dan opnieuw naar de kies moet worden gekeken. En ik kan alleen maar denken dat er ooit een tijd was dat je gewoon de rotte kies eruit trok… Ok het kauwt wat moeilijk, maar goed ik heb nog vijftien kiezen over.

mijn familie

2009-08-31T01:59:00.002+02:00

Zwart

ik kijk in mijn ogen,
het ziet

Zwart

Niet alleen de bal maar ook
De contouren zien

Zwart

Ik kijk in de spiegel en ik
Herken mezelf niet
Het ziet alleen maar

Zwart

Ik pak het mes
Krab de spiegel open en ik zie

Zwart

Maar als ik krab, krab, krab
Komt het licht
Naar mijn ogen

Ik zie mijn zoon:
“grijp m’n vinger!”
pak, pak, pak!

Ik ben mijn vader
Omdat ik ouder ben dan
Mijn jeugd

Ik ben mijn opa
Omdat het zaad
Elke dag verspilt

Ik ben MIJN leven
Ik ben mijn bloed
Ik ben het leven
Dat elke dag gilt

“Papa, papa…
ik ben je zoon!
mag ik uw vader zijn!”

Ik krab elke spiegel open
Ik buig mijn oog
Naar het glas dat
Schittert

Ik hoop eens
Een volwaardig lid
Van mijn familie te zijn

het tij

2009-08-14T15:14:00.001+02:00

Hoewel ik verschillend denk
Over wat ik ben en wat ik doe
Is altijd het idee
Ik doe wat ik denk
Ik denk wat ik doe

Maar als ik begin te denken
Weet ik niet welk begin
Ik maak
Welk weg ik loop
Welk pad ik kruis
Welk eind ik neem
Welk god vergeven macht mij drijft

Ik doe wat ik denk
Ik denk wat ik doe
Elk jobs tij ik vind
Elk pad ik kruis
Elk eind ik zoek
Elk einder mijn oog mag vervuilen

Het geeft geen zin
Om te denken wat je doet
Of zelfs maar te doen
In je denken
Het enige wat je rest
Ís knielen
En je volledig over te geven
Aan huilen en lachen

echt waar mam, echt waar

2009-08-13T20:24:00.002+02:00

Het is vandaag weer zo’n mooie avond. Ik zit zoals de meeste dagen wat te kijken naar sitcoms die ik al voor de duizendste keer bekijk. En ja dat gaat vervelen. Dit keer will en grazen. Ik vind het niet eens leuk. Onderwijl ben ik een beetje aan het lezen in een boek (met heel veel foto’s/afbeeldingen) over de vrijmetselaars. En ik ben een beetje muziek aan ‘t downloaden en luisteren.

En dat laatste geeft toch wel t meeste plezier. Vooral als ik mensen weiger van mijn soulseek te downloaden. Je krijgt dan echt de meest rare gasten aan t woord die koste wat kost van mij een plaatje willen downloaden. En ik heb er een hekel aan dat mensen dan nix terug willen geven. Het gaat er niet om dat ik iets (of niet) zou willen van hen. Het gaat erom dat je iedereen de vrijheid geeft om muziek te kunnen krijgen die hij of zij wil. En niet alleen alles voor jezelf wil houden.

Misschien zijn er een aantal mensen die bang zijn dat je een boete krijgt als je muziek aanbiedt. Misschien zijn er mensen die bang zijn dat er een virus op hun pc terecht komt. Maar in dat laatste geval dan haal je juist niets van een andere pc af. En er zullen wel tig andere dingen te verzinnen zijn waarom je niet zou willen “sharen”.

Maar goed als ik iemand weiger dan volgt er meestal eenzelfde soort van patroon in het willen bereiken van hun doel: Het krijgen van die ene plaat.

Als eerste vragen ze altijd: Waarom ben ik geweigerd? Als ik dan vertel dat ze nix delen, vertellen ze dat ze wel dingen delen. Je kent het wel, een klein kind dat pas buiten mag spelen als z’n kamer is opgeruimd en dan na vijf minuten aan de ouders verteld dat ie dat echt heeft gedaan, echt waar mam, echt waar… Vervolgens vertellen ze dat ze jou wel in de lijst hebben gezet… Ik mag wel van hen platen krijgen. Ook dan nog ben ik niet tevreden en vertel dat iedereen dat moet kunnen en niet alleen ik (ik weet het, nogal pathetisch van me, maar afijn…) En dan als laatste redmiddel beginnen de smeekbeden. En als ik dan nog steeds weiger beginnen de schofferingen. Laten we zeggen dat mijn endeldarm behoorlijk volgepropt zit met allerhande voorwerpen en beledigingen.

TK ya didn’t share
- i added you
i sorry about that
i normally add people i download from, it just forgot this time
TK just share to everyone
- thats not safe
TK offcourse t is
- could you unban me
appreciate it
i added you so you can download
TK ok I’ll check
no sorry, ya still don’t share
- i made a mistake
i forgot to add you and now i did
all i need is the last two songs
TK sorry you still don’t share, so no
- PLEAESSSSSSE
TK no
- your a fuckin asshol
TK I love you to

Kinderachtig van mijn kant? Ja volmondig ja. Maar je moet weten dat ik daar ook behoorlijk veel plezier in schep. Misschien komt het wel door feit dat ik nogal moeite heb controle in m’n persoonlijke leven te houden. En bij deze dingen is het makkelijker mensen aan hun woord te houden. Ik zal ’t een keer aan m’n psych vragen. Aan de andere kant wil iemand iets van me en hij houd zich niet aan de afspraak… Take your pick… zou ik zeggen...

quote van de dag

2009-08-11T00:13:00.001+02:00

Ja, tuurlijk heb ik anne frank gelezen. Ik vond alleen het eind wat minder.

zo maar ff...

2009-08-06T20:17:00.003+02:00

Ik ben een beest in bed!!!

Geef me drie seconden en ik ben klaar...

zo laat op de avond

2009-07-30T05:23:00.003+02:00

Hoor

HOOR…

EN…

luister…

Ssshh ssshh ssshh

Luister als je wil?
Kan je luisteren???

Luisteren naar die stomme ideeën
Die stomme gevoelens

Luisteren naar die nare gedachten,

Ssshh

Hoor die stomme suizing…

Ssshh…

Ssshh…

Elke nare gedachte

Als een slagers ENSEMbleuuuuuhhh

TIK TIK BOEM

TIK TIK BOEM

Het is de nekslag die je hoort

KNAK

Een onvolprezen Xecutie

Want je weet: elk moment is de jouwe

Ben ik al daar?

Heb ik nog even?

Een antwoordvraagspel……???

Alles zwart wit

GELIJK

EVEN??

lekker

2009-07-08T15:08:00.002+02:00

Ik heb de laatste tijd erg veel zin om een stukje te schrijven… maar heb maar weinig tijd en uiteraard inspiratie. Na de laatste stukjes wil ik niet meer laat op de avond met een borrel op iets op dit blog gooien. Verder heb ik (of maak ik) er weinig tijd voor.

De laatste tijd is het zulk lekker weer, dat ik veel te vinden ben in de haven, bootjes en bijbehorende bootvluchtelingen bekijken. Ook ben ik bezig met het schrijven van teksten voor wat nummers die ik met verschillende mensen maak.. Doel? Eventueel een bandje bij elkaar scharrelen en aan t eind van dit jaar een optreden geven in de stamkroeg.

Verder heb ik geen tijd omdat het zulk lekker weer is… De katten zijn veel buiten dus ik ben ook veel met ze bezig. Oftewel de teken uit hun huid plukken.

Verder heb ik geen tijd omdat het zulk lekker weer is. Ik zit dan bij het schelpenstrandje van de zon te genieten. Het volk dat zich met bbq en heinekenbier neervlijt op het gras bekijk ik met gemengd plezier.

Verder heb ik geen tijd omdat het zulk lekker weer is, zodat het lekker is om ’s avonds een gezelschapsspel te spelen en met blote buik het kouwe biertje te drinken.

Verder heb ik geen tijd omdat ik bezig ben met seizoen 3 van de “hitserie” DEXTER. Een serie over een ‘bloedspatter’ specialist bij de politie die als hobby moordenaars vermoorden heeft. (http://www.sho.com/site/dexter/home.do , mochten mensen interesse hebben.)

Verder is het nu ook weer tijd voor de ronde van frankrijk. Dus moet ik m’n tv-verslaving weer ff toelaten

dexter

plakplaatje(s)

2009-06-18T00:02:00.002+02:00

Ik heb vandaag maar weer eens een plaatje laten prikken. Ik moet bekennen dat ik tijdens de daad wel wat slaperig werd... gelukkig zag ik geen sterretjes toen ik wakker werd...

lekker impulsief

2009-06-05T17:38:00.002+02:00

Ik zie dat ik gisteravond weer heerlijk impulsief mijn kwaadheid en teleurstelling in de nederlandse stemmer heb geuit. Ik denk dat ik voortaan maar eerst eens even lekker een nachtje slaap voordat een schrijfsel op m'n blog wordt gesmeten!

zo maar ff...

2009-06-04T23:22:00.003+02:00

ik doe ff een gooi naar een korte discussie:

1:45 is werkzaam geweest, in het verzet in WO II, wat ook kan betekenen, dat je een wortel draagt in je revers, en of je wel eens anti-duitse taal uitspreekt....

Ruim 150.000 vrijwilligers bij de SS (schutzstaffel, er waren zelfs minder uit nederland gedeporteerde joden) hoeveel is dat in %: geen idee??

Ik geloof dat 1:3 fout was in de oorlog, oftewel gewillig meewerkte met het duitse gezag....

Wat ik eigenlijk bedoel met deze stompzinnige cijfertjes en uitermate achterhaalde en uit de tijd zijnde gedachten, IS... we zijn niet veel verder dan ons verstand hoopt te zijn...

Laten we niet vergeten dat Hitler GEKOZEN is.

afijn laten we ons niet te druk maken over dingen die NOG niet aan de orde zijn,
bij mij maken sommige triviale zaken iets los wat ik morgen weer ben vergeten, ik schiet me liever in de knie dan werkelijk mee te werken met welke fascist dan ook...

Tijd voor actie! Tijd voor de uitroeiing van welke persoon dan ook! De tijd is rijp om te denken aan de schifting van levens!? Tijd voor de vernietiging van de gebleekte haren, tijd voor de endlosung van een ongelovelijke gladde goebbels van onze "altijd wat we alles al willen hebbben zeggen goerroe" en "ich habe es gewust" MAN van de wereld... U weet wel

slaap lekker hoop ik

SIEG HEIL

2009-06-04T22:31:00.003+02:00

Sieg heil

sieg heil,

eindelijk kunnen we zeggen wat we denken; de pvv (op dit moment meer stemmen dan de pvda....)
Ik voel een euforisch gevoel over me heen komen... Nu eindelijk DE gehele vrije meningsuiting in Europa!!!

SIEG SIEG SIEG HEIL

Ik heb er zin an!!!!!!

Was mijn held nog maar in leven dan konden we EINDELIJK schoon schip maken...

Ik loop al jaren me te irriteren aan mijn broer, elke keer als ik iets zeg, luistert ie niet... Zelfs niet door de MIJN BETAALDE apparaatjes... HUFTER!!!

Ik zeg afmaken zo'n gozer, je best doen en interegerelen is gewoon niet genoeg

Onze witgebleekte fuhrer zal ons eindelijk verlossen door medestanders in pak en zoetgevooisde stemmen...

Onze tijd is nu!!!!!!

Sieg heil SIEG SIEG SIEG HEIL!!!!!!

Zo maar ff… (heehaw)

2009-05-31T00:37:00.002+02:00

Na een lichte beschuldiging laatst aan mijn adres, dat ik de laatste nieuwsfeitjes niet wist, was ik behoorlijk pissig… Maar eigenlijk vooral omdat het waar was.

Ik heb daar eens KORT over nagedacht. En ik heb tegelijkertijd maar weer eens het nieuws opgezet. Of laat ik wat specifieker zijn: Ik heb wat aandachtiger gekeken naar het nieuws en ja er waren hier en daar geen leuke dingen te melden… en ja, er waren momenten dat ik wat moest tranen.

Maar aan de andere kant, moest ik ook dat traantje wegpinken bij een of ander programma waarbij een tienjarig meisje, een of andere wedstrijd won???

En toen ging ik eens luisteren en lezen naar wat wereldverbeteraars en sommige andere bloggers (geheel toevallig)… En toen viel nog een pas gehouden discussie op in dat lege hoofd van mij… En toen... wist ik het gewoon… We zijn een voetnootje… een korte pas op de plek en waarschijnlijk dat zelfs niet.

Over zo’n duizend jaar zijn wij niets (en zal een andere aap het misschien opnieuw proberen (plagiaat!) Als je je geschiedenis kent dan is onze kredietcrisis, onze tweestrijd met mens en dier, onze strijd met de polariserende ideeën van rechts en links hooguit voorbeeldjes van politiek en sociaal (on)benul… Hooguit aan de orde gesteld door een professor die is afgestudeerd op deze periode… Sterker nog dat weet ik wel zeker

heehaw oftewel joepie

woestijn (ik hier?)

2009-05-21T02:08:00.005+02:00

Ik leef in een woestijn
Een gortdroge mond
Een lip gescheurd
Een trillende hand met een droge sigaret

Een trillende hand met goedkoop bier
Dat alleen maar vochtig word
Als je ‘t maar genoeg over
Je trillende ledematen strooit

Ik leef in een woestijn
Een enkele gedachte
Dat wie het ook is
We schuldig zijn aan welke droogte dan ook

- “doe niet zo raar!!!
- wie ik?
- Ja jij!
- Wat nou!?
- Ik heb de pest aan mensen die maar wat doen, laat staan aan mensen die proberen te doen alsof ze iets zijn… wat zelfs de meest grootste mongool kan…!
- Ik doe niet zomaar wat, rot toch op! Pislijer!!! Ik heb stront dat zich beter kan draaien dan dat jouw mening ooit zou kunnen!!!
- Dat MOET een compliment zijn, ik zag je zuster laatst echt zich totaal overgeven aan mijn smeuïge drol, die met kontkorsten en al, geheel naar binnen werd geschrokt…
- KLOOTZAK… ik zal je ballen zandstalen en je lul als een vuurkorf, met lamp…

Ik leef in een woestijn
Een gortdroge hersenpan
Waar ik elke zenuw en cel
Doden kan

Als ik links kijk
Dan zie ik rechts
En als ik rechts kijk
Zie ik links
En als ik mijn ogen dicht doe
Zie ik alles
In het donker
Is toch alles zwart
Zoals het is bedoeld
En zoals het 't geval is

schuld

2009-05-10T17:48:00.001+02:00

Ik zat de laatste tijd weer eens te denken over de schuld. De schuld die iedereen wel voelt maar veelal onderdrukt. Het “wat als”- syndroom.

Twaalf jaar, ik denk dat ik dat ongeveer moet zijn geweest. We stonden op een camping en dat was niet de eerste keer. Mijn broer en ik liepen rond en we zagen dat de jonge gasten naast ons waren vertrokken. Hun tafel die stond nog op de plek met hun bladen erop achtergelaten… Liu of lui oftewel hem in het frans… Blaadjes met naakte vrouwen erin die anders dan in de playboy letterlijk de bloemen van hun naaktheid lieten zien.. laten we niet moeilijk doen: geile plaatjes van open kutten…. Laten we zeggen dat ik behoorlijk moeite had mijn lul in bedwang te houden. Het is geen mooi verhaal over de eerste ontluikende sexualiteit maar mooier kan ik het helaas niet maken….

We moesten deze lekkere porno alleen weten te verstoppen, want we wisten dat sex slecht is… Dat is iets wat we altijd hebben ingeprend gekregen… sex of liefde is iets romantisch, iets wat je samen met de liefde van je leven ondergaat… Oftewel mijn sexuele voorlichting bestond uit: je moet je ding wel schoonmaken aan de voorkant; wees altijd schoon!

Ik was niet echt met sex bezig, maar een open kut? daar ik kon toch echt niet omheen….
Dus waarheen… waar die blaadjes verstoppen… Uiteindelijk bedacht ik dat de foto’s onder de achterbank van de auto konden worden verstopt…

Thuis gekomen, een week of drie later, waarin we totaal waren vergeten dat we dingen hadden verstopt, maakt mijn moeder de auto schoon en komt uiteraard de blaadjes tegen…

Waar komen deze dingen vandaan!!! “Godverdomme zulke dingen tolereer ik niet!”
Ik maakte me sterk en zei dat die van mij waren en om het nog erger te maken hing ik de grootste posters op in m’n kamer, naast de posters van de bandjes waar ik op dat moment fan van was…

Na een weekend weg naar een vriend van mij waren de posters verwijderd… Nooit heb ik meer zulke dingen opgehangen…

Toen ik met m’n nieuwe wief samen was, moest ik m’n playboy- poster weghalen ook al weer te provocerend… Terwijl het gewoon een mooie jonge dame is met dikke tieten, en ja ik zou me zelf klaar kunnen maken op zo’n foto van een lekkere geile dame…

Waar het om gaat: schuld wordt je aangedragen… veelal door anderen met gedachten die niet de jouwe zijn, maar je wordt altijd in dat keurslijf gedwongen, het kan je moeder zijn of je vriendin of de mensen om je heen (maar daar heb ik het nog niet overgehad)

De vraag is altijd waarom ga je deze mensen niet enorm haten, laat me zijn wie ik ben…
Het antwoord is altijd simpel, je bent degene wie je leeft, niet degene die je bent, want altijd komt het besef dat wat je bent is niet wat je hoopt en dat wat je hoopt is niet wat je bent

selffullfilling prophecy

2009-05-09T06:48:00.001+02:00

Het is precies wat ik dacht. Opstaan om vier uur ’s ochtends brengt alleen maar vervelende dingen met zich mee. Je brengt iemand weg die zich hopelijk gaat vermaken in een leuke stad…

Om half twee heb ik m’n boek weggelegd en ben ik gaan slapen en wonderwel, dat lukte. Even met mijn stiefkatten geknuffeld, vooral met de zwaarste van de drie. Een lekkere dikkerd die altijd al een beetje op me heeft geleken. Een kat die door een stressstoornis (5 s-en toch?) compulsief het eten naar binnen werkt; een kat die daarna het eten voor een deel weer uitkotst; een kat die zich krabt omdat er overal (lichte) huidaandoeningen voordoen; een kat die schilfert; een kat die schrikt bij elk raar geluid; een kat die zich bij een fijne aanraking prompt laat vallen om de buik even grondig te laten verwennen; een kat die letterlijk geobsedeerd iets boeiend niets in de gaten kan houden; kortom gewoon een kat dus.

En als je dan opstaat om een uur of 4 ben je niet meer moe van de voorgaande dag die is afgelopen met het naar bed gaan. Maar je bent ook niet moe van het korte slaapje… zoals je wel eens bent als je te lang in je bed heb liggen dromen…

Er is een tijd geweest dat ik altijd moeilijk sliep. Eerst jarenlang omdat de film van mijn dagelijkse beslommeringen, schuldgedachten en de zeer irriterende wat als-gedachten als een rondje om de kerkroute mijn hoofd bezig hielden. En dat ik daarna deze zelfde gedachten probeerde uit te roeien door mezelf het leplazarus te zuipen… Als een volleerde nazi de Endlösung zoeken en alles wegwerken wat niet in mijn prettige leventje past. Alleen werkt de drank meestal averechts. Je kan net zoveel zuipen als je wil maar dat helpt maar voor een paar uurtjes…

En zo zit je dan weer op een ochtend te hopen op wat slaap. Ik probeer wat oude en nieuwe methodes uit, zoals een beetje doelloos muziek luisteren en meegaan op de melodie en daar een eigen verhaal van maken… Je eigen Peter en de wolf zullen we maar zeggen… En niet te vergeten mensen die je beledigen op soulseek, gevat terug te beledigen. (Het is (g)een kunst mensen te beledigen die te dom zijn voor... ach ja vul zelf maar in...

Maar ook ben ik blij dat ik van tevoren heb bedacht dat het moeilijk zou worden. Een vertrouwde fles port naast mijn zijde, word voor m’n neus, een “dingen te doen” lijstje gemaakt, een sigaret roken, spelen met de katten en verheugen op de dag van morgen… Een tiendelige serie kijken samen met een vriend, biertje erbij, wat junkfood, chips en ja toch ook weer bier en bier en bier en dan zien we wel… en natuurlijk twee dierenhuishoudens bestieren… maar dat gaat lukken

Het enige vervelende is dat oude gewoontes niet roesten… te weinig port, maar ach ik vind zo wel een veilige haven in mijn bank en een leuke dvd…

maandag 04 - 05...

2009-05-05T02:18:00.004+02:00

Ik zou vandaag gaan helpen met de herdenking. Even aansluiten bij de ogenschijnlijk altijd even betrokken mensen die het leed van de oorlog en of andere oorlogen en slachtoffers en wat al niet meer in herinnering brengen… Zoals de meeste mensen dat heel beleefd doen… (en dan begint de film...)

En eigenlijk was ik blij dat ik niet hoefde te helpen. Ik ga altijd grappen maken op momenten dat het niet schijnt te horen en laten we eerlijk zijn, mijn bescheiden hulp bestond alleen maar uit het sjouwen van een podium NA het hele gebeuren… ik was niet echt nodig.

Dus in mijn nieuw verworven goede humeur was ik van plan om lekker te gaan oefenen met de band. Eerder dan ik had aangegeven. Ik had er zin in, lekker krijsen, schreeuwen en nieuwe nrs maken. Maar nee… een bandlid belde af… Geen zin, ik zou toch een uur later komen, dus had het geen zin om voor een schamele anderhalve uur in een smerige kelder te zitten.

Ook nadat ik vertelde dat ik wel op tijd zou zijn , bleek mijn onvermoede gedachtegang waar… (en dat heb ik al een tijdje), geen zin is geen zin….

Als je jezelf nergens toe aanzet gebeurd er ook nix!

Maar als je jezelf wel inzet, maar niet voor dat gene wat mensen om je heen vragen of datgene waar jezelf rijker van wordt zonder dat anderen dat worden of dat de eenzijdigheid in het presteren juist alleen in je werk of de maatschappelijke ladder bevindt, hoever kan je dan grenzen stellen in wat belangrijk is… oftewel wanneer is iets belangrijk…?

Kijk: ik stelde deze zin ook uit vanwege het draaien van een sigaret, het pakken van een nieuw biertje… of nog erger het uitstellen van een goede sexpartij…. En dat alleen omdat ik op dit moment heb besloten om zoiets kleins boven iets anders kleins te stellen, namelijk toch naar mijn eigen stekkie te gaan, nieuwe muziek te luisteren, te drinken en dom te denken, te rommelen in m’n huis, mijn katten te beschermen door ze te aaien terwijl ze zo krols zijn en elke voet voor een lul aanzien die hen zou kunnen verkrachten…

Laatst was ik in de supermarkt en er was iemand die de caissière erop wees dat er nog een lampje in ’t karretje lag van zijn voorganger!? Ik voelde een plaatsvervangende schaamte, omdat iemand werd verraden! Maar als je dan de “verrader” vraagt waarom hij dat deed, vertelt ie dat hij zelf niet benadeeld wilde worden… zo wordt iedereen namelijk benadeeld en erger nog… beoordeeld… een willekeurige schuld wordt ieders schuld…

Ik weet niet precies wat ik hiermee wil zeggen, of eigenlijk is niet precies nog te specifiek… misschien wel dit: Ik kan wel iets willen, maar willen is de schuld van ons allen, en schuld zit in ons allen en door ons allen is er geen ontkomen aan…

Oftewel ik had moeten kiezen voor de herdenking, de hulp en voor de sex en niet dat stompzinnige hangen voor de pc… toch…???

toren van babel

egypte foto's 2

2009-05-04T13:41:00.002+02:00

meer van hetzelfde...

egypte foto's

2009-05-04T13:30:00.003+02:00

Omdat ik geen tot weinig inspiratie heb voor een stukje gooi ik maar wat foto's van Egypte op m'n blogje....

slaap kindje slaap

2009-04-22T15:06:00.000+02:00

Het was gisternacht weer eens ouderwets niet kunnen slapen. En zo vroeg was het nou ook niet. Eerst lekker alle amerikaanse detectiveseries gekeken die te slecht zijn om op primetime te worden uitgezonden (wat geen maatstaf is voor degenen die dat wel worden.) En daarna lekker een boek pakken en lezen. Nog een beetje worstelen met de katten die bij me willen liggen... Oftewel op m´n boek en tegen m´n gezicht aan.

Het eerste kwartier gaat best, je weet wat je leest. Na dat kwartier wordt dat steeds slechter. Je gaat lezen alsof je morgen een mondeling examen hebt, hardop in jezelf en de alineas opnieuw en opnieuw en opnieuw... "concentratieverlies, ik zal wel moe zijn" is wat ik denk...

Nog een keer naar de wc en dan lekker slapen.

Nee, niet bepaald. Altijd duikt er in mijn geest een onderwerp op, misschien over wat ik net heb gelezen, of wat ik die avond heb meegemaakt, of wat ik in het weekend heb gezegd bij dat feestje waar het weer veel te laat is geworden, of waarom ik zo verknipt over bepaalde dingen denk, of dat ik niet verknipt over bepaalde dingen denk... of juist wel... of niet, of dat ik de laatste twee dagen nog geen sex heb gehad... he ja laat ik lekker over sex dromen... En nog geen halve minuut later ben ik dat alweer vergeten en bedenk ik leuke verhaallijnen, zonder een verhaal te vertellen

Maar goed. Het merendeel van alles wat ik als een overspringende plaat bedenk, is de volgende dag alweer vergeten. En ik weet dat als ik opsta alleen maar weet dat ik zo moe ben en dat de nacht lang was, maar waarom ook al weer, wat had ik moeten opschrijven, wat was er ook alweer zo belangrijk dat me de hele nacht heeft gekost? Het antwoord is niets, alleen wat trivia, niet iets om wakker van te liggen.

een avondje matheuspassion: altijd lachen

2009-04-11T03:46:00.003+02:00

Na een weer eens uit de hand gelopen woensdagavond met te snel en vooral te veel drinken, sta ik wat brak op. De avond zal lang worden. Het is de tweede keer dat we naar de matheuspassion gaan in Naarden. Toch wel het meest prestieuze concert in nederland. De kaartjes zijn weer wat duurder dan het jaar daarvoor en daar hopen we toch wel van te profiteren.

Op het heerlijk in de zon gelegen terras leg ik m'n jas over de stoel en draai de zoveelste sigaret. Het is toch een zit van pakweg drie uur en lang niet alles is boeiend. Dus alles voor die tijd is meegenomen. Hoewel het aan de mensen niet kan liggen... Die schijnen in de passion, god zelve te herkennen... Tja...

"Wilt u wat wat drinken?"
"Ja, ik lust wel een rode wijn."
"En wat wilt u drinken?'
"Ik lust ook wel een rode wijn... Maar doe maar een sinas... ik heb gister al te veel bloed zien vloeien."

Met de ogen dichtgeknepen vervloek ik mezelf, omdat ik geen zonnebril heb meegenomen en tegelijkertijd zie ik jezus aan mij voorbijgaan... Oke, het is onze eigenste prive - jezus van de eo, gekleed in een allercharmanst leren jasje met bijbehorende baard en naar achtergekamde haren... en zijn kleren nog aan... maar het is hem wel. Ik zal hem verder niet meer tegenkomen in het overspoelde kleine stadje.

Naarden is vandaag geplaagd met grijze mensen. Zelfbetitelde gedistingeerde mensen in pak en blauwe stropdas... vrouwen in piratenlaarzen en keurige kleding en zelfs hier en daar een bontje... De taalklanken achter in de keel en een hoog jenever- fijne rode wijngehalte...

Nadat we de wc''s (dixies... alles in stijl!), hebben bezocht gaan we maar in de rij staan. Ik doe mijn laatste peuk en heb een fantastische blik op de rij...Zwart is de kleur en grijs dus... het lijkt bijna of ik op m'n plek ben... (Mocht u mij zoeken dan ben ik die gast naast die man met een .felgeel vakantieshirt en een aldi-spijkerjasje aan... misschien zouden de nogal wijduiteenstaande piekharen ook nog opvallen.

Het is een mooie kerk, althans de bovenkant, waar er nog resten van schilderingen te zien zijn. De rest van de kerk, is een vreselijke hervormde kerk. Tot nu toe vermaak ik me redelijk...

De zitplaatsen bleken nog erger te zijn dan het jaar daarvoor. Rechtsachter met bijna geen zicht op het koor, laat staan op wat muzikanten. Er zijn nog drie rijen achter ons en die liggen tegen het enige toilet in de kerk aan... Als we onze dertigste rij bekijken zit er aan het begin een nogal vadsige dame (pardon, ik ben niet dik ik ben een beetje gezet) haar stoel te overmannen en op den duur te veroveren. Aan het eind zitten twee wat oudere dames. Als ik goed kijk, lijkt de oudste van de twee de moeder te zijn. Ik vermoed dat zij de blijde boodschap nog heeft meegemaakt. In de pauze toveren ze een bruine boterham te voorschijn, met kaas uiteraard. Een flesje water er bij. Een minuut voordat de passion begint komt er een man in ons rijtje zitten. Hij gaat naast m'n vader zitten en het begint...

Stilte! Er wordt wat gekucht, er wordt wat geschraapt, er wordt wat geschoven... de beenderen kraken even en op de grote monitoren valt te zien dat de dirigent zijn aanloop neemt... wacht.. wacht... stilte... spanning... Hij gooit zijn armen omhoog en LOS... En op dat prachtige moment doet de man naast mijn vader zijn breed uitgepakte videocamera open, klikt op opnemen en begint de monitoren te filmen... helaas was de beste man vergeten de toontjes uit te schakelen.

Na drie keer heerlijk te hebben gepiept vroeg de bekakte dame voor hem of ie er mee op wilde houden. En geheel gewillig gaf hij gehoor aan dat gebod... Dat leek mij een behoorlijk goede beslissing. Ik zat namelijk al te denken hoe hij van plan was zijn arm omhoog te houden.... gedurende die drie uur...

Het geluid bleek slecht. Nogal vlak en dus daarom de dynamiek missend. Het zou kunnen dat de mensen om mij heen een nogal slaperige indruk achterlieten. Hier en daar knikkende hoofdjes, schokkende schouders en wanhopige pogingen om maar niet in te doezelen.

De bekakte dame aan mijn linkerzijde, in de voorgaande rij die zich nogal stoorde aan iedereen, heeft wel genoten van haar ergenissen. De maria in de hoek kreeg een hoestbui waar iedere christen zich van zou schamen... de dikke vrouw bracht een volledig nieuwe toepassing van het gebruik van snurken ten gehore... en ja haar man zette de videorecorder weer aan bij het laatste stuk van de passion... Hij heeft in elk geval kunnen bewijzen dat hij er was.

ochtend

2009-03-26T00:39:00.002+01:00

Er zijn van die dagen, dat je knorrend van geluk wakker wordt. De handen onder je hoofd en de warmte van je dekens... Het geluid van de wekker maakt je wel wat mismoedig, maar je hebt het gevoel dat je het aankan. Er schijnt een zonnetje dwars door de vergane gordijnen heen. Een heerlijke opening verraad de zon. Mijn meissies strekken de rug, net als ik dat doe... De een komt langzaam op gang door enigszins verwilderd de slaap van zich af te gooien, zich langzaam strekkend uit de bermudadriehoek van mijn in foetushouding liggende benen. De ander, die zich een hele nacht heeft genesteld in de holte van mijn borst en buik, sluipt naar mijn mond... ff ruiken, ff neuzen...

Samen kijken we naar de zon, doen een poging in elkaar te kruipen. We knipperen naar elkaar en mijn hand gaat over de ruggetjes en als vanzelf vallen ze om... even de buikjes aaien, even de neus, even zoenen... En na een paar keer luidruchtig te hebben gegeeuwd, alsof ik een wookie nadoe sta ik op...

Ik verlang dan naar vloerverwarming en koude sneeuw die buiten ligt. Mezelf bijna verwennen met een heerlijk glas gluhwein of warme choco met rum. Een horrorfilm die alle kneusigheid versterkt en dan als ik weer zo zat ben als een aap... lekker in het zonnetje liggen woelen met mijn meissies... een mooie plaat op en maar staren naar de zon... Totdat je blind wordt van het verblindende licht en gek wordt van blijde gedachten... Net zolang tot je compleet uitgemergeld de kermis van je plafond en de achtbaan in je buik hebt bedwongen en weer wacht op die mooie ochtend, de neuzen bij elkaar en vrijen alsof je nooit een vrouw hebt gehad...

Egypte

2009-03-19T02:20:00.002+01:00

Na twee biertjes in de trein te hebben genomen viel het inchecken van de bagage redelijk mee. Je papiertje laten zien, ff de koffers laten wegen en voor we het wisten waren we klaar. Dan alleen de douane nog... maar zelfs dat viel mee... Ik hoefde niet eens m'n gehele broek uit te trekken. (Ik had mijn rituele ontwijdingsmes niet in mijn handbagage gestopt... en dat was maar goed ook, want er waren behoorlijk wat mensen die een ware "goddelijke" castratie verdienden.)

Wat te doen, wat te doen... Zoveel tijd over en de moderne mens weet niet zijn tijd goed in te delen.... Dus: Eten, drinken en de doorzichtige tas volstoppen met hopelijk goedkopere spullen dan thuis... In mijn geval een literfles whiskey. Meer mocht een vriendelijk ogend mens niet meenemen. Na meer te hebben uitgegeven op Schiphol dan in de hele vakantie in de woestijn, stapten we in het vliegtuig. En daar kwamen de altijd weerzinwekkende, onogelijke en snobistische dames. Zij die het eten en de drank uitdelen op zo'n vlucht... De dames die ruiken naar pasgewassen linnen luiers en overdadige, dus dure parfums, die je ondertussen aankijken alsof je net bent klaargekomen op de stront van de krijsende babies die niet in toom te houden zijn. Babies, waarvan de moeders uit voorzorg al een mondmasker hebben voorgedaan...

Maar goed. Na een vlucht van ongeveer vier uur en drie wijntjes en twee whiskey's later kwamen we in Cairo. Het was plaatselijke tijd een uurtje of twee en we kwamen aan in het hotel. En daarna... uitslapen.. half tien gingen we naar de prachtige verbeelding die de pyramiden zijn...

En ja ze zijn prachtig. Als je ze van dichtbij zo ziet (althans wat je er van kan zien!) geeft het een dusdanige energie dat je als rechtgeaarde atheist, god of de goden om je heen voelt... Het is bijna niet te beschrijven... sterker nog: Het is niet mogelijk... Zo vreemd...

Met een gebogen rug en de knieen in negentig graden loop ik naar beneden... Mijn haar schuurt van het zand en mijn kleding smeekt om vocht... net als mijn keel... het wordt warmer en warmer... Buiten waar mijn moeder en de gids staan, is het maar een graad of 20. En binnenin dat driehoekige gevaarte wordt het alleen maar warmer en warmer... een simpele sauna is niet genoeg... Tigduizend ton steen leunt op mijn schouders, de longen schreeuwen om lucht... verse lucht... maar ook mijn hele spierstelsel verslapt

erbarme mich (de teneergang van een simpele ziel)

2009-03-12T01:38:00.004+01:00

Er schalt muziek uit de stereo. Waarschijnlijk een requiem... Mozart... De pijn in het lichaam, elke bot, elke zenuw, elke huid sterft bij de aanraking, zelfs de denkbeeldige...

Ik heb een nare smaak in mn bek, alsof ik na al die jaren een stuk vlees, ongekookt, ongebakken in mn mond heb gestopt en als een een gek heb lopen kauwen en achter mn kiezen heb verstopt.

Als ik zo wakker wordt en mijn hoofd krampachtig draai naar de slaapkamermuur, zie ik de dikke tieten van de playmate op mijn playboykalender... ik walg... Ik sla mn linkerhand naar het open gedeelte van het bed... en woel in iets nats...

Langzaamaan begint mijn verdorde geest, een herinnering te vormen...

Met uitgestreken gezicht zit ik weer op de bank, tv kijkend, en zie ik ze langsglijden, die irritante, kleine mensen, maar eentje springt er uit...

Het is Bach wat ik nu hoor: Erbarme dich... mein gott... en ja, dat is het...

Na een kwartier te hebben gekeken naar die verveelde gezichten, die flirtige schouders, die lonkende blikken schijn ik het besluit te hebben genomen: Ik pak 'r...

Ik kijk naar links in mn bed en zie het levenloze lichaam van mijn meissie liggen... de buik opengereten van kut tot borst en een dode blik...

Ik grijp naar mijn pijnlijke lichaam, er ligt koud staal naast mijn been... mijn handen wassen zich in bloed... het vlees van mijn heupen in de mond...

En ik kauw, kauw, kauw...

Egypte

2009-02-24T15:13:00.001+01:00

Aanstaande vrijdag ga ik op vakantie. Een fijne tien dagen. De dagen meegeteld dat we vliegen.
Dus eigenlijk acht dagen.
De dagen meegeteld dat we in de nachttrein en bus zitten.
Dus eigenlijk zes dagen.
De dag meegeteld dat we in een bus zitten naar een optionele site (Abu Simbel).
Dus eigenlijk maar vijf dagen.
Affijn, een fijne vijf dagen dat we heerlijk als een hond in het zand kunnen rollen en kunnen genieten van stoffige pyramiden, een misvormde stenen leeuw en tempels uit lang vervlogen tijden.

Ik pretendeer zo nu en dan een beetje te weten van wat er is gebeurd in het verleden. Zo ben ik nogal ontstemd over het "feit" dat de reisorganisatie uitlegt dat de pyramiden zijn gebouwd door honderdduizenden slaven. Ach ja een klein foutje, denk ik... Helaas een foutje dat al een decade terug, is weerlegd door archeologen. Maar goed dat willen we graag geloven. ' Vroeger onderdrukten ze de mensen om grootse dingen te doen'. Het "echte" feit is dat de normale mens toen gewoon vrije tijd over had, omdat hun land voor minimaal vijf maanden overstroomd was.

Toen de Hellenen en Romeinen, Egypte bezochten en uiteraard het voedsel (graan) wegkaapten, was de Egyptische beschaving al oud. Wat heet, zo oud dat er een bepaald ontzag was. Romantische jongens die Romeinen. Wat ik pas sinds kort weet is eigenlijk best wel frustrerend... ik heb het nooit geweten. Maar waarom is de Egyptische cultuur zo lang bewaard geweest en heeft het zolang kunnen bestaan? Dat is om maar een simpele reden: Het ligt ingesloten in de woestijn. Dit klinkt niet vreemd (en is het ook niet), maar het is wel een illusie armer. Je verwacht van een groot rijk dat het door de cultuur en door hun inventiviteit zich boven andere culturen uitsteekt en daarom zo lang kan bestaan. Maar dat is dus niet zo. Het was gewoon moeilijk aan te vallen... woestijn, woestijn, woestijn... Eigenlijk was het dus een moeilijk bereikbaar en "onvindbaar" rijk.... Ze hadden alle tijd om zo geavanceerd te worden. Oke, ze hebben jarenlang in hun nakie rondgelopen, maar dat neem je als welgeklede moderneling op de koop toe... Geef mij die Grieken of Romeinen maar...

Maar goed, eerst zien dan geloven. Ik heb geen idee wat voor een invloed de oude cultuur op me zal doen. Ik heb ook in Truva (Troje) rondgelopen met dat afzichtelijke touristische paard wat er staat. En de ongelofelijk slechte opgravingen die Schliemann daar heeft gedaan. Hij die als een woeste barbaar de grond heeft opengetrokken en de ene na de andere Troje heeft geslacht zonder het stoffelijk overschot in herkenbare staat achter te laten. Maar ik voelde de aanwezigheid van Achilles, Hector en Oddyseus en al die andere helden. De helden waarvan mijn vader vertelde op weg naar het zuiden van Frankrijk of op weg waar dan ook... Ik wilde de verhalen altijd horen... Die verhalen heb ik minder met die Egyptenaren. Hoewel ik graag nog de penis van Osiris zou willen vinden... Dus...

Dus vrijdag.. Een ritje van vier uur in een KLM-toestel, ff wat eten en hopelijk wat drinken. Gelukkig is er een aanslag in Cairo geweest... De mensen aldaar zijn bang dat de touristen wegblijven. Ik zie dat toch als iets positiefs! Dan hebben we geen rijen bij de tombes en musea. Bij de souvenirs zullen ze eerder tevreden zijn met een iets te laag bod en wie weet kan ik nog een geinige mummieschedel op de kop tikken.

zo maar ff...

2009-02-24T00:01:00.005+01:00

Sjuul Paradijs (hoofdredacteur 'De Telegraaf') dat moet toch een pseudoniem of grap zijn???

zo maar ff...

2009-02-22T09:24:00.003+01:00

Heerlijk zo'n zondagochtend. Kijken naar een lithurgische dienst. Is het niet vreemd dat elke vrouw een bril draagt? Hoe kan een passievolle religie zo'n ontzettende zouteloze muziek voortbrengen... En zulke ontzettende lelijke vrouwen... Daar moet toch een verband liggen... Ik kijk toch liever naar van die geile negerinnen uit amerika die lekkere soulvolle kristenhondenmuziek maken dan die in geen velden of wege te bevinden sexualiteit van die uit de achterhoeken van de nederlandse heiden dichtgeplamuurde poezen die het woord lul (letterlijk en figuurlijk) niet in de mond nemen. Maar goed laat ik zo vroeg nog geen oordeel vellen... Het is godzamme liefhebbe te vroeg om zelfs maar een beetje fatsoenlijk na te denken... Laat staan een stukkie te schrijven die ergens op slaat. (btw ik weet nog steeds niet na al die jaren wanneer een v een f is en...) ik ga nu me ff laven aan de onvoorwaardelijke liefde van m'n poezen... biertje erbij... peukie... en dan weer lekker pitten... zo maar ff dus...

zo maar ff...

2009-02-15T06:30:00.001+01:00

als iets zeker is,
waarom twijfel je dan?

jahwe niet op bezoek

2009-02-12T15:06:00.000+01:00

Het is nu een uur of drie en de mensen van god zijn er nog niet. Kwam ik zondag dan toch te wazig over? Ben ik dan een verloren zaak? Ben ik het niet waard om gered te worden? Of is gewoon mijn deurbel weer eens ouderwets stuk? Dat moet zulke mensen toch niet tegen houden? Heb ik voor janlul schema's aangelegd en in de bijbel gelezen. Wat moet er van de wereld terechtkomen als zulke lieden niet meer te vertrouwen zijn? Of was dit te verwachten? Ach nu heb ik lekker een vrije middag.

jahwe op bezoek

2009-02-12T00:06:00.004+01:00

Op een of andere manier heb ik zondag afgesproken met wat jehovagetuigen. Misschien was dat in mn vorige blok al te lezen. Dus morgen om 14.00 uur staan ze weer voor m'n deur. De wc moet nog gedaan worden, net als de afwas... Ze moeten wel een lekker koppie koffie of thee kenne krijge enne... een beetje skoon skijte.

Het klinkt stom maar ik heb er zin in. Ik zag de dame in kwestie zondag wat haperig citeren uit het boek daniel dus die moet ik vanavond nog even doorlezen. Vooralsnog blijkt onze daniel in kwestie nogal magische dromen te kunnen uitleggen en zelfs de droom kunnen raden van de heerser nebukadnesar.

De daniel (de latere koning van het verenigd jodenrijk) is gekidnapt samen met (een boel) andere joden en moet goed opgeleid de tiran nebukadnesar raad geven. En dat doet hij dan ook. Wat mij opvalt in de eerste twee pagina's van dat boek is dat deze daniel flink collaboreert met een buitenlandse indringer annex dictator. MMM. Dat is dus de grote koning daniel... Die van de joden en van de christenen.. (Van de christenen omdat hij dingen ziet in een Visioen (ahum) waaruit blijkt (later dus) dat jezus de rechtmatige koning van het hemelse rijk is en, en... naja... u voelt wel, stof die mensen eeuwenlang heeft verdeeld, maar ondertussen niet meer is dan een slecht verteld sprookje. Of is legende een beter woord?

Vanavond dus niet te veel zuipen en de stof een beetje eigen maken, want ik heb morgen een hoop uit te leggen... Je krijgt niet elke dag de kans zwaar gelovigen te bekeren tot het nihilisme, atheisme of voor mijn part de agnostische overtuiging. En als het moet kan ik altijd nog een rondleiding geven in mijn wc. Daar waar van elke overtuiging wel een beeld te vinden is: Leuke iconen van het katholicisme, verschillende kaarten met goden uit het hindoeisme, overtuigende foto's uit het dierenrijk, dode soldaten van het nazisme, lappedag foto's van het alcoholisme en uiteraard de kleine plaatjes van neukende oude grieken die het sexisme weer een heel andere dimensie geven...

Maar zover is het nog niet. Eerst ff lezen wat de bijbel zegt en dat weerleggen. Het zal een zware strijd worden die ik zal verliezen... Maar het pad tot bekering is nodig en desnoods te volgen in martelaarschap. Mijn geloof is sterk en ik voel de alomtegenwoordigheid niet in mij en dat zal mij sterken...

ik drink mijn gifbeker

2009-02-10T00:33:00.001+01:00

Ik kruip in mijn steeg
ik boer, ik hik
ik kruip
ik kruip

De deur opent
en met speels gemak
glijdt het bier
uit de slokdarm
het vuur dovend

Ik kruip
ik kruip
langs de stront van de hond
ik kruip
ik kruip
langs de eigen idealen
terwijl ik nooit heb geweten
waar ik voor stond

En als ik met een verdorde strot
mijn hoofd hijs
uit de heerlijkheid
van de slaap
de voordeur open
voor god
staan ze daar met frisheid
te verkondigen
dat de wereld is verrot

geef me een week
te zien wat is
zonder zorgen te maken om
morgen
geef me een week
om te zien
of er werkelijk iets is
verborgen

maar voor nu
laat me kruipen
en kruipen
en niet morgen

ga zit en schrijf....

2009-02-03T04:16:00.008+01:00

Zoals een groot Amerikaans schrijver ooit over zichzelf vertelde:" Als ik een paar biertjes en wat whiskey in mijn bijzijn heb, en ik ga achter mijn tiepmachine zitten, dan vloeien de woorden vanzelf op het papier." Ik ken dat... maar ik ga maar weinig achter mijn computer zitten de laatste tijd... om te schrijven... that is... Wel om me te ergeren. Aan de godsgruwelijke traagheid, onvoorspelbaarheid en het no-nonsense beleid dat mijn pc voert. Of eigenlijk het no-everything beleid eigenlijk. Een film downloaden lukt, maar het afspelen heeft ie geen zin in... Of het beeld vertoont de beelden in een langzaam tempo met het geluid tien keer zo snel... Of het beeld gaat goed en dan is er geen geluid te bekennen. (Of het is nu echt tijd m'n oren uit te spuiten.)

Het heeft altijd lang geduurd voor mijn pc iets te voorschijn toverde. Mijn pc is van bakkeliet en uit de steentijd zoals mij wel vaker door mensen is verteld. Maar eigenlijk maakte me dat niet zoveel uit zolang ik maar een programma kon gebruiken die mijn muziek afspeelde op de manier die ik graag heb... En dat doet ie nog steeds, en dat snap ik dan weer niet. Oke soms heb je een onverwachte break in een nummer die geen breaks kent. Maar daar lig ik niet wakker van. Tenzij ik in slaap ben gevallen met een plaat die lekker hard is en na een half uur weer begint te beuken bij het begin. Maar met een goede borrel op merk je daar weer niet zoveel van. Hoewel...

Er was laatst een onderzoek. Zoals er zoveel door onze strot wordt geduwd via domme tv-programma's, quasi wetenschappelijke bladen of internetsites. Het "feit" dat als je slaapt in de stad, je onrustiger de dromen zoekt en gestoorder wordt, door een geluid dat maar een fractie van een seconde hoeft te duren. En dan gaat het niet eens over het alloude onderbreken van je REM-slaap, waar mensen knettergek van worden. Maar om iets simpels in je derde slaapfase... Afijn zo interessant, dat het zelf op te zoeken is. Ik ben halverwege dit verhaal zelf, wat iemand me vertelde, afgedwaald in het biertje dat voor m'n neus stond.

Op het moment zelf, nu dus... lekker wakker. Dus dacht ik, laat ik die verdwaalde gedachten maar eens ff op papier zetten. En na een halfuur gezocht te hebben naar word, blijk ik dat niet meer op mijn pc te hebben. Ook fijn. Het biertje is in m'n bijzijn dus ga maar los, maar nee...

En na zo een tijdje heen en weer te hebben gekloot met m'n pc ben ik totaal de gedachten kwijt die ik wilde oppennen. Ik dacht volgens mij aan het vraagstuk van Israel en de gazastrook. Mijn enorme verdeelde gedachten daarover... Aan de ene kant uiteraard de manier waarop de Joden in Israel zichzelf isoleren en proberen de verkiezingen te winnen (met de grote joodse lobby in het westen) en aan de andere kant de anti-judaese gedachtesprong die ook meer de overhand lijkt te krijgen... Maar als ik dan bekenden, uitspraken hoor doen doen die toch op z'n minst anti-semitisch aandoen, krijg ik toch benarde gevoelens. Aan de andere kant zijn, hoe je het ook went of keert, ook de palestijnen semieten. Er is geen hond die werkelijk kan zeggen dat zijn moederteef daar vandaan komt. Als je maar ver genoeg teruggaat, zou ik je ook kunnen vertellen dat ik de "mensenzoon" ben die de profetien hebben aangekondigd. Als een soort traagheid in het beeld... als het vervormde geluid dat nagalmt in de oerknal... Ik ben of ben ik niet...

Maar ik ben geen afstammeling van Daniel of zelfs maar van Ali of van wie dan ook. Ik ben maar een gast op deze verschrikkelijke aarde die ook, zo ontzettend lekker kan zijn. Ik ben maar een afstammeling van mijn ouders. Ouders waarvan ik altijd heb gehoopt dat ze verstandig zouden zijn. En dat zijn ze... maar niet waarop ik had gehoopt... Ik leef in de veronderstelling dat ouders zo verstandig zouden zijn... geen ouders meer te zijn, of ook maar te willen worden. De eigen verlichte gedachten aan te wenden en niet meer een aap af te leveren waarbij ze hun stront in de bek van hun eigen kinderen proppen en zeggen dat het voedzaam is.

Maar ach... het probleem met pc's is vaak dat er wel hier en daar een programma zit, waar de inkt en het papier dicht tegen elkaar aan liggen... dat er geen mogelijkheid is om de correcties uit te voeren, die nodig zijn. En ook hij, die net de asbak aan z'n mond zette, omdat ie dacht dat 't z'n biertje was, kan beter zijn gedachten in de break gooien die het heel zeker nodig heeft. En dan lekker luisteren naar de muziek die om hem heen gloeit, brandt en vurig strijd om te overleven.

Druk druk druk (de farce die ik heet)

2009-01-19T14:20:00.002+01:00

Ik heb t druk gehad deze laatste paar weken van 2008 en de eerste week van 2009. Heel druk met het verkankeren van m’n longen en het verzuipen van míjn brein. Uiteraard was daar de voorbode van de kerst en de donkere dagen. Het te vaak naar de kroeg gaan. In de kroeg mezelf voor schut zetten door in de rol te kruipen van overenthousiaste dronkelap. Hier en daar mensen beledigen door precies de verkeerde provocerende opmerkingen te maken. Buik vooruit, armen wijd… in de ene klauw een sigaret en de andere een bier. Een klassiek geval van overacting.

En nu... tja. Nu al drie weken, drie dagen per week de alcohol laten staan. (Of zijn 't pas twee weken?) Op de dagen dat ik er geen reden toe zie een biertje te pakken, pak ik geen biertje. Rationeel gezien erg goed van me... tap tap tap op de schouders.
En tap tap tap met de voetjes. Ik ben aan het fitnessen op een wijvencomputer, aan het sporten op een wijvencomputer. En zo fanatiek dat ik soms een uur of vier aan het tennissen ben. Het gevolg: tennisarm. Ik ben zo serieus bezig dat ik zelfs bijna ben begonnen met joggen. Het moet toch niet gekker worden.

Toch is de behoefte om te drinken niet geheel weg. Vaak is drinken de bron om iets te schrijven. De woorden vloeien wat sneller uit mijn hoofd de pc in. En niet alleen met schrijven... Ook met het zingen en verzinnen van melodien bij het horen van een gitaarstukje heb ik een versnapering nodig (maak ik mezelf wijs... maar wijs is wijs denk ik dan... misschien dan toch een beetje, waarschijnlijk een beetje...)

Ook daar ben ik mee begonnen. Het maken van liedjes met heel iemand anders dan de band 'two headed dog' waar ik in speel. Minder schreeuwen en wat meer zingen. Het gaat aardig, maar twijfel sluipt altijd rond in het hoofd. Het idee dat het niet klinkt, is groot. Ook al zeggen mensen iets anders. En dan denk ik weer aan een biertje... Het redmiddel om niet te lang aan iets negatiefs te denken, het gevoel te krijgen een extra arm te hebben om te boksen tegen mezelf. Maar als dan de trek weer verdwijnt, hoor ik mezelf weer uitkafferen... Ik hoor me de zwakte vervloeken... De farce die ik heet...

En toch... de winst is daar, door te zien dat je met mensen om kunt gaan zonder die extra arm. Ik kan nu ook zonder arm een winkel in en soms zelfs genieten van dingen die ik voorheen haatte. Ik kan de rust bewaren wanneer dat nodig is. De rust die nodig is om mezelf niet meer te spelen.

warmte

2008-12-16T00:28:00.002+01:00

Ik heb het koud. Buiten is het een graad of twee. Binnen heb ik besloten om het wat tropischer te maken. De kachel niet zoals gebruikelijk op de kou van 19,5* ingesteld, maar op een heerlijke dertig*. Ik wil even niet denken aan het milieu of de droge huid die ik krijg. Ik wil de hitte voelen als een lekkere warme deken over me heen… Er is nog acht graden te gaan.

Ik mis de tropen. In een hotel waarin ik met een glas wijn of een halfkoud biertje op een balkon zit met alleen mijn onderbroek aan en een boek op m’n schoot. Achter me, op het dak van het gedeelte van de keuken van het hotel, lopen dan de apen met drie of vier te gelijk en de moederaap heeft een babyaap aan haar nek hangen.

Maar nee… Met nog zes graden te gaan zit ik in m’n t-shirt te kijken naar het scherm van mijn pc. Een docu waarin de schrijver met open blouse en ijskoud biertje, zijn zwartgallige visie op vrouwen, de natuur, drugs, de mens en al hun tekortkomingen en de drank die alles tot leven wekt, blootlegt. Ik word wat enthousiaster. Maar vooral doordat ik weer word meegetrokken in een wereld van warmte en drank.

Als ik dan zo langzaamaan word meegezogen in de warmtedeken, moet ik opeens denken aan een incident uit m’n jeugd. De tijd dat ik nog sportte (althans fanatiek) Ik ben eens op judokamp geweest.
Op de kamers in papendal, waar je met zo’n acht man op een kamer sliep, had je douches… Maar je mocht er niet douchen. En toen ik, verlangend naar een hete douche, bedacht dat we dan een sauna konden maken door alleen de warme kraan open te draaien, liep dat plan iets anders dan gepland. De gehele kamer was gehuld in de stoom van de douche en hier en daar bleken er gaten te ontstaan in de muren. Geen idee waarom, maar alles leek wel lek.Uiteraard was er een straf. Mijn argument dat we niet letterlijk hadden gedoucht, maar alleen de kraan hadden open gezet, werd niet serieus genomen.

Met nog zo’n drie graden te gaan begin ik eindelijk wat rozig te worden. Het koude biertje smaakt goed. De sigaret brandt vrolijk. En de ontspanning in mijn lichaam begint te komen. Niet meer die stramheid die de kou je geeft. Helaas is dit maar tijdelijk. Het zal zo tijd worden om de ramen open te doen en de frisse lucht weer een kans te geven… de longen te ontlasten en de hersenen de zuurstof te gunnen die zo hard nodig is. Ik denk niet dat ik de 30* haal.

12 jaar oud en ik wordt gewekt rond een uur of twee ’s nachts. Iedereen die om welke reden dan ook straf verdient, wordt uit zijn of haar bed gelicht… straftraining. Aangezien de sporthal niet open is, wordt er een alternatief bedacht. Een parcours van een km wordt uitgezet en iedereen moet lopen. Om de minuut wordt er een order geschreeuwd: “KIKKER, spring als een KIKKER”, “op de BUIK en SLUIP over de grond” of “loop op z’n hondjes”, wat wil zeggen op handen en knieën.

Ik zelf prijs me gelukkig dat ik een nachtbraker ben. Ik heb m’n kleding en schoenen nog aan. Er lopen wat gasten rond in enkel een pyjamabroek. Als ik na een uurtje of drie terug op de kamer zit, zie ik de schade bij een maat van me: Gescheurde teennagels en met stront besmeurde hielen, tenen, knieën, handen en zelfs op de neus…

Zonder het te merken is het 30* in mijn huis geworden. Ik voel me goed, maar mijn armen en benen slapen zo erg dat ik even een minuutje of vijf nodig heb om ze weer in beweging te zetten. Ik neem me voor nog een biertje te nemen, lekker koud en dan hopen op een mooie droom.

Gepokt, gemazeld en geschubd

2008-12-09T19:20:00.003+01:00

Het gaat goed de laatste tijd. Ik weet mijn gedachten te verstrooien, mijn lichaam in beweging te zetten en helder na te denken over het hoe en waarom dingen zijn. Altijd moet ik denken aan de filosoof Schopenhauer en zijn eerste stuk over de wil. Niet dat ik dat ooit heb gelezen heb. Ik heb het wel een paar maal geprobeerd, maar laten we eerlijk zijn: filosofisch denken, is wat anders dan over die gedachten lezen, laat staan begrijpen. Wie heeft nou de ethica van Aristoteles gelezen. Wat een onzin… denk ik.

Maar goed de ‘de macht des willes’, een geinig boekje over wat we willen en wat we kunnen. En wat ik begrijp uit de samenvatting van een alinea of twee, is dat we wel een wil hebben, maar dat we niet kunnen doen wat we willen. Elke vlieg die we tegenkomen is van invloed op wat je kan en wat je wil. Of om het duidelijk te maken: Je wil elke vrouw besteigen die je tegen komt, maar je lul krijgt niet het bloed waarvan je vind dat het recht op heeft.

Zo ondervind ik het ook de laatste tijd. Niet dat ik elke vrouw wil besteigen… (je moet wel schiften), maar ik word beperkt door een nieuw fenomeen in m’n lichaam. Ik heb alle kinderziektes gehad en alles (letterlijk) overleefd, maar nu heeft een fijne huidziekte zich genesteld in mijn armen en benen. Een plek of tien op elke arm en been, die het midden houdt tussen psoriasis en lekkere 2de graad’s brandwonden. Net als de waterpokken in mijn jeugd jeukt het zo, dat het echt pijn doet. Denk dan aan een diepe wond die continu besprenkeld wordt door jodium.

De zalf van de dokter maakt ’t niet bepaald beter. Als iemand een idee heeft over hoe een brandwond eruit ziet. Die weet wat ik bedoel. Ovale plekken en zo diep de huid ingedrongen dat je de witte uiteinden van de adertjes ziet liggen en geen huid te bekennen. Ik weet dat het geen psoriasis is, want daar heb ik plaatselijk ook last van en dat jeukt (bij mij) niet zo erg als deze plekken.

Maar goed om dit verhaal even af te maken. Als je geestelijk best aardig in je vel zit betekend dat nog niet dat het lichaam zich ook zo voelt. Wie weet is het wel een geinige variant van malaria opgedaan in een Aziatisch land. Want de laatste keer ben ik domweg mijn Malarone-pillen vergeten mee te nemen. Niet bepaald verstandig in een tropisch gebied. Maar ook dit zal wel overgaan en kan ik lachen om de nieuw verworven littekens die al talrijk mijn lichaam versieren. Je moet gewoon niet alles willen.

bloed prikken 2 (de waarden)

2008-11-27T19:11:00.003+01:00

De uitslag is binnen. De waarden van mijn bloed zijn gemeten. De lever is niet aangetast, net als de nieren. Dus al dat jaren werk is voor niets geweest. Aan de andere kant is mijn cholesterol te hoog, net als de waarden van m’n schildklier.
‘Drinkt u alcohol’ vroeg de dokter.
‘Met heel mijn hart’ was m’n antwoord.
‘ah, dan kan ik de hoge waarden wel verklaren. Vind u het erg als er nog een keer wordt geprikt over een maandje of zo, want hoewel de waarden niet verontrustend zijn, zijn ze wel wat hoog.’
‘Ja, hoor, ik kan nog wel wat bloed missen. Ik hou toch nog wel een litertje of wat over, toch?’
‘Alleen dan moet u wel twee dagen nuchter blijven. Of gaat dat een probleem worden?’
‘Dat gaat een probleem worden.’
‘Ehm, oke in dat geval moet dan wat minder drinken dan normaal en om twaalf uur niks meer tot u nemen, gaat dat lukken?
‘Dat weet je nooit, het kan zo maar eens gebeuren.’
‘Oke, dus u doet uw best?’
‘Dat weet je nooit, het kan zo maar eens gebeuren.’

Ze pakt een formulier en kruist de betreffende onderdelen aan en krast de codes in de bovenhoek. Na het A-4-tje aan me te hebben gegeven, vraagt ze of dit alles was. Ik ontken:
‘Nee, een derde bal is iets goeds toch?’
Ik laat m’n broek zakken en trek de twee al volgroeide ballen naar de zijkant. Een prachtige paarse bobbel naast mijn zak springt in het oog.
‘Hij komt en gaat wanneer ie maar wil, maar heeft wel de neiging groter te worden dan zijn broeders.’
Ze wrijft met twee vingers over de bal en fronst een beetje. ‘Heeft u werkelijk het gevoel dat het een testikel is?’
‘Nee, niet echt maar ik wilde even een vrouwelijke hand daar waar ie de laatste tijd het hardst nodig is.’
‘Mmm, oke het is een onderhuidse ontsteking en die gaat vanzelf weer weg, maar kan ook weer zo opnieuw opduiken. We kunnen het wegsnijden?’
‘Nee, laat maar. Ik ben niet zo van de scherpe voorwerpen in die regio.’
‘Dat was het?’
‘Dat lijkt me wel, ja.’

Op de fiets naar huis zit ik wat ongemakkelijk op het zadel, drie ballen zijn moeilijk te verdelen. Maar ik fiets zo hard ik kan naar huis. Ik heb een ietwat droge keel.

donker

2008-11-18T21:09:00.003+01:00

Ik weet niet wat ik heb de laatste tijd. Ik heb het koud, mijn geest is leeg, verward en vooral down. Eigenlijk weet ik wel wat ik heb, want ik heb het bijna ieder jaar. En veel mensen zullen het misschien wel herkennen. Een ongelofelijk gevoel van eenzaamheid en een onrust in het lichaam, zo erg dat twee minuten stilzitten af en toe een onmogelijkheid is.

Kijken naar een film of serie is niet te doen, omdat ik elke keer weer opsta om wat te eten te maken en dat eten vervolgens weer wegstop, omdat ik geen trek heb. Ik vergeet dat ik de muziek heb uitgezet en hoor toch telkens weer hetzelfde liedje. Ik ga naar de wc terwijl ik niet moet. Ik staar soms een oneindigheid in het niets van mijn computer en besef pas later dat die oneindigheid maar een paar minuten duurde en dat de dag en avond nog lang is. Ik heb geen zin om me te wassen en geen zin om me smerig te voelen. Dus ik stap onder de douche die zo heet is dat het op een gegeven moment pijn gaat doen in mijn schouders. Als ik me dan afdroog ben ik vergeten zeep te gebruiken.

Ik speel wat met de katten maar na een tijdje voelt het lichaam zo zwaar aan dat ik moet liggen op de bank. Daar draai ik een sigaret en als ik die opsteek zie ik het aan de andere kant van de kamer roken uit de asbak. Ik doe dat uit en loop naar boven om de was te doen. Boven gekomen blijkt de was al opgehangen en zelfs al droog te zijn zonder dat ik me kan herinneren dat ik die was heb gedraaid.

Maar dat alles geeft niet want het is vanzelf weer over, zonder precies te weten wanneer. Maar meestal begint het te verdwijnen als de zon de overhand gaat nemen in de dagen. Ik hou van de hitte die eigenlijk nog veel te weinig voorkomt in Nederland. Het vreemde is wel dat ik een nachtmens ben en graag een zo’n donker mogelijke zonnebril draag zodat het lijkt alsof het avond is. Ik hou van warmte en van feestdagen wanneer ik zelf mag besluiten wanneer het een feestdag is. Misschien komt het daar wel deels door.

bloed prikken

2008-11-13T23:30:00.003+01:00

Eens in de twee jaar hoort een persoon die pillen slikt ter bevordering van zijn geestelijke gezondheid, bloed te prikken. Nooit geweten, ook nooit bij nagedacht. Ik kan niet zeggen dat ik bang ben voor het aftappen van wat bloed. Gewoon een naaldje in de arm, buisje erbij en gaan. Het is de eerste keer voor mij in de ruim acht jaar dat ik de legale xtc slik. De wondermiddelen van de psychiatrie. Ik vraag me alleen af waarom de mensen die mij geestelijk proberen bij te staan, nooit eerder het idee hebben gehad om mij te laten testen. Eens in de twee jaar moet alles gecontroleerd worden, zo men zegt. Misschien komt het wel door het vuistdikke dossier dat ik elke keer bij de begeleider in de handen zie liggen. Meestal ligt dat opengeslagen op het vel wat beschreven is met het verslag van het voorgaande gesprek. De rest is vaak moeilijk te vinden.

Elke keer als ik bij de psychiater kom, niet bijzonder liefkozend “de stuffrokende indiaan” genoemd door een mede drinker en “hulpbehoevende” vriend, ligt zijn pakje marlboro naast de pen en het dossier. Meestal heet ik Martijn of Jeroen, of ‘o nee, je bent zijn broer natuurlijk.’ Veelal krijg ik de halve doses medicatie meegestuurd die ik in een maand nodig heb, omdat hij met mij besproken heeft te minderen, terwijl ik kennelijk bij dat gesprek niet aanwezig ben geweest. Maar dat geeft niet, zoveel patienten op een dag is niet makkelijk en zo nu en dan vergeet je wel eens dat je horloge 16.00 uur aangeeft in plaats van 17.00 uur. De tijd om af te taaien en lekker relaxed op huis aan te gaan.

Maar morgen moet ik dus bloed prikken. Even testen of de nieren nog werken, de lever (uiteraard), de schildklieren en mijn cholesterol. Vanaf tien uur nuchter werd me verteld. Dat geld voor drinken en voor het eten. (Ik vraag me af of daar ook het drinken van water bij hoort.) Ik heb nog speciaal gevraagd of alcohol nuttigen werkelijk niet bij het nuchter zijn hoorde. En ik kreeg het serieuze antwoord dat dat het geval was. Gelukkig kreeg ik van een ander het advies dat twaalf uur makkelijk als uitgangspunt genomen mocht worden. Ook de vraag wanneer ochtendurine, ochtendurine is, was geen simpele vraag. Ik sta tegenwoordig rond een uur of half elf op, maar ik moet gedurende de nacht wel twee tot drie keer naar de wc. Welke plas mag ik rekenen tot de juiste ochtendurine. Wie van de drie zullen we maar zeggen.

Het is nu een uur of elf, dus ik heb nog een uur. Ik heb vandaag welgeteld 1 tosti naar binnen weten te krijgen. En de trek in eten wil maar niet komen. Het rare is dat de biertjes des te gewilder mijn keelgat inlopen. Ik rook me te pletter. En ik vraag me af of ik vannacht wel zal slapen. Het is des te stupide omdat ik normaal gesproken daar geen moeite meer mee heb. Het aantal biertjes dat ik tot mij genomen heb, is al anderhalve keer meer dan in de laatste drie dagen bij elkaar. Hoe gek kan je jezelf maken als je de vrijheid niet hebt om dingen te laten? Hoe gek kan je je maken als je geen keuze kan maken? Gewoonweg omdat die er niet is. Gelukkig hoef ik geen keuze te maken uit zoiets triviaals als het eten van bloembollen of de rond je neus en ogen cirkelende vliegen

zo maar ff

2008-11-13T00:16:00.001+01:00

Als je eenmaal bezig bent je neushaar te plukken, kom je er achter dat je daar best genoeg haar aan over houdt om je kale kop er mee te implanteren.

scheurtje

2008-11-12T17:18:00.003+01:00

Afgelopen donderdag was het sinds een lange tijd weer eens benauwd in m’n kop. Een vriend van me had het idee geopperd tweedehands kleding te halen bij zo’n mooie christelijke organisatie. Nee het was niet het leger. Deze organisatie heeft een protestantse inslag. Kies zelf maar wat erger is. Wel nobel werk toch, de armen helpen?

Als ik de auto uitstap, steek ik gelijk een sigaret op. Een bijna volmaakte handeling geoefend door de jaren heen. We lopen stevig door, omdat we vroeg bij de deur willen staan. Daar aangekomen zijn we de enigen. Geen spoor van andere behoeftigen. Het feit dat we op de goede plaats zijn is wel te zien aan de auto’s… een mooi gestileerde vis op de achterbak gestickerd. Na tien minuten komen ook andere mensen bij ons staan… het zijn veelal Polen, Turken en Afrikaanse mensen.

Het is nu tien over twee en de groep wachtenden is uitgegroeid tot zo’n vijftig man. De vissen zijn te laat. Als dan de deur open gaat, stapt een baardige man naar buiten met een rieten mandje met papiertjes er in gelegen. Snel begint iedereen zich naar de man toe te douwen en probeert een papiertje te pakken. Nummertjes... Als iedereen een nummertje heeft, begint de man een verhaaltje af te steken: “We zijn een organisatie die mensen helpen die het niet zo breed hebben. De nummers zijn in willekeurig volgorde, zodat iedereen die hier naar toe komt gelijke kansen heeft. De man die ongewild geen werk heeft en hier op tijd kan zijn, tot de alleenstaande moeder die net haar kinderen hollend heeft weggebracht naar school en hier niet op tijd kan zijn om vooraan te staan.” We begrijpen het.

Ik mag met de eerste groep mee naar binnen. Binnen gekomen zijn alle mensen als sprinkhanen bezig de akker leeg te vreten. Ik zie een geinig zwart truitje en ik hou m voor m’n bast, maatje s… voor vrouwen. Ik hou van een bloot buikje, maar ik denk niet dat de mensen zitten te wachten op mijn kolossale harige gorillabuik. Een vrouwelijke vis komt naar me toe en wijst me de weg naar de mannenafdeling. Een paadje van pakweg 50 centimeter breed en drie meter lang. De mannen hebben vuilniszakken in hun linkerhand en pakken schijnbaar lukraak een trui of broek en proppen die in de zak. Verschillende truien liggen op de grond en ik probeer ze netjes op te pakken, maar ik blijf steken tussen een Pool en een Turk en een Afrikaan wurmt zich er ook bij… hij heeft iets moois gezien aan de andere kant van het pad.

Ik kan geen kant op en opeens begin ik te zweten… de mannelijk vis blijft maar door de microfoon de goedheid van de organisatie prijzen en of we niet vergeten eventueel een donatie te doen. Zijn praatje wordt een gezoem in mijn oren. Ik denk en ik denk en ik weet niet wat, m’n oksels en borst en voorhoofd drijfnat… ik kan nergens heen… weg… weg… De Afrikaan is er door en er ontstaat ruimte… ja ik kan weg… weg. Ik scheur me los van de mensen en loop of waggel eigenlijk de deur uit. Buiten is de lucht en ik adem diep en hoest me kapot… lekker frisse lucht… vrij.

kiezen

2008-11-05T00:08:00.005+01:00

Het is vannacht weer tijd voor de Amerikaanse verkiezingen. Een hele nacht kijken naar uitslagen uit een werelddeel waar ik nooit ben geweest. Ik beken, ik kijk er niet naar uit. Het interesseert me geen reet wie er nou zal winnen. Iedereen in Nederland schijnt te willen dat Obama gaat winnen. Beter in zijn slogans, beter in zijn uitstraling, beter in zijn kiezerswerving. En kennelijk ook beter in zijn ideeën.

Dus ik heb vandaag ook maar de veelgebruikte stemwijzer eens opengeslagen. Of aangeklikt, wat u wil. Ik had wel een vermoeden wat eruit zou komen. En ja hoor na achttien keer kiezen tussen twee quotes, bleek dat vermoeden juist. Ik vond het bijna jammer. Maar veel quotes waren toch enigszins kiezen tussen twee kwaden. Want laten we eerlijk zijn, Amerikanen zijn op bepaalde ideeën toch wat achterhaald zoniet domweg achterlijk en “narrowminded”.

Het zijn de gebruikelijke onderwerpen, waar wij Nederlanders ooit wat vrijer over dachten. (Laten we niet vergeten dat onze jaren ’50 regering steeds meer vrijheden probeert in te dammen, al zijn het maar proefballonnetjes.) Onderwerpen zoals euthanasie, homohuwelijk, drugsbeleid (was geen onderwerp by the way, maar in mijn ogen altijd belangrijk, want iedereen moet de vrijheid hebben zijn leven naar de klote te helpen) en het dicht plamuren van de grenzen en het uitzetten van illegalen.

Maar waar het werkelijk om draait is dit: Waarom zend de tv-zender Veronica in hun november BOND- maand niet twee keer op een avond een bondfilm uit, zodat ik lekker op de bank met mijn katten in slaap kan vallen. Het zijn 22 films dus het kan makkelijk. En oke ik heb ze al tig keer gezien, maar daar houd ik van. Nu moet ik politiek bewust in slaap vallen bij de verslaggeving over de verkiezingen.

Even volledig: Obama is mijn winnaar en hij wint met 84%. Dus kennelijk ben ik op twee vragen na een democraat. Je kan niet alles hebben.

een god in frankrijk

2008-10-23T01:44:00.003+02:00

Ik vond laatst een foto in mijn hoofd. Een jonge griekse god met een roodgebruinde huid. Gestrekte armen boven een vuur. De ogen verwilderd blij, bezeten haast. En een ontzettend lelijke blauwe gebloemde korte broek. De vlammen trotserend met de borst, alsof de brand opgezogen moet worden om met kracht de wereld te veroveren… de liefde te pakken, pijlen te sturen naar de liefde die buiten beeld valt.

Donkerbruin haar en de ogen licht in een loens gelegen. De lippen rood doorbloed, vol en fijn. Ze praten met me. De ogen kijken me aan terwijl ze met haar mond iets tegen me wil zeggen. Na al de jaren in frankrijk ben ik niet verder gekomen dan tot twintig te tellen of een stokbrood bestellen. Wat meestal mislukt als ik het brood niet gewoon aanwijs. Maar zij… ik versta haar. Wat ze ook verteld ik zuig het op en denk te weten wat ze allemaal verteld.

Ze knielt voor me en zegt iets. Ik knik ja en ik lig half op mijn ellebogen te steunen terwijl zij de zonnebrand pakt en mijn voeten begint te strelen en mijn kuiten… m’n knieën… knieholtes en langzaam ook m’n dijen. Steeds verder omhoog waarbij ze me aankijkt…naar me staart.

“s Avonds is er een feest op de camping. En omdat er totaal niks anders te doen is, gaan we er naar toe. Ik schreeuw het uit bij een bekend nummer van REM en samen met m’n vrienden dansen we. Rare bewegingen maken, heerlijk los.

Bezweet kronkel ik tussen de campingfeestgangers door op weg naar de wc. Het tl-licht doet pijn in mijn ogen. Maar daar is ze… ja fijn. De mooie lieve rode lippen zoenen een blonde jongen. Je nést pas moi. Ontgoocheld ren ik naar mijn tent en draai een biertje open. Heb ik iets verkeerds gevoeld, verkeerd ingeschat, iets verkeerd gedacht, iets verkeerd… iets verkeerd…

De volgende ochtend trekken we weer naar het strand, iedereen ligt daar. Zij ligt naast hem. En ze frummelen aan elkaar. Na een uur of vier voel ik me zo rot dat ik besluit mezelf van kant te maken. Ik loop het water in en ik wil niet meer boven komen. Zo ver als ik kan loop ik door. Aan de overkant gekomen barst ik in huilen uit. Ik houd me vast aan de rotsen en het glibberige rivierwier.

maatje

2008-10-21T17:38:00.003+02:00

Ik hou van televisie. Vooral dan ’s avonds een potje voetbal. Met een lekker muziekje op de achtergrond. Eigenlijk hield ik van de tv meer dan welk onderdeel van mijn leven ook. Het brengt een soort leven in de kamer. Hoewel de laatste tijd ik meer achter een pc-scherm zit te staren en dingen te (dag)dromen. Ik loop in de kamer naar voren en naar achteren en eigenlijk verveel ik me meer dan ik wil toegeven.

Maar ik heb er een tv-maatje bij. Een meisje dat ook nog, het kan niet beter, graag de bal ziet rollen. Zit ik op de ene bank te zitten, zit zij naast me op de leuning. Een beetje te hangen tegen mijn schouder. Bij een actiefilm schrikt zij net als ik bij een explosie… en dan kijkt ze me met wat geknepen ogen aan.

En als ik dan eindelijk besluit lekker languit op de andere bank te liggen, komt ze bij me hangen. Behalve bij voetbal. Dan zit ze vol spanning op de leuning van die bank te kijken naar de bal en de combinaties die de spelers proberen te maken. En als er een schot komt strekt ze net als ik de benen. Ik, omdat ik af en toe mee voetbal. Zij omdat ze het balletje wil pakken.

Het enige vervelende is dat ze mijn zicht soms belemmerd bij het voetbal kijken. Aan de andere kant is ze wel een stuk leuker om te zien. Maar das logies.

"fascism is coming back, man... I love it"

2008-10-18T18:54:00.006+02:00

Ik heb geen verstand van politiek. Vroeger wilde ik het nog wel eens volgen. Zelfs een beetje proberen te veranderen. Wat ik nu zie is dat de wereld een beetje moe is na zeven jaar terrorisme. En ik denk dat ik niet de enige ben die dat ziet. Er zullen vast mensen zijn, in de wat hogere kringen die dat ook door hebben gehad.

Regel 1 in het handboek van fascisme is, hou de mensen bezig door op hun angst in te spelen. Goed het kan ook regel 2 of 3 of wat dan ook zijn. Ieder weldenkend mens ziet dat er een lacune is ontstaan nadat het Oostblok gevallen. Dat is geen geheim, bepaald niet. En sindsdien proberen degenen die het voor het zeggen hebben, elke gelegenheid aan te grijpen om mensen angst aan te praten. Eens kijken. Ik babbel maar wat, maar je had de eerste golfoorlog. Dat ging om olie geloof ik. Toen de overlegperiode in de jaren negentig, met hier en daar wat oorlogjes op de Balkan en in Afrika. Toch wel een periode van vrijheid blijheid.

Toen kwam na een decade freewheelen eindelijk schot in de zaak. Een fijne aanslag op het geldcentrum in het hedendaagse Rome. Daar moeten de heren en vrouwen (niet discrimineren toch) wel blij van zijn geworden. Eindelijk kans om landen binnen te vallen die iets met olie te maken hebben. En toch ook wel de wapenindustrie die weer een push kreeg, mooie nieuwe tanks en speciale wapens die uitgetest konden worden. En de vervolmaking van de slimme bom (oftewel een cameraatje erop gelijmd). Niet dat dat enige waarde had voor de mensen die eronder kwamen.

En dan de verschillende wetten die opeens overal van kracht werden. De rechten van de vrije mens, onder het mom van de vrije mens moet gewaarborgd worden, weggehoond. En de vrije mens werd bang. De economie ging wel best volgens mij. Maar die formule werkte niet lang, jaartje of zeven en toen moest er weer iets nieuws komen. Ah een economische crisis! Dat moet altijd wel inslaan. Voordeel daarvan is dat je net als in Rusland verschillende banken en bedrijven door de staat kan laten overnemen. Oftewel regel 2: beheers de economie zodat mensen afhankelijk van je gaan worden.

Is dit niet een beetje ongenuanceerd en kort door de bocht? Tuurlijk!! Maar er zal toch wel een regel hier en daar waar zijn. Het leven is een gok. En daar moet je verstand van hebben. Ik stem al jaren blanco, ik heb totaal geen verstand van politiek of het leven. Ik ben geen kapitalist of communist. Of iets daartussen. Dat is om het even.

het is weer het weer niet

2008-10-16T22:42:00.002+02:00

Met zijn blote voeten loopt hij door het zand. In z’n rechterhand een plastic bekertje met rode wijn. Een dubbele anders blijf je halen. Het is net als altijd op welk kolere festival dan ook… dat klote bier zet geen zoden aan de dijk, aangelengd met water of wat voor smerig spul dan ook om die goede vijf procent of meer onderuit te halen. Het lopen door zand is best zwaar, maar de hitte is aangenaam. Lekker zweet dat een beetje zoetig ruikt. T. voelt zich goed… idiote mensen kijken die staan te dansen of met elkaar bekken. Af en toe mensen die duidelijk een pilletje te veel hebben genomen en languit in het zand liggen. Hij moet er niet aan denken: Zweet bedekt met zand… een pilletje zou ie wel lusten.

Bovenaan de duin bekijkt ie ‘t terrein beneden hem, een deinende mensenmassa die elk hun eigen wil hebben en van tent naar tent trekken… optredens van band tot band volgend en het zachte gras vernietigend. Over een paar jaar zullen ze zelf rottend eronder liggen. Dat is een geruststellende gedachte.

Na een kwartier, kennelijk in gedachte verzonken, ziet hij opeens een gast met een hondje… zo’n wit ding met veel haar voor z’n ogen. Dat past niet bij die kerel. Zelf groot en fors, een spijkerjack zonder mouwen eraan om z’n harige schouders gehangen… type neanderthaler.
Lachen!… Hoewel? Dat kleine hondje doet niet wat die reus wil. En voor T. beseft wat er gebeurd ziet hij het hondje een halve meter omhoog vliegen… “schopte die gozer ‘m nou?”

En voor die gedachte ten einde is, trekt die gozer aan de hondenriem en hangt de hond op voor een seconde of drie. T. neemt een aanloop en met een karatesprong trapt ie de gast in z’n rug… die valt voorover en terwijl hij neerkomt draait ie zich om kijkt T. recht in ’t gezicht. “Die kijkt niet blij.” Naast ‘m duiken opeens vier andere neanderthalers op. “Oeps!”

De benen beginnen te verzuren, de hitte is nu zo lekker niet meer… Snel, snel… snel, snel… schnellllll!!! Voor T. kan bedenken wat ie moet doen duikt hij een willekeurige tent in… en die heeft maar een uitgang… de apen zitten hem op de hielen. En “godver, ze hebben knuppels, waar halen ze die nou weer vandaan?” Hij struikelt en op de grond kijkt hij waar die klootzakken zijn. Hij voelt iets warms in zijn buik en ziet een knuppel op z’n gezicht af komen. Het laatste wat hij kan denken, is: "Het is weer het weer niet!"

we lossen het wel op

2008-10-09T21:35:00.004+02:00

Mijn wekelijkse uitstapje om een klein uur achter een bal aan te hollen en om daarna de verloren gifstoffen weer aan te vullen, was weer eens aardig geslaagd. En nee er was geen voetbal op tv… en nee het hoofdonderwerp was niet sport.

We waren niet met veel, een mooie vier tegen vier… zelfs de meest fanatieke en lange adem lopers waren hier en daar hun adem kwijt. De mensen die het weten, weten het. Na een lange douche werd begonnen aan het zeer wisselende gesprek.: “Als de banken zich gewoon rustig houden en de rente stabiel, dan komt het wel goed.” Jawel een onderwerp waar ondergetekende de balle verstand van heeft. Papieren (/computer-) geld van miljarden waar mee geschoven wordt. Ik geloof dat we besloten hebben dat IJsland nu van Nederland is… “Dan moet Nederland wel winnen zaterdag van IJsland” He, toch voetbal… zijdelings inderdaad.

“Zeg, hoe ging het nou ook al weer met de laatste krach in ’29. Iets dat Amerika Duitsland teveel had geleend en dat de banken ’t ook niet konden trekken?” Er klinkt gemompel uit de hoek waar normaal de tv staat. De leraar Russisch vertelt dat in duitsland de geldbriefjes van 10 miljard mark! zo’n vijf cent in werkelijke waarde waren. We knikken instemmend.
“Was dat niet ten tijde van Hindeburg.”
“Nee dat was ten tijde, van kom hoe heet dat stadje nou”;
“Weimar”
“Oja de Weimarrepubliek”
Het is altijd handig om iemand naast je te hebben zitten die de feitjes uit zijn hoofd weet te vissen.

Uiteraard kwamen de mooie vrouwen van het werk ook weer aan bod. En uiteraard moest ik weer verschillende dingen onthouden die het waard waren te onthouden. Zoals de vrouwen die met mensen neuken om omhoog te komen… gister klonk het hilarisch. Niet altijd werkt het geheugen… maar we hebben wel verschillende problemen in de samenleving opgelost… en zo hoort het ook.

muze

2008-10-07T21:10:00.004+02:00

We zijn weer begonnen. Two Headed Dog. De muze in mij draaft door en de wil te kunnen schreeuwen en krijsen, gek te doen en vol vervoering teksten te resumeren groot. Helaas is onze oude drummer niet lekker en de nieuwe moet nog wennen.

Ik weet niet wat de toekomst brengt. Ik hoop dat ik mijn emoties niet kan controleren en dat de muziek mij verlichting geeft… Wat mensen ook denken, wat mensen ook zeggen… Ik moet en zal mijn ding doen… in hoeverre het doodsverlangen en de opluchting in pijn zijn tol speelt… het tast mijn wil te leven en creëren niet aan… Ik zal en ik moet … er is geen enkele andere remedie te verzinnen. Behalve misschien liefde?

Maar de laatste vrouw waar ik mee heb gepraat en heb geflirt, dacht er heel anders over. Na vele leuke gesprekken vertelde ze mij dat ze voor het eerst had geflirt in haar leven. Ik was niet aanwezig in de desbetreffende kroeg, dus ik kan met zekerheid zeggen dat ik het niet was.

Dat soort dingen krijg je niet uit je hoofd. En achteraf ben ik daar ook wel weer blij om. Heb ik er weer een muze bij om mijn zogenaamde smart te ventileren. Weer een idee om mezelf belachelijk te maken, en weer een idee om lekker zielig te zijn. Dat kan af en toe erg opluchten. Laat cynisme me brengen waar ik wil zijn. Daar waar ik kan liggen in mijn ton en het kleed me beschermt in de kou van mijn wispelturige gedachtengang. Carpe noctum.

ongewild gewild

2008-10-04T18:51:00.005+02:00

Het goedkope bierblikje ligt in de hand. Het is wel koud, maar dat mag ook wel in de winter. Ik zit tegenover een café waar ik ben geweigerd vanwege mijn lange haren. En de kisten die ik aan heb. Ik mag niet naar binnen. Ik leef in een forenzen- slaapstad. Een boerendorp dat per ongeluk is uitgegroeid tot een groot boerendorp. Bij elke auto die voorbij rijdt steek ik mijn voet uit en laat ik de banden van de auto er over heen rijden. Waarom? Ik weet het niet. Provocatie? Interessant-doenerij zal het wel zijn. Het doet geen pijn, al zou je dat wel verwachten. Na een uurtje komt er een meisje bij me zitten. En ze wil met me praten. Dat is weer eens wat anders, denk ik nog.

Hoe langer we praten des te grappiger ik haar vind. En door de drank en kou zoen ik haar ineens op de mond… dat voelt best lekker. En op een of andere manier schijnt zij het ook wel leuk te vinden. Mmm. Vreemd. Dat heb ik niet eerder meegemaakt. En voor ik het weet staan we op het kerkplein te vunze alsof de lantarenpalen ons niet zien. Op het moment dat ik mijn hand haar broek in wurm om eens een potje te gaan vingeren zoals ik dat (letterlijk) nog nooit heb gedaan, besef ik wat ik heb beloofd.

Haar vriendinnen gaan naar huis, ze moeten twee uur thuis zijn. Zij wil niet en met mijn stomme kop beloof ik haar thuis te zullen brengen, zodat haar ouders niet ongerust zullen zijn. (Aan wie vraag je zoiets?) Zodra mijn hand iets nats voelt, begint het ook te regenen in mijn hoofd. Blijkt ze te wonen in een dorp zo’n 20 km vanwaar ik woon. Mijn strakke broek wordt iets minder strak en de lust verdwijnt. Ik kijk haar eens zo aan en denk, “dat is ook niet best”. De ontnuchtering is compleet.

Na zo’n tien km te hebben gefietst vind ik welletjes. Ik zeg dat ik heel erg moe ben en dat ze best nog dat laatste stukje alleen kan doen. We zoenen nog wat en ik ga op weg naar huis. Ik vind het een kolere eind. Maar ik ben dan ook een watje. En op weg schiet er ook nog eens een bliksem in m’n hoofd… ze zit bij biologie in mijn klas… Ik besluit me een weekje ziek te melden.

De woensdag daarna stond ze voor mijn deur. “Beterschap”… ja dat hoopte ik ook.

allergie

2008-10-01T00:00:00.009+02:00

Ik heb een gezonde fascinatie voor dingen die kunnen of niet kunnen. Alles dus? Nee. Een tikkeltje gezonde fascinatie voor dingen die te maken hebben met het geloof. En dan vooral het jodendom en christendom. De islam heb ik niets mee. Ik weet niet waarom. Ik heb boeken die gaan over de echte Jezus, biografieën zo gezegd. Dat kan niet, want in de echte (Romeinse/joodse) geschiedschrijving zijn er maar een of twee opmerkingen die van een belangrijke Jezus spreken. De rest wordt gehaald uit onze blijde boodschap.

Ik vind iconen leuk en rare kruizen. Ik hou van muzikanten die bevlogen en bezeten worstelen met hun geloof en vooral met zichzelf. Ik hou van kerken en cathedralen. De vormen waarin de kerken verdeeld worden; de glas in loodramen; de doodskoppen op de vloer; de bijna onleesbare grafteksten; de kou van de wind die waait door de kerk (blij dat ik geen kerkganger ben, het spreekwoord klopt); het matheuspassion in een kerk; en dus de boeken die gaan over het geloof. En oja, de musea die zijn gevestigd in oude synagogen.

En dan kom ik wel eens mensen tegen die hun rotsvast geloof in de man/vrouw met de baard of dingen die we “niet kunnen zien, maar er wel degelijk zijn”, plotseling in een gesprek mijn kant opgooien. Ik krijg daar dezelfde spontane braakneigingen bij, zoals Stan uit Southpark krijgt, wanneer zijn vriendinnetje hem probeert te zoenen. Ik krijg gevoelens in het kruis alsof er een onverdoofde castratie bij me wordt uitgevoerd. En vooral krijg ik nazistische gedachten dit soort mensen systematisch uit onze samenleving te verwijderen.

zo'n mooie woensdagochtend

2008-09-26T18:20:00.004+02:00

Het is 10.10 en mijn oren worden verrast met vreemde geluiden. Muziek lijkt het wel… maar van slechte kwaliteit… een luidspreker, dat is het. Het is geen goed tijdstip om wakker te worden. Een Amerikaans schrijver zei eens dat het geheim van een goed leven bestaat uit het opstaan rond het middaguur. Zo wordt je tenminste 70 jaar. En prettig gestoord. Daar wil ik me ook aan houden.

De muziek is iets Nederlands, Frans Bauer of weet ik veel. Muziek waar je je nabestaanden graag mee wil treiteren op je begrafenis. Helaas is iedereen dan zo “in rouw” dat ze met andere zoetsappige klotemuziek aan komen zetten. Ik kan er niet eens opkomen welke muziek ik bedoel, godzeidank.

Een rilling gaat door m’n lijf. En de muziek irriteert me zo erg dat de handen wit worden van het drukken tegen mijn oren. “Meine seele brennt”. Ja dat is een goede omschrijving… het hoofd begint te beuken op de muur om het weg te krijgen. Eerst maar pissen, maar daar in de badkamer wordt het geluid erger. Ik klim op de pot en kijk uit het raampje. Een wat ouder busje, geel en met ballonnen op de zijkant geschilderd, staat vlak na de brug te tetteren… ik hoor nu ook af en toe een schelle stem iets omroepen… er is iets wat je kan winnen… nou ik niet…

In mijn nachtkloffie, oftewel onderbroek net aangeschoten, ren ik naar buiten. Ik zal ze ns leren. Ik schiet de tuin uit en… loop weer terug. Met woorden zullen ze het niet begrijpen, ik pak een gebroken tegel, draai me om en zet het op een lopen.. de straat is lang… de focus op de wagen, de wil om niet te lijden groot en ik smijt het eerste fragment door het linkerraam van de auto… het kaatst terug, maar breekt het glas… ik pak het tweede stuk en werp het tegen het hoofd van de bestuurder… even nog… dan rust. Ik ren terug, steek een sigaret op en dan die heerlijke rust. Na het roken besluit ik er nog een uurtje of twee slaap te nemen. Dan is het een uurtje of half een. Zo word je tenminste 70 jaar. En prettig gestoord. Maar eerst pissen.

hekel aan maandagen

2008-09-25T17:47:00.005+02:00

Ik heb een hekel aan maandagen. Al het leven van het weekend is verdwenen en de euforie van vrijheid op feestjes en in kroegen is weg. Langzaam wordt je wakker in je bed en komen herinneringen naar boven die blijven kleven in je hoofd. Je wil en moet slapen. Maar zodra de hersenen het teken krijgen te moeten denken, stoppen ze ook niet meer.

Eenmaal wakker wil het lijf eten en drinken, vooral veel drinken. Ik sta op en sprint zo hard ik kan de douche in en poets m’n tanden. Ik trek m’n kleding aan en loop naar beneden. Pak een plastic tas, loop naar buiten… ik stap op de fiets en val naar rechts… “lul… klootzak… hufter…lul… lul, doe eens normaal!!!”. Ik fiets eindelijk… en met een schuin oog naar links steek ik over.

Eenmaal in de supermarkt concentreer ik me op een punt voor me. Ik weet de weg hier, godzeidank. Met een rotgang pak ik de goedkoopste chocolademelk, melk, koude thee met bubbels, stokbrood en verschillende kaasjes. “Kassa, de kassa, kassa”. En ja hoor er staan lange rijen. Ik plant me achter de kortste en zweet me te pletter… Ik zie de mensen naar me kijken en blijven kijken. Waarom toch? Zelfs het leuke kassameisje kijkt raar naar me. Als ik me concentreer ziet ze eruit, alsof ze geschilderd is door Picasso. En dan moet de dag nog echt beginnen.

Eindelijk thuis slaat mijn hart een ritme die slecht past bij de topsporter die ik ben. Op de bank moet ik echt even bijkomen. Ik pak de choco en scheur het folie eraf. Met grote slokken drink ik het vocht naar binnen en hijg daarna weer uit. Ik draai een sigaret en steek hem op. God ik mis mijn jeugd, toen alles zo simpel leek… nu althans.

slaap

2008-09-20T01:32:00.005+02:00

Het is een uurtje of twee ’s nachts en de slaap wil nog niet bepaald komen. Ik heb al wat wijntjes op en de pillen geslikt die ik tegenwoordig slik. Pillen waarvan de bijsluiter zegt dat je 1: op moet passen met drank; en 2: dat je er slaperig van wordt; en 3: een hele lijst met bijwerkingen geeft (waarbij ik zelve moet oppassen ze niet hypochondrieren). Helaas is de eerste optie tot nu toe geen succes geworden en is de tweede soms van toepassing. De derde daarentegen geniet ik weer elke dag weer van.

Ik kan de slaap niet vatten. Ik denk dingen door elkaar heen. Ik kijk porno die me hooguit een pleziertje van een halve seconde oplevert. Ik ben er altijd snel bij, zullen we maar zeggen… als ’t moet. En het enige wat de hele tijd door m’n hoofd spookt, is dat ik zo ontzettend moe ben en wil slapen. Dat wat ik voor me zie zijn vervormde lullen en kutten met of zonder haar… gillende tienermeisjes van 27 a 28 jaar… vrouwen en mannen die duidelijk er zoveel plezier aan beleven dat de desbetreffende lul niet stijf te krijgen is en de vrouwen al klaarkomen doordat de lucht die tussen hun benen waait kennelijk erg lekker is.

En nog kan ik niet slapen. Ik heb het wijntje verruild voor een biertje. Dit is meer “noodzaak” omdat ik weer eens verkeerd heb ingeschat hoeveel ik zou drinken. Eens moet de slaap toch kunnen komen. Godzijdank heb ik tegenwoordig internet en een dvd-speler. Heb ik wat afleiding. Vroeger had je alleen nog maar de tv-reclames, met ene mike (“what do you think about this abdominal bla bla, mike???” “ Nou ik moet je eerlijk zeggen breedgeschouderde, te klein uitgevallen fitnesshobbit, dit is het beste wat je…”

Het is inmiddels een uur of vijf ’s ochtends. Ik lig in bed te lezen, maar na een half uurtje naar dansende letters gekeken te hebben en naar verdwaalde gedachten te hebben geluisterd, ga ik naar m’n laatste redmiddel.: Cabaret luisteren op letterlijk een oortje. En ja dat helpt een beetje. Het verdringt het malen in m’n hoofd en voel ik de rust in mijn lichaam komen. Ik vat eindelijk de slaap.

een puber meer of minder

2008-09-16T23:33:00.008+02:00

Ik weet niet meer hoe oud ik was… 15, 16 misschien wel al 17 jaar. En ik weet niet meer of ik al die fijne zelfmedicatie gebruikte… alcohol, weed en misschien zelfs af en toe wat sterkers. Waarschijnlijk wel… Het enige dat ik weet, is dat het gevoel van desolatie, achterlijkheid en wat voor rare, nare gevoelens dan ook, door m’n lijf gierde. “Wie niet” dacht ik. Aan de andere kant, had ik de onzekerheid altijd al gekend.

De eerste keer die ik me nu herinner is op de lage school. Ik zat in een gedeelde klas 5/6 en de zesde klas mocht zo’n idiote test doen om te bekijken hoe en of je wel intelligent was. Ik denk dat ik zenuwachtiger was dan die gasten uit het zesde bij de uitslag. Ik bleef me maar afvragen of ik de HAVO of MAVO überhaupt wel kon halen of ik zo’n test zou kunnen halen. Met andere woorden ik was toen al enigszins weggezakt in zo’n vage negativiteit. Twijfel bij alles.

Zo’n vijf jaar later was ik al een stuk “gegroeid”. M’n depressie had zulke rare vormen aangenomen dat ik in een aantal buien mezelf van een stenen trap op school afstortte en dan luchtig weer overeind stapte, m’n tas pakte en naar het volgende lokaal rende. Elke keer dat ik een verkeerd woord hoorde of uitsprak, bleven de woorden en die situaties door het hoofd spoken. Zo erg dat ik zo nu en dan thuis de muur probeerde te bewerken met m’n voorhoofd en dat er van slapen weinig kwam… Niet in het minst van de hoofdpijn.

In deze tijd, en er zijn nog veel leuke anekdotes te vertellen, steeg bij mij het idee naar boven dat het maar is een keertje over moest zijn. Ik begon langzaamaan te denken aan het hoe ik ervan af moest komen. Uiteindelijk bedacht ik dat de polsen doorsnijden het meest geschikt zou zijn.

Na een half jaar tobben over een goed tijdstip, dan moet je denken aan: Wanneer word je gevonden, hoeveel tijd het bloeden kost en in mijn geval, hoe netjes kan ik overkomen., was de tijd rijp. Ik had de volgende ochtend de eerste twee uur vrij dus kon niet al vroeg gewekt worden. Ik had keurig mooie nieuwe scheermesjes genomen en “besloot”vroeg naar bed te gaan. Het snijden deed pijn, maar de opluchting die het met zich mee bracht was vele malen sterker. Na een grote duizeling en het zwart voor m’n ogen kroop ik naar m’n bed. Voor zover dat kon.

Helaas had ik niet rekening gehouden met de lakens (ze absorbeerde het bloed te goed) en werd ik door een wat hysterische moeder gewekt. Toen besefte ik dat ik dit zelfs niet kon. Je kan niet alles hebben. Tot op vandaag de dag draag ik de littekens niet als een stigmata. Ze zijn er als het vallen van de trap, Een dommigheid die me duidelijk maakt, wat het is om weer op te staan.

Die ochtend bracht ik zelf wat bandages aan en zorgde voor een mooie blouse met lange mouwen. Mijn vader die door mijn moeder uit zijn werk was gehaald, vroeg ik om weer gewoon aan het werk te gaan. Er was immers niets ernstigs te regelen.

heerlijk een gestoorde ouder spelen

2008-09-16T23:06:00.007+02:00

Sinds ik ben beroofd van vier verschillende bastaard poezen, heb ik zonder enig overleg met mezelf twee nieuwe genomen. Zwart-wit zoals de geest het graag wil. De een heeft een snuit gedeeld in dit zwart en wit inclusief de snorharen. (waarom hebben alleen mensen bij de twee sexen wel of geen haar, maar dat terzijde). Ik loop dus nu als een debiel te spelen met m’n twee kittens, laat ze springen, hobbelen met ofwel een propje zilverpapier of een speeltje dat nog duurder is dan dronken worden in de kroeg.

Als ze bij me komen en dat doen ze ongeveer elke keer als ze niet eten, probeer ik bij hen de namen in te prenten. Left eye, right eye, Indi, gaia, indi, gaia, indi, gaia, indi, gaia. Ik heb nog niet het gevoel dat ze werkelijk al doorhebben welke naam bij welk wezen hoort, naja. Het is ook niet al te makkelijk twee poezen tegelijk te behagen. Komt de een, komt de ander of eigenlijk bijna… als de een de aandacht van me heeft stapt de ander bovenop die ene en visa versa en dat gaat zo de hele tijd door.

Het scheelt niet veel of ik loop de hele tijd coedlie coedlie coedlie (hoe je dat ook spelt) te mompelen en m’n neus tegen die van hen te drukken, eelt op de vingers van het krabbelen over hun buik, nog erger dan bij het bespelen van een gitaar. Papa is hier, ja, ja… papa, is hier ja, ja… Met andere woorden ik denk niet dat ik aan kinderen moet beginnen… Behalve dat baby’s ontegenzeggelijk duizend keer lelijker zijn, maar dat als je eenmaal een soort van gestoorde ouder gevoelens ontwikkeld, je zelf niet bepaald normaal gaat gedragen.

Idmons dood

2008-09-12T21:02:00.005+02:00

Ik liep met haar langs de kant van de weg. De aanhoudende verklaringen die ik wilde horen en vragen die ik zo graag aan haar wilde stellen… stelde ik uit. Ook de onmogelijke kracht van verwildering en de kracht van de aanraking van haar haar of schouder, een streel over haar wang, moest ik met bijna superkrachten tegenhouden. ‘Thomas" zei ze "je hebt echt hele mooie ogen". ‘Weet ik’wist ik een beetje uit te stoten.

Drie weken geleden lag ik in haar bed… te wachten en te wachten met m’n gebruikelijke jaloezie en een eenzaam biertje voor me. Wie of wat zou komen, ik weet het misschien. Ik had haar altijd al voorgehouden dat het geen stand kon houden, wij, ons. Als ik dat haar drie of vier keer per week voorhield dan was het weinig. Ik kon me niet inhouden, het flapte er gewoon uit… de macht om ook maar enige greep te houden op een relatie heb ik nooit gehad… misschien ook nooit gewild, afstoten, aantrekken, afstoten, aantrekken….
En toch…

De deur zwaaide open en ze kwam huilend en schuddend haar kleine kamer in… ik schrok me rot. Ze zag er prachtig verdrietig uit, haar ogen die teneergeslagen met dikke oogleden, het was pure pijn. Ook mijn pijn. Ik hees haar in het bed en begon te knuffelen zoals ik dat niet eerder had gedaan, ik kuste haar nek, haar voorhoofd, haar ogen, die mooie ogen en greep haar zo stevig mogelijk vast en vroeg niet eens wat er gebeurd was… dat zou wel komen… “thom, laat me nooit alleen, alsjeblieft, laat me nooit alleen, dat trek ik niet” Mijn enige reactie was dat dat ook niet zou gebeuren.

Drie weken later, het was nu twee weken uit en nog altijd die bewondering en liefde die door m’n aderen stroomde… het valt niet te stoppen. Ze was iemand anders tegengekomen, waarmee ze leuke programma’s kon zien en goed mee kon praten… het voelde ontzettend goed met hem, anders, anders zoals altijd.
Nog altijd zie ik lichaamsdelen, hoor ik grapjes, voel de liefde, een huppel, springend in de lucht, haar gezicht, haar ogen…

We liepen naar haar huis en ik vroeg wat er aan mij dan wel bijzonder was. Ik had mooie ogen, zei ze. Maar dat is geen basis, de basis is de verwachting. De verwachting dat alles beter is, dan daar waar je bent.
En ik weet dat elke voorspelling uitkomt, zeker als je er naar leeft.

zo'n mooie woensdagavond

2008-09-09T22:45:00.000+02:00

Het is een heerlijke avond. Na nog wat na gepraat te hebben voor t buurtcentrum, stap ik op m’n fiets en rijd ik weg. Mijn handen voelen wat koud en prikkelig. Net als mijn humeur… maar niet verkeerd, meer opgewonden. Het is net alsof ik een nieuwe wereld binnenstap. Hoewel het meer een ontdekking is van oude gevoelens met nieuwe frisse gedachten. Langzaam gaan m’n voeten rond en ik denk dingen. Ach ja dat doet men wel meer. Ondertussen, niet vervelend, maar hoest ik, zoals zo vaak, diep vanuit de buik, dat ik besluit me er aan over te geven en de inhoud van mijn maag even naar rechts te gooien. Dat lucht op!

Even verderop zie ik twee jongens, de een met een hoed en halflang krullend haar en de ander met… nee die zie ik niet goed… ik moet mijn mond afvegen. Het laatste restje bierkots komt er uit. Ik denk dat het komt door die jongens. Zo vrij als ze lopen, denkend dat ze de hele wereld aan kunnen met hun “nieuwe” blik op de wereld… Ik voel ‘t aan ze. “Wij zijn de generatie die t oplossen en buiten de maatschappij staan… bijzonder…” En t enige wat ik denk: Even een klein mesje, even schampen, zonder dat ze ‘t zien of beseffen. Mmm… Maar ik houd me in en rij langszij… Haat, afschuw… heerlijk, heerlijk, heerlijk…

Voor ik t weet ben ik minstens 100 meter hen voorbij. En zowaar nog twee gozertjes die zwalkend de weg bezetten, niet eens het fietspad, nee, net zo arrogant als ik ooit was… de autoweg over. Ik houd me in… ik denk niet aan rare dingen, nee niet denken! Eindelijk er voorbij, gooit zo’n puber zijn blikje bier naar me toe… Ik hoor ’t achter m’n rug, bier dat wegloopt en het blikje dat neerkomt op het gras naast de weg. In hun stoerheid gegooid naar een argeloze voorbijganger, wetend dat die nooit zal reageren. Maar dat is dit keer anders. Ik rem, stap af, doe m’n fiets op slot en pak m’n tas. De tinteling in mijn hoofd galmt door heel mijn lichaam… Eindelijk, ja ja ja…!

Ik vertel hen dat het zo jammer is dat je een blikje bier weggooit: “Jammer, dat je je bier weggooit. Wat is het namelijk lekker om door de alcohol minder pijn te voelen. Kijk, je kan natuurlijk ook gewoon denken alles te kunnen doen zonder dat er een gevolg aan kleeft, maar dat zal vanavond toch even anders lopen. Kijk ik heb namelijk tot mijn vreugde wat kleine dingetjes bij me… zie! Ze zijn niet eens zo scherp, maar toch? Je kan er kan flink wat schade mee aanbrengen.”

De twee jongens staan wat brutaal voor zich uit te kijken en lachen me een beetje uit… Vooral die met het blonde haar. Ik denk alleen maar: Eens zal er toch een streep door zulke sukkels gezet worden en ik haal het vleesmes met een krachtige haal door de linkerwang van de blonde jongen… ’t Bloed loopt in mooie verticale lijnen over zijn wang en hij zucht meer dan dat hij schreeuwt… De andere gast loopt verschrikt naar de tweede baan van de weg en weet eigenlijk niet waar hij heen moet… maakt niet uit! Mijn blonde god grijpt naar zijn wang en probeert ook te ontkomen, maar dat zal niet lukken… ik steek ‘m in z’n maag en hij buigt voor me… Ik pak m bij z’n lokken en vraag of hij wel eens vaker buikpijn heeft gehad bij het beledigen van mensen? Ik wacht ’t antwoord niet eens af en na nog een haal langs zijn keel is t over… Hij gorgelt een beetje, naja, je kan niet alles hebben. Ik smeer ’t restje bloed aan zijn schouder af en stop het mes weg…

Ik pak m’n fiets en verlang naar een wijntje… lekker voor de tv, muziek aan en daarna lekker slapen, ja, dat gaat wel lukken…